All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 141 - Chapter 150

“จะกินดีๆ หรือจะกินด้วยน้ำตา” คุณแม่ลูกสามตวาดลั่นด้วยความเหลืออด พร้อมกราดสายตาดุวับจ้องใบหน้าหล่อลากไส้ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ก็ผมไม่ชอบกินยานี่นาเมียจ๋า มันขมจะตาย ไม่กินได้ไหมคนดี” เจ้าพ่อหนุ่มเบ้ปาก เมื่อนึกไปถึงรสชาติของยาแก้ไข้ที่เคยกินมา “ขมก็ต้องกิน นี่คือคำสั่ง!” แล้วแม่คุณก็ออกแนวเผด็จการ ก่อนจะยัดยาใส่มือกระด้าง แล้วยื่นแก้วน้ำส่งให้ เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ก้มลงมองยาในมือ พร้อมกลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคออย่างยากลำบาก แต่พอเงยขึ้นมาสบสานกับสายตาเอาเรื่องที่กำลังจ้องมาที่เขาไม่กะพริบทำให้คนป่วยตัวโตต้องกลั้นใจหย่อนยาเม็ดเล็กๆ เข้าไปในปาก แล้วดื่มน้ำตามมากๆ เพื่อจะได้ดับรสชาติขมติดคอ “คราวนี้ก็นอนได้แล้ว” ชายหนุ่มไม่ทำตามคำสั่งแต่หันมาทำสายตาออดอ้อนออเซาะ ถึงไม่พูดคนมองก็พอจะรู้ว่าพ่อเจ้าประคุณต้องการให้เธอประคองลงนอนที่ฟูก สาวแสบพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะทำตามความปรารถนาของคนป่วยอย่างเสียไม่ได้ “ดาด้าจ๋า ผมหนาว อยากนอนกอดเมีย” เดเรคอ้อนตาปริบๆ จนหญิงสาวต้องทำทีเสไปมองทางอื่น แต่พ่อตัวโตก็ยังไม่ละความพยายาม ฉวยมือเรียวมากดจูบหนักๆ “หนาวก็ห่มผ้าสิ ฉันไม่ให้ก

ครั้นเดินขึ้นเขาเข้าป่ามาเป็นชั่วโมงยังไม่มีวี่แววว่าอารดาจะปริปากพูดอะไรสักอย่างกับเขา เดเรคก็ถอนใจออกมาด้วยความหนักอก การถูกเมินช่างมีรสชาติขมขื่นเสียนี่กระไร “เหนื่อยไหมทูนหัว” เขาถามเพราะอยากจะหาเรื่องคุย แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นคำตอบคือความเงียบงัน เหมือนหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา “ถ้าคุณไม่ยอมพูดกับผม ผมจะยืนมันอยู่ตรงนี้แหละ” เสียงห้าวกระด้างประกาศกร้าวอย่างเหลืออด พร้อมหยุดเดินแล้วปักหลักยืนอยู่ตรงนั้น ทว่าคนที่ก้าวไปข้างหน้ากลับไม่แยแสที่จะหันมามองผู้ที่ทำการประท้วงเลยด้วยซ้ำ“ผู้หญิงใจร้าย! คนไม่มีหัวใจ!” วาจาตัดพ้อที่ดังไล่หลังมาทำให้อารดาถึงกับฉุนกึก ก่อนจะเดินกลับมาหาเขาด้วยสีหน้าถมึงทึง “อย่ามาทำตัวมีปัญหาได้ไหมคุณเดเรค ฉันยิ่งเหนื่อยๆ อยู่” เธอเท้าสะเอวตำหนิอีกฝ่ายด้วยท่าทางหงุดหงิด ก่อนจะยกหลังมือเกลี้ยงเกลาขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผากมน “ยอมตอบคำถามผมแล้วเหรอว่าเหนื่อย” ชายหนุ่มกล่าวพลางคลี่ยิ้มบางๆ เริ่มใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย เพราะอย่างน้อยเธอก็ไม่ถึงขั้นเหม็นขี้หน้าเขา “เออ…รู้แล้วก็เดินตามมา” อารดาเค้นเสียงห้วนจัดกระแทกใส่หน้าอีกฝ่าย ขาดคำเธอก็หมุนตัว

“จริงเหรอ!” อารดาเงยหน้ามองเจ้าของอ้อมอกอุ่นด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี “จริงสิ ว่าแต่คุณพอจะรู้ไหม ว่าแถวนี้มีห้างที่พวกนายพรานเอาไว้ลอบยิงสัตว์ไหม ไม่งั้นก็บ้านต้นไม้อะไรประมาณนั้น” “อืม…” อารดาเอียงคอทำท่าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ารัวๆ แล้วกล่าวออกมา “ฉันจำได้ว่ามีอยู่ที่หนึ่ง แต่เราต้องลงเนินไปอีกหน่อย” “งั้นถ้าเราจะวิ่งไปตรงนั้นคุณไหวไหม หรือจะขี่หลังผมไป” ความอาทรที่เขาส่งมาทางคำพูด สีหน้า และแววตาทำให้อารดาอดซาบซึ้งจนน้ำตาซึมไม่ได้ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยังไหวอยู่” “งั้นไปกันเลยที่รัก” ขาดคำเดเรคก็คว้าข้อมือเรียวเล็กออกวิ่ง เพราะคิดว่าถ้าชักช้าคงไม่ปลอดภัย หากน้ำป่าไหลหลากลงมาเขากับเมียรักก็อาจจะไม่มีโอกาสกลับไปหาลูกชายทั้งสาม เมื่อทั้งคู่วิ่งมาถึงที่หมาย เดเรคก็ส่งร่างบางขึ้นไปบนบ้านต้นไม้ ซึ่งพวกนายพรานคงจะมาสร้างเอาไว้เพื่อใช้เป็นห้างดักสัตว์ เพราะบ้านน้อยกลางเวหาหลังนี้ไม่ได้สวยงามอะไรมาก แต่ก็สามารถหลบแดดหลบฝนได้อย่างสบาย จากนั้นเขาก็ปีนบันไดตามขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว ก่อนที่ลมกรรโชกจะอื้ออึงมาอีกหน ยังนับว่าโชคเข้าข้าง เพราะในนี้มีตะเกียงเจ้าพายุขนา

“นั่นคุณจะทำอะไรคะ!” เสียงสะท้านละล่ำละลักถามด้วยท่าทางหวาดระแวง “ผมก็จะแก้ผ้าไงทูนหัว” เดเรคตอบอย่างซื่อๆ ก่อนจะรั้งเสื้อยืดสีดำให้พ้นศีรษะ“ไม่ได้นะคะ ห้ามแก้ผ้าเด็ดขาด!” สาวเจ้าร้องห้ามปรามเสียงหลง หัวใจดวงน้อยเริ่มสั่นไหว “อ้าว! ทำไมล่ะทูนหัว หรือว่าคุณกลัวตัวเองจะทนไม่ไหวจนเผลอปล้ำผัวขึ้นมา” พ่อเจ้าประคุณยังมีหน้ามาเย้าเธออย่างอารมณ์ดี ทั้งที่อารดากำลังออกอาการขวัญผวา “คนบ้า!” เสียงหวานแหวเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีจากเจ้าของเรือนกายสมบูรณ์แบบที่กำลังยืนอวดแผงอกล่ำๆ อย่างหน้าไม่อาย พอรู้ตัวอีกทีร่างอรชรก็ตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งเสียแล้ว “คุณไม่เผลอใจปล้ำผมก็ไม่เป็นไร เพราะผมจะปล้ำคุณเอง” ว่าแล้วเดเรคก็ก้มลงปล้นจูบเธอแบบไม่ทันตั้งตัว บดขยี้กลีบปากหวานด้วยท่าทางหิวกระหายระคนเสน่หาสุดหัวใจ “ฮื้อ…แต่นี่มันในป่านะคะเดเรค แถมเราสองคนยังอยู่บนต้นไม้อีกด้วย” เสียงหวานครางอู้อี้ประท้วง พลางเบี่ยงหน้าหลบปากและจมูกร้อนๆ พัลวัน “เพราะเป็นในป่าและบนต้นไม้นี่แหละจ้ะเรายิ่งต้อง ‘รัก’ กัน จะได้เปลี่ยนบรรยากาศ โอกาสดีๆ แบบนี้ไม่ได้หากันง่ายๆ นะทูนหัว ฉะนั้นเราสองคนจึงควรเก็บเกี่ยว

แสงที่ลอดผ่านเข้ามาตามแนวไม้ซึ่งถูกตีเป็นฝาบ้านบนต้นไม้ ทำให้อารดางัวเงียขึ้นมาด้วยความปวดเมื่อยไปทั้งสรรพางค์กาย ส่วนต้นเหตุที่ทำให้เธอมีสภาพเป็นเช่นนี้ยังคงหลับอุตุ แถมปากเซ็กซี่ที่เฝ้าจูบเธออย่างดูดดื่มตลอดทั้งค่ำคืนที่ผ่านมายังเผยอน้อยๆ ประหนึ่งว่ากำลังฝันดีเสียเต็มประดา เธอย่นจมูกใส่เขา แล้วค่อยๆ แกะลำแขนกำยำออกจากเอวอ้อนแอ้นอย่างเบามือ จากนั้นก็ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างกายใหญ่ “เดเรคคะ เดเรค ตื่นได้แล้วค่ะ” เสียงหวานกระซิบข้างหูคนหลับ พลางเขย่าร่างทรงพลังเบาๆ เพื่อปลุกเขาให้หลุดออกจากภวังค์แสนหวานล้ำ “ฮื้อ…เมื่อคืนยังกินผัวไม่อิ่มอีกเหรอทูนหัว แต่ผัวของีบอีกสักสิบนาทีนะ แล้วจะลุกขึ้นไปให้เมียจ๋ากินตับรับอรุณจนหนำใจไปเลย” พ่อหนุ่มกะล่อนวาดแขนแกร่งมาคว้าเอวคอด แล้วพึมพำเสียงอู้อี้เย้าทั้งที่ยังไม่ทันลืมตา “คนบ้า!” อารดาค้อนจนตาคว่ำ เธออยากจะกรี๊ดใส่หน้าคนที่กล่าวหาว่าเธอกินเขาทั้งที่พ่อเจ้าประคุณนั่นแหละที่จับเธอกินทั้งคืนราวกับอดอยากปากแห้งมาแรมปี ไม่งั้นเธอคงไม่เมื่อยขบไปทั้งตัวแบบนี้หรอก “ฮึ่ม…ด่าผัวรับอรุณแบบนี้ มันต้องลุกขึ้นไปจัดการเสียแ