ดวงใจแสนเสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

สวนสาธารณะในเวลาบ่ายคล้อยของวันหยุดสุดสัปดาห์เต็มไปด้วยผู้คน มีทั้งแบบมาเป็นครอบครัว คู่รัก และกลุ่มเพื่อน ซึ่งแต่ละคนแต่ละกลุ่มล้วนมีกิจกรรมมาทำ จึงทำให้บริเวณนั้นเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงกระจองอแงของเด็กๆ ดูมีสีสันไปอีกแบบ “เดตแรกของเราคุณพาผมมาสวนสาธารณะที่มีคนเยอะๆ เนี่ยนะ” มาร์โคเอ่ยถามหลังจากเดินตามก้นเมียตัวน้อยต้อยๆ ครั้นเธอได้ที่เหมาะก็นั่งแหมะลงบนพื้นหญ้านุ่มๆ “เฮ้…สนใจผมหน่อยสิยาหยี” คนที่กำลังถูกเมียเมินเริ่มเรียกร้องความสนใจบุปผชาติอยากจะกรี๊ดใส่หน้าพ่อตัวดีนัก ไอ้คนตะกละเอ๊ย! มีอย่างที่ไหนจับเธอกินไปเมื่อคืน พอตื่นเช้ามายังคิดจะกินเธอต่อ จนเธอทนไม่ไหวต้องทวงถามถึงการออกเดต ก่อนจะประณามว่าเขาทำข้ามขั้นตอน และก็ต้องหน้าเหวอเมื่อถูกตอกกลับว่าเธอเป็นคนอ่อยและลวนลามเขาเอง “สรุปว่าสวนสาธารณะที่โคตรวุ่นวายเนี่ยคือสถานที่เดตแรกของเราใช่ไหม น่าจดจำเป็นบ้า!” เห็นเธอยังคงนั่งหน้าตึงเขาจึงเอ่ยถามอีกครา แถมยังไม่วายเบ้ปากประชดในตอนท้าย“อือฮึ…ถ้าคุณไม่ชอบก็กลับไปก่อนได้นะ ฉันไม่ว่า…ฉันจะอ่านหนังสือ” หญิงสาวตอบอย่างหยิ่งๆ เงยหน้าขึ้นสูดอากาศเมื่อสายลมเย็นฉ่

หลังจากปรับความเข้าใจกันได้ มาร์โคก็ทำให้บุปผชาติกลายเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาของสาวๆ ค่อนประเทศ เพราะเขาจะทำตัวติดกับเธอเหมือนเงาตามตัว แถมยังคอยพะเน้าพะนอเอาใจอยู่ไม่ห่าง โดยไม่สนคำวิพากวิจารณ์ของพวกปาปารัซซี่ว่ารสนิยมเขาเพี้ยนไป บ้างก็ว่าทั้งคู่ไม่เหมาะสม ต่างกันราวฟ้ากับเหวบ้างล่ะ “แก้มจ๋า รอผมด้วยสิทูนหัว” เสียงหวานชวนใจละลายทำเอาสาวๆ ที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างมองพ่อเจ้าประคุณตาปรอยด้วยความเสียดาย อีกทั้งนึกอิจฉาสาวเฉิ่มประจำบริษัท “ไม่ต้องตามมาเลยนะคนบ้า” สาวน้อยสะบัดเสียงใส่อย่างเง้างอน ก่อนจะเดิ่นลิ่วไปยังห้องทำงาน หลังจากไปขอเอกสารบางอย่างจากฝ่ายออกแบบ ก่อนจะโดนเขาลากไปยังห้องรับแขก ซึ่งวินาทีถัดมาพ่อคนหน้าด้านก็จัดการล็อกประตูขังเธอไว้กับเขาอย่างเสร็จสรรพ “งอนอะไรอีกล่ะหือคนดี บอกผัวซิ…ผัวชอบง้อเมียจะตาย แต่ต้องง้อบนเตียงนะ” เขาทำเสียงออดอ้อน ตบท้ายด้วยการยักคิ้วให้อย่างกรุ้มกริ่ม “คนลามก! หยุดตามแก้มซักที แก้มไม่มีสมาธิทำงาน” เสียงหวานแหวลั่นพร้อมขึงตาใส่ การที่เขาคอยมาคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ ทำให้ใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำ “ผมบอกแล้ว ว่าให้แก้มไปทำงานกับผมก็ไม่เชื่อ” เจ้าของร่าง

“ขอค่าเหนื่อยหน่อยน่า อย่าหวงนักเลย” ชายหนุ่มหลิ่วตาให้ ก่อนจะออกแรงไถลเศษผ้าไปตามพื้น ครั้นมาบรรจบกับเธออีกครั้งเขาก็รั้งท้ายทอยสลวยเอาไว้ แล้วมอบจุมพิตหวานให้ จนเธอต้องถูห้องไปหน้าแดงไป อีกทั้งหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำจนร่ำๆ ว่าจะกระเด็นออกมานอกอกหลายครั้ง “โอยยยย…เหนื่อยจังเลย” ทั้งคู่นอนแผ่หลาเอาหัวชนกัน ก่อนที่เจ้าของร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างจะผุดลุกขึ้น แล้วก้มลงเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาไปจูบคนที่ยังนอนหายใจหอบอย่างอ้อยอิ่งลึกซึ้ง “ฮื้อ…พอแล้วค่ะ” เสียงอู้อี้ครางประท้วงในลำคอระหง แต่เขาก็ยังคงตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม จนเมื่อหนำใจนั่นแหละถึงปล่อยให้เธอได้หายใจหายคอ “เสร็จแล้วไปอาบน้ำกันนะ” ชายหนุ่มกระซิบชักชวนแกมออดอ้อนชิดเรียวปากสีกุหลาบทว่าบวมเจ่อจากฤทธิ์จุมพิตที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อสักครู่นี้“ค่ะ แต่แยกกันอาบนะคะ” บุปผชาติเอ่ยตอบรับอย่างไม่เกี่ยงงอน ทว่าท้ายประโยคมาแนวหักมุมเพราะรู้ทันจอมตะกละ ทำให้คนดีใจเก้อถึงกับทำหน้างอ แต่ยังคงดึงดันเอาแต่ใจ “ไม่จ้ะ อาบด้วยกัน” เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น ก่อนจะช้อนอุ้มร่างอ้อนแอ้น แล้วพาเธอเดินลิ่วไปยังห้องน้ำ โดยไม่นำพาเสียงโวยว

หลังจากวันนั้น มาร์โคก็ใช้ความช่ำชองปลุกไฟปรารถนาในตัวเธอให้ลุกโชน และร่วมรักกับเธอมาโดยตลอด แทบไม่ให้เธอห่างกายและลุกไปไหน บุปผชาติด่าทอเท่าที่จะทำได้ แต่เขาก็ไม่ยี่หระ ยังคงคอยข่มเหงเธอ ทำให้หญิงสาวรู้ซึ้งแก่ใจแล้วว่า คำว่ารักจากปากของเขามันเป็นเพียงแค่ลมปาก เพราะคนที่เขารักกันเขาจะไม่ทำกับคนที่รักแบบนี้อย่างเด็ดขาด ความรักคือความไว้เนื้อเชื่อใจ ซึ่งคนอย่างเขาไม่เคยมี เพราะผู้ชายชื่อมาร์โค ดิมิเทียส ไม่เคยมีรักแท้ให้ใคร เขาไม่เคยรักและเข้าใจใครยกเว้นตัวเอง นี่ก็ล่วงเลยมาเป็นสองอาทิตย์แล้ว เขาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเลิกทรมานและปล่อยเธอไป จนบุปผชาติชักทนไม่ไหว เธอไม่ต้องการตกเป็นเบี้ยล่างให้เขาทารุณอย่างเอาแต่ใจ ทำเหมือนเธอไม่มีหัวจิตหัวใจได้อีกต่อไป พอเลิกงานมาก็ลากเธอเข้าห้อง ไม่เคยถามไถ่ว่าเธอกินข้าวหรือยัง เธอเป็นยังไง สบายดีไหม ครั้นบทรักจบลงก็รีบลุกออกจากตัวเธอราวกับสะอิดสะเอียนเสียเต็มประดา บุปผชาติได้แต่นอนกอดตัวเองร้องไห้ด้วยความทรมานในหัวใจ เจ็บปวดแสนสาหัสที่เขาทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงข้างถนน เมื่อต้องการก็กระชากมาสนองอารมณ์ พอเสร็จสมก็ทำเมินเฉยเหมือนเป็นอากาศธาตุ และอีกไม

วันศุกร์สัปดาห์สุดท้ายของเดือนเป็นอะไรที่วุ่นวายเสมอ จนบุปผชาติไม่มีเวลาสนใจสิ่งรอบข้าง เช่นเดียวกับทุกคนในแผนกที่ต้องรีบสรุปงานให้ทันเวลา แต่ไม่เหนือบ่ากว่าแรงของมณีญาที่จะตามอ่านข่าวซุบซิบ ซึ่งปาปารัซซี่เอามาลงในหน้าหนังสือพิมพ์เจ้าประจำ และคอลัมน์ที่เธอเป็นแฟนคลับอยู่ “ยัยแก้มเธอได้อ่านข่าวนี้หรือยัง” มณีญาเดินเข้ามาถามอย่างร้อนใจ “ข่าวอะไรของเธอจ๊ะ แม่คนขยันเสพข่าว” สาวเฉิ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็กงานเหน็บเพื่อนซี้ด้วยท่าทางขบขันกลบเกลื่อนความเศร้าหมอง บางทีเธอก็อยากจะเป็นแบบอีกฝ่ายบ้าง ที่วันๆ ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร“ก็ข่าวของคุณมาร์โคน่ะสิยะ” น้ำเสียงที่โพล่งออกมานั้นมีแววความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ขณะยื่นหนังสือพิมพ์ในมือมาด้านหน้า ภาพของผู้ชายที่ยังอัดแน่นอยู่ในความทรงจำเดินโอบสาวสวยแบบแนบชิดออกมาจากผับที่ไหนซักแห่งโชว์หรา แค่ปรายตามองเธอก็รู้สึกปวดใจ ส่วนเนื้อในใจความข่าวไม่ต้องอ่านก็พอจะเดาได้ว่าเขาออกไปเที่ยวกลางคืน หรือควงสาวสวยเซ็กซี่ อย่างที่เคยเห็นแวบๆ ในโทรทัศน์ และได้ยินเพื่อนร่วมงานตั้งใจพูดกระทบหูมานักต่อนัก เธอรู้สึกเจ็บแต่ไม่แสดงออกมาทางสีหน้า เพราะไม่อยากให้ใคร