All Chapters of ดวงใจแสนเสน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

“แต่ยังไงคุณก็ต้องกินข้าวกับผม เพราะผมไม่ชอบคนผอม…กอดแล้วมันไม่อุ่น” เขาเองก็ไม่ยอมลงให้เธอง่ายๆ ยังคงบังคับให้อีกฝ่ายกินข้าวเที่ยงร่วมกับตน “จะกอดอุ่นหรือไม่อุ่น แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันไม่ทราบคะ มิสเตอร์ดิมิเทียส” หญิงสาวเลิกคิ้วถามด้วยความฉงนกับคำพูดที่แฝงไปด้วยความนัย “ตอนนี้อาจจะยังไม่เกี่ยว แต่ในอนาคตเกี่ยวกับคุณโดยตรงแน่นอนจ้ะยาหยี” ชายหนุ่มยักคิ้วให้ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ จนคนตัวเล็กรู้สึกหวาดผวาอย่างน่าประหลาด ถึงจะเถียงจนหน้าดำหน้าแดงยังไง คนฝีปากอ่อนด้อยเหมือนเด็กน้อยเพิ่งหัดพูดก็แพ้พ่อสาริกาลิ้นทองอยู่วันยังค่ำ สุดท้ายบุปผชาติก็ต้องถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะยอมสั่งอาหารมาทานกับเขา เพราะถึงเธอจะบอกว่าไม่หิวเขาก็ไม่ยอม ยังคงคะยั้นคะยอ จนเธอเอือมระอากับความช่างเอาแต่ใจของอีกฝ่าย จึงยอมทำตามคำสั่งของเขาโดยไม่โต้แย้งอีกต่อไป ในเมื่ออยากจะเลี้ยงเธอดีนัก เธอก็จะสั่งให้กระเป๋าฉีกไปเลย คิดได้ดังนั้นบุปผชาติก็แกล้งสั่งอาหารที่อยู่ในเมนูมาเกือบทุกอย่าง ขณะที่ทั้งสองกำลังรออาหารอยู่นั้น บรรยากาศดูอึมครึมจนน่าหวั่นใจ บุปผชาติทำหน้าบึ้งตาขวางด้วยความไม่สบอารมณ์กับค

“ผมบอกคุณหรือยังว่า…เวลาคุณโมโหน่ารักเป็นบ้า” ร่างใหญ่ชะโงกหน้าลงมากระซิบชิดพวงแก้มเนียน เสียงกระเส่าจนเธอขนลุกเกรียวกราว ก่อนที่สาวน้อยจะสะดุ้งเฮือก เมื่อปลายจมูกคมสันฝังลงที่ข้างแก้มนุ่ม ฟอด!!!“โดยเฉพาะแก้มใสๆ สีแดงระเรื่อน่ารักมาก ‘เจ้าหญิงน้ำแข็ง’ ของผม” จอมฉกฉวยตัวฉกาจพูดพร้อมย้ำว่าแก้มของเธอมันหอมมากแค่ไหน โดยการฝังจมูกลงไปกดแบบเน้นๆ ที่นวลปรางอีกข้าง เล่นเอาคนที่ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อนในชีวิตถึงกับทำอะไรไม่ถูก มือไม้เย็น ตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมแป๋วเบิกกว้าง เปิดโอกาสให้เขาได้ตักตวงความหอมละมุนจากแก้มนวลจนพอใจ “ฮึ่ย…คนบ้า!” พอตั้งสติได้คนถูกเอาเปรียบก็ยกมือขึ้นผลักไสอกแกร่งออกจากตัวอย่างแรง ก่อนจะกุมแก้มตัวเองด้วยใบหน้าแดงก่ำ พร้อมต่อว่าเขาเสียงกระปอดกระแปด “ฮ่าๆๆ ผมกลับแล้วนะยัยเฉิ่มที่รัก” มาร์โคหัวเราะร่วน แล้วผิวปากอย่างอารมณ์ดีพร้อมเดินตัวปลิวจากมา ก่อนที่จะโดนฝ่ามือเรียวฟาดที่ต้นแขน บุปผชาติจึงได้แต่ง้างมือค้างด้วยความขัดอกขัดใจ ร่างบางยืนฮึดฮัดและบ่นอุบอยู่คนเดียว เจ็บใจที่เผลอปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้อีกฝ่ายทำรุ่มร่ามจนไม่น่าให้อภัย “คนบ้านี่! คุณทำอะไรกับใจฉันนะ มัน

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงแกก็ต้องมีหลานให้แด๊ดอุ้มภายในหนึ่งปีให้ได้” อยู่ๆ คนที่ทำท่าสิ้นหวังเมื่อกี้ก็ทำเสียงแข็งออกคำสั่งเป็นประกาศิตให้เขาต้องทำตามแบบไม่ทันตั้งตัว “งั้นผมขอหาเมียเองนะครับ” มาร์โคยอมรับในข้อเสนอของบิดาที่ว่าจะทำให้ท่านได้อุ้มหลานภายในหนึ่งปี แต่ไม่ยอมรับเมียที่ท่านจะยัดเยียดให้ จึงยื่นข้อเสนอกลับไปให้เหมือนยื่นหมูยื่นแมวกัน“แด๊ดให้เวลาแกหนึ่งปี ถ้าแกยังหาเมียไม่ได้ แกจะต้องแต่งงานกับลูกสาวของเพื่อนแด๊ด โอเคไหม?” บิดาพยักหน้ายอมรับในข้อเสนอที่ลูกชายหยิบยื่นให้ พร้อมหันมาสำทับข้อตกลงและระยะเวลาของสัญญาที่แน่นอน เพื่อไม่ให้ไอ้เสือร้ายบิดพลิ้วในภายภาคหน้า“โอเคครับ ยังไงผมก็หาเมียได้อยู่แล้ว เพราะตอนนี้ผมกำลังตามจีบอยู่” เพลย์บอยหนุ่มยักคิ้วให้พ่อด้วยความเป็นต่อ เพราะยังไงการตกลงครั้งนี้เขาก็ชนะขาด รอดพ้นจากสาวที่อีกฝ่ายจะประเคนให้อย่างแน่นอน เรื่องแค่นี้ไม่เกินความสามารถของคนอย่างมาร์โค ดิมิเทียส ไปได้หรอก “เฮ้ย! อย่าบอกนะว่า แกจะเอาแม่พวกที่แกควงอยู่มาทำแม่ของลูกแกไอ้มาร์ค ไม่ได้นะโว้ย! พ่อไม่ยอม!” ผู้เป็นบิดาโวยลั่น เพราะกลัวว่ามาร์โคจะไปคว้าเอาผู้หญิงปากแดงทั้งหลายที่

แต่ห้องข้างๆ นี่สิ ไม่รู้มันเป็นอะไรนักหนา เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จนมณีญาชักทนไม่ไหว ถึงเธอจะบุคลิกเหมือนเด็กเรียน แต่งตัวเรียบๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น จนหลายคนเรียกยัยเชย แต่เธอก็ไม่ได้อินโนเซ้นท์เหมือนบุปผชาติ เพราะมณีญามีทั้งความเก่งกาจ หัวสมองอัจฉริยะ แก่น เซี้ยว เปรี้ยว ซ่า ฝีปากกล้า และที่สำคัญไม่ยอมคน ถ้าเธอไม่ผิดเธอจะสู้ยิบตา เถียงจนคอเป็นเอ็นจนกว่าเธอจะชนะนั่นแหละถึงจะยอมรามือ แต่หากเธอผิดจริงเธอก็จะยอมรับอย่างไม่มีข้อแม้“อ๊ะ…อ๊า!!!” ทั้งที่พยายามคุยเสียงดัง แต่ยังไม่สามารถกลบเสียงครวญครางที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ของห้องข้างๆ ได้ ทำให้มณีญาเกิดความหงุดหงิดจนทนไม่ไหวอีกต่อไป “นี่ยัยแก้ม เธอได้ยินเสียงอะไรไหม” มณีญาหันมาถามบุปผชาติเผื่อว่าตนเองจะหูฝาด หรือไม่ก็คิดมากจนเกินไป“ไม่นี่นาแม่มณี เสียงคนคุยกันล่ะมั้ง” ยัยเฉิ่มปฏิเสธทันควัน เพราะเป็นคนไม่ค่อยสนใจโลกภายนอกอยู่แล้ว ยิ่งถ้ามีของกินมาวางตรงหน้าอย่างนี้ ยิ่งไม่ค่อยมีสมาธิที่จะฟังเสียงรบกวนใดๆ ทั้งสิ้น “แต่เราว่าไม่ใช่เสียงคนคุยกันนะ เสียงมันดูแปลกๆ” ถึงบุปผชาติจะคิดอย่างนั้น แต่สำหรับมณีญากลับคิดตรงข้าม เพราะโสตประสาทของเธอเป็นเ

วันนี้บุปผชาติเอาความคืบหน้าของงานมารายงานให้มาร์โคทราบที่บริษัทของเขาตั้งแต่แปดโมงเช้า แต่จนแล้วจนเล่าก็ยังไม่ได้พูดเข้าประเด็นเรื่องงานสักที เพราะเจ้าของห้องเอาแต่บ่ายเบี่ยงเลี่ยงไปพูดเรื่องอื่น เพื่อยื้อเวลาให้เธออยู่กับเขาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ กระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง ท่านประธานหนุ่มถึงยอมคุยงานกับเธอได้ นั่งคุยงานกันได้สักพักเขาก็โทรบอกให้เลขาสั่งอาหารสำหรับทานสองคนมาส่งที่ห้อง จนเที่ยงวันงานก็ยังไม่กระเตื้อง บุปผชาติได้แต่นั่งถอนหายใจอย่างปลงๆ คงไม่แคล้วต้องทานข้าวกับเขาสองต่อสองอีกเป็นแน่ พอมีคนนำอาหารมาส่ง สายตาคมของมาร์โคก็ยังจดจ้องที่แบบของรถ ไม่มีวี่แววว่าจะสนใจอาหารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าเลยสักนิด ยังคงตั้งหน้าตั้งตาสนในงานจนเกินเหตุ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังทำท่าเหมือนไม่อยากจะเสวนาเรื่องงานกับเธอด้วยซ้ำ แล้วเมื่อไม่กี่วินาทีมานี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับเขากันนะ ให้ตายสิ! เปลี่ยนไวเสียจริงพ่อคุณ บุปผชาติได้แต่แปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั่งเงียบๆ “คุณ…ข้าวมาแล้วนะคะ พักทานข้าวก่อนสิ” เสียงหวานเอ่ยเตือนเบาๆ เพราะผ่านไปประมาณยี่สิบนาที คนที่