All Chapters of ดวงใจแสนเสน่หา: Chapter 41 - Chapter 50

“ปล่อยนะไอ้บ้า! ไอ้คนเผด็จการ! ไอ้ฝรั่งเฮงซวย! ไอ้….อุ๊บ!” บุปผชาติตะเบ็งเสียงด่าทอด้วยท่าทางสติแตกระคนคับข้องใจ จนมาร์โคต้องกระแทกปากหยักลงจูบสั่งสอน โดยไม่นำพาการขัดขืนอย่างสุดฤทธิ์ เรียวปากร้ายกาจล้วงควักบดขยี้อย่างโหดร้ายจนสาแก่ใจ เล่นเอาแม่สาวจอมพยศถึงกับหอบฮักเพราะแรงจุมพิตเผ็ดร้อนดิบเถื่อน ดีที่ตรงจุดที่เขาอุ้มเธอยืนอยู่มันบดบังด้วยรถยนต์คันงาม ไม่งั้นเธอคงไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหน ทันใดนั้นบุปผชาติก็ตวัดฝ่ามือเข้าที่ซีกแก้มสากสุดแรงเกิด เผียะ!!!“ยัยตัวแสบ!” เจ้าของใบหน้าแดงเป็นปื้นขึ้นทันตาตวาดลั่น “ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนบ้า!” บุปผชาติกรีดร้องและดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการแกร่งด้วยท่าทางบ้าเลือด“หยุดดิ้น! เดี๋ยวก็ทุ่มลงซะเลยนี่” จอมเผด็จการออกคำสั่งเสียงเข้ม “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ผู้ชายคนนี้จะลักพาตัวฉัน” หญิงสาวตะโกนเสียงสั่นระริก ร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่เดินผ่านไปมา จนเป็นที่สนใจของพนักงานทั้งหลายอีกครา ความอับอายของเธอมีมาก แต่ในตอนนี้มันยังน้อยกว่าความหวาดกลัวที่กำลังเกาะกินหัวใจดวงน้อย “หยุดแหกปากได้แล้ว ไม่มีใครช่วยคุณได้หรอกสาวน้อย เพราะนี่มันถิ่นของผ

“จุ๊ๆๆ หน้าอกคุณนี่มันซ่อนรูปดีจริง คงโดนขยำมาเยอะสินะ งั้นโดนมือผมอีกคนคงไม่เป็นไรหรอก…จริงไหม” ดวงตาพราวระยับจับจ้องเต้าทรวงอวบสล้างที่ซ่อนอยู่ภายในกรวยสีขาวสะอาดแสนเชย ขณะกล่าววาจาหยาบโลนจาบจ้วง ทำให้คนที่โดนกระทบกระเทียบถึงกับตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ง้างฝ่ามือน้อยขึ้นสุดแขนแล้วตวัดลงที่ซีกหน้าคมอย่างแม่นยำ เผียะ!!!“หยาบคาย!” บุปผชาติด่าทอปากสั่นน้ำตาคลอ ความโมโหและความกลัวแล่นพล่านขึ้นมาจุกอก จนแทบอยากจะร้องไห้โฮกับเหตุการณ์เลวร้ายที่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ “อย่าได้บังอาจมาตบผมอีก เพราะถ้าคุณทำอีก คุณจะเจอแบบนี้…” มาร์โคเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะจ้องอีกฝ่ายด้วยนัยน์ตาดำทะมึนน่าประหวั่นพรั่นพรึง ขาดคำเขาก็ตะโบมจูบกลีบปากสีชมพูแดงอย่างไร้ความปรานี แต่เธอก็ไม่ยอมแง้มริมฝีปากง่ายๆ เขาจึงใช้ปลายลิ้นสากไล้เล็มอย่างเชื่องช้าบาดอารมณ์ ขบเม้มย้ำๆ ทั้งเรียวปากบนและล่าง จนเธอเจ็บแปลบไปหมด สุดท้ายบุปผชาติก็เผยอริมฝีปากออกเพื่อจะด่าทออีกฝ่ายให้สาแก่ใจ ทว่าสาวน้อยผู้ไร้เดียงสาช่างไม่รู้ว่าตนได้เปิดโอกาสให้พ่อเสือร้ายเข้าเสียแล้ว มาร์โคที่รอจังหวะอยู่ยิ้มที่มุมปากด้วยคว

“ได้โปรด…อย่าทำอะไรฉันเลย” ครั้นสติกลับมาอีกครั้ง หญิงสาวก็เอ่ยวิงวอนทั้งน้ำตา ส่ายหน้าด้วยความสิ้นหวังกับทางรอดที่ดูมืดมน แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาเสียทีเดียว ทันทีที่พ่อหนุ่มคลั่งรักขยับขึ้นคร่อมกายงดงาม ดวงตากลมแป๋วก็มองตัวตนของเขาอย่างเผลอไผล แล้วก็ต้องเกือบช็อกกับขนาดใหญ่โตมหึมาอันน่าหวาดหวั่น ลมหายใจของสาวน้อยสะดุดขาดเป็นห้วงๆ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มนวลไม่ขาดสาย พยายามขยับกายถอยล่นไปจนชิดหัวเตียง ปากก็พร่ำขอร้องอ้อนวอนเสียงสะอึกสะอื้น แต่เขาหาได้สงสารไม่ กลับแสยะยิ้มเยาะด้วยความสมเพชในความร้อยเล่ห์เจ้ามารยาของเธอ หึ…คงคิดว่าเขาจะหลงกลสินะ คนอย่างมาร์โค ดิมิเทียส ไม่ยอมเป็นคนโง่ให้เธอปั่นหัวเล่นได้หรอก “ฮึก…ฉันกลัวแล้ว อย่าทำอะไรฉันเลย” เมื่อไม่มีทางเลือกบุปผชาติจึงยกมือขึ้นพนมไหว้อ้อนวอนทั้งน้ำตา เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความตื่นกลัวและหวาดผวา แต่ไม่มีแรงมากพอที่จะขัดขืนและต่อต้านอีกฝ่าย “หึๆ อย่ากลัวไปเลยเบบี๋ ผมก็เหมือนกับผู้ชายทุกคนที่คุณเคยผ่านมานั่นแหละ แต่อาจจะอลังการงานสร้างและลีลาเด็ดกว่าก็แค่นั้น” เขาพูดกลั้วหัวเราะอย่างเยาะหยัน เล่นเอาคนฟังถึงกับหนาวเหน็บไป

ภาพเจ้าของร่างเย้ายวนแหงนหน้าเริ่ดหวีดร้องสุดเสียง พร้อมหายใจหอบตัวโยนช่างน่ามองยิ่งนัก ร่างทรงพลังที่ยังไปไม่ถึงจุดสูงสุดของอารมณ์เห็นดังนั้น จึงรีบขยับสะโพกโยกโยนเข้าใส่ความฉ่ำเยิ้มแสนหวานล้ำไม่ยั้ง กล้ามเนื้อสาวก็น่ารักน่าชังเสียนี่กระไร ดูดตอดโอบล้อมดุจกลัวเขาจะหนีหายจนความเป็นชายสั่นระริกราวกับจะคลั่ง กายโซมเหงื่อแต่โคตรกระสันซ่านเร่งจังหวะรักให้ร้อนแรง ดุดัน และถี่กระชั้นถึงใจ เพื่อจะตามไปให้ทันเธออย่างไวว่อง ที่สุดเสียงคำรามกึกก้องกับเสียงหวีดร้องหวานหูก็ดังสอดประสานออกมาอย่างไพเราะเพราะพริ้งเกินยากจะบรรยาย เธอถึงจุดไคลแมกซ์อีกครั้งในเวลาไล่เลี่ยกันอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยน้ำมือของพ่อหนุ่มนักรักขั้นเทพ ใบหน้าคร้ามคมทว่าชื้นเหงื่อซวนซบลงบนเนินอกสล้าง แล้วพ่อเจ้าประคุณก็อ้าปากงาบงับยอดทรวงตูมเต่งของคนที่กำลังนอนระทดระทวย และหายใจหอบสะท้าน ดื่มกินเต้างามราวกับทารกตัวน้อยๆ ที่กระหายน้ำนมจากอกของมารดา นานพอควรถึงได้ลงจากตัวเธอ แล้วพลิกให้แม่ร่างบางขึ้นมาเกยบนอกกว้างทั้งที่กายของทั้งคู่ยังไม่แยกจากกัน แถมตัวร้ายยังแกล้งบดเคล้าความแข็งขึงที่ยังไม่ลดศักดิ์ดา พลางขยำแก้มก

ทางด้านมณีญาติดต่อบุปผชาติไม่ได้ตั้งแต่เมื่อวาน ตอนเช้าโทรไปอีกฝ่ายก็ปิดเครื่อง และคิดว่ามันไม่ชอบมาพากล ซึ่งสาเหตุที่เพื่อนรักหายตัวไปมันต้องมาจากมาร์โคเป็นแน่ ฉะนั้นสาวแสบจึงไปถามไถ่คนในบริษัท ว่าใครพอจะรู้บ้างว่าบ้านของชายหนุ่มอยู่ไหน เมื่อได้คำตอบก็รีบเรียกแท็กซี่ไปยังคฤหาสน์ดิมิเทียสด้วยใจที่ร้อนเป็นไฟ พอเธอมาถึงบอดี้การ์ดก็ไม่ให้เข้าไปภายใน สาวเชยจึงโวยวายด่าทอฟาดงวงฟาดงา ชนิดที่ว่าใครอยากรับก็รับไป แต่เธอจะไม่ยอมรามือง่ายๆ แน่ หากยังไม่รู้ว่าเพื่อนสาวหายไปไหน เป็นตายร้ายดียังไง ในช่วงเวลานั้น มาร์เวลกำลังนอนอยูที่ห้องรับแขกพอดี เขาเพิ่งกลับมาจากไปเคลียร์กับแก๊งมาเฟียคู่อริ ยังไม่ได้นอนสักงีบ เพลียจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ยิ่งหงุดหงิดที่เคลียร์กันไม่รู้เรื่อง แถมยังต้องเสียเลือดเสียเนื้อ แล้วยังมีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาตะโกนแว้ดๆ ด้วยเสียงแสบแก้วหูอย่างไร้มารยาทอยู่ที่หน้าบ้าน ช่างน่ารำคาญเสียจริง ทนไม่ไหวหงุดหงิดและโมโห ที่บอดี้การ์ดกล้าปล่อยให้เธอเข้ามาถึงหน้าบ้าน จึงลุกพรวดขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง“นายมาร์โค! ออกมาเดี๋ยวนี้! นายเอาเพื่อนฉันไปไว้ที่