All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 131 - Chapter 140

เจ็ดปีผ่านไป…เทือกเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง ในประเทศใต้หวัน ระยะเวลาเจ็ดปีมีอะไรเกิดขึ้นและเปลี่ยนแปลงไปมากมาย ยกเว้นความรู้สึกที่ถูกฝังอยู่ในส่วนลึกของหัวใจดวงน้อยของอารดา ทุกวันผ่านพ้นไปพร้อมๆ กับรอยน้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งไปจากใบหน้าเศร้าสร้อย มันเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง ขาดเขาแล้วเธอก็เหมือนจะขาดใจ ไม่ว่าจะทำอะไรชายผู้เป็นเจ้าของหัวใจก็ยังคอยตามมาหลอกหลอนอยู่ทุกโมงยาม กาลเวลาผันเปลี่ยนหมุนเวียน หากแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกวันนี้เธอก็ยังคิดถึงชายเดียวในดวงใจไม่สร่างซา อยากลองกลับไปหาเขาก็หลายครั้ง แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะเจ็บซ้ำสอง เธอจึงได้แต่พับความต้องการของตัวเองเก็บไว้ พร้อมจมปลักอยู่กับความระทมทุกข์ เพราะรักไม่สมหวังดังใจปอง คืนนี้อารดานอนไม่หลับ จึงออกมานั่งถอนหายใจเฮือกๆ อยู่ตรงระเบียง ท่ามกลางแสงจันทร์ในคืนเดือนหงาย ผืนนภาสุกสกาวด้วยแสงจันทราพราวพร่างกระจ่างตา แต่หัวใจของเธอกลับมืดบอดประดุจรัตติกาล เสียงหวีดหวิวของสายลมและเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังแว่วมากระทบโสตประสาทเป็นระยะ “นอนไม่หลับเหรอลูก” น้ำเสียงอาทรที่ดังขึ้นทางเบื้องหลัง ทำให้เจ้าของร่างอ้อนแอ้นหลุดจากภวังค์เศร้า

“ไม่ ผมจะไม่ยอมปล่อยเธอให้หลุดมืออีกแล้ว” พ่อหนุ่มจอมโอหังปฏิเสธด้วยท่าทางหนักแน่นมั่นคง พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเป็นเท่าตัว “จะทำอย่างนั้น ถามฉันหรือยัง ว่าฉันต้องการผู้ชายเส็งเคร็งเฮงซวยอย่างคุณหรือเปล่า” คำพูดที่หลุดออกมาจากกลีบปากสีกุหลาบ ทำเอาชายหนุ่มถึงกับสะอึก และแม่สาวแสบก็อาศัยจังหวะนั้น กระทืบลงบนหลังเท้าใหญ่สุดแรงเกิด ตามมาด้วยการกระทุ้งข้อศอกเข้าที่ชายโครงแกร่งของเขาอย่างจัง เรียกเสียงร้องอุ้บ ส่งผลให้วงแขนกำยำหลุดออกจากเอวอ้อนแอ้นโดยอัตโนมัติ “ไสหัวไปซะ!” แม่สาวจอมพยศตะเบ็งเสียงกระด้างขับไล่ แล้วสะบัดหน้าพรืดเดินลิ่วจากไปชนิดไม่เหลียวหลัง “ดาด้า เดี๋ยวก่อนสิดาด้า!” เสียงห้าวทุ้มตะโกนไล่หลัง พลางตั้งท่าจะวิ่งตามเมียรักไปติดๆ แต่ดันติดที่เจ้าของไร่สมุนไพรสั่งให้คนเอาปืนจ่อขมับเขาอยู่ไม่ห่าง “ถ้าคุณอยากได้เธอคืน ต้องผ่านด่านไอ้พวกนี้ไปก่อน คุณคนเดียวนะ…ลูกน้องของคุณไม่เกี่ยว” คนพูดว่าพลางพยักเพยิดไปทางชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง “ถ้าผมเอาชนะคนของคุณได้ คุณจะต้องให้ผมกับลูกน้องอยู่ที่นี่ จนกว่าผมจะง้อเมียสำเร็จ โอเคไหม?” เดเรคตั้งเงื่อนไขในสิ่งที

“มากันครบแล้วหรือยัง” ทันทีที่มาถึงจุดนัดหมายเจ้าของร่างบางก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะเสไปมองทางอื่นเมื่อนัยน์ตาสีนิลปะทะเข้ากับรอยยิ้มกว้างของพ่อหนุ่มมาดกวน “ครบแล้วครับทูนหัว จะให้ทำอะไรก็บัญชามาได้เลย” หลังจากแจกยิ้มละลายใจให้เมียตัวน้อย เดเรคก็เอ่ยตอบคำถามของเธออย่างอารมณ์ดี“พรวนดินสมุนไพรแปลงนี้ให้เสร็จก่อนหัวค่ำ ถ้าไม่เสร็จก็งดข้าวเย็นทั้งคณะ” หญิงสาวพยักเพยิดไปทางแปลงสมุนไพรตรงหน้า แล้วออกคำสั่งอย่างเฉียบขาด “รับทราบครับ!” สุภาพบุรุษร่างยักษ์ต่างรับคำอย่างแข็งขัน“อ้อ…แล้วก็อย่าลืมไปรดน้ำต้นกล้าในเรือนเพาะชำด้วยละ”“สั่งมากๆ ระวังจะไม่มีคนพาเล่นจ้ำจี้นะคืนนี้” เสียงกระซิบที่ดังขึ้นเหนือศีรษะทำให้อารดาตัวแข็งทื่อ เพราะตกตะลึงที่อีกฝ่ายเข้าประชิดกายแบบไม่ทันตั้งตัว“คืนก่อนๆ เป็นยังไง คืนนี้ก็คงไม่ต่างกัน” ขาดคำอารดาก็แค่นยิ้มหยันอย่างผู้กำชัย ทุกคืนเดเรคพยายามจะเข้าไปหาเธอ แต่สาวเจ้าก็ปิดประตูหน้าต่างป้องกันอย่างแน่นหนา แถมยังยึดกุญแจสำรองที่บิดาบุญธรรมเคยให้คนสนิทเก็บไว้ ฉะนั้นพ่อหนุ่มคลั่งรักจึงได้แต่พลุ่งพล่านที่ไม่สามารถเข้าห้องนอนของยัยตัวร้ายได้ “แน่ใจเ

เช้าวันถัดมา เหล่าชายฉกรรจ์กล้ามโตทั้งหลายต่างพร้อมใจกันมารวมตัวที่ท้ายไร่สมุนไพร จะขาดก็แต่เจ้าพ่อหนุ่มที่ไม่รู้ว่าหายหัวไปไหน นัดหกโมงครึ่ง นี่ปาเข้าไปเจ็ดโมงเดเรคก็ยังไม่ยอมโผล่หัวมาเลย “หัวโจกของพวกคุณไปไหนซะล่ะ หรือคิดจะอู้งาน” เมื่อลอบเมียงมองแล้วไม่พบแม้แต่เงาของพ่อตัวโต อารดาก็ชักจะใจหวิวๆ เพราะกลัวเขาจะรำคาญในความแง่งอนของเธอจนหนีกลับอเมริกาไปแล้ว“ใครครับ หัวโจกของพวกผม” วิกเตอร์ทำหน้าเหลอหลาคล้ายพาซื่อ ทั้งที่จริงแล้วรู้ดีว่านายหญิงถามไถ่หาใครกันแน่ เพราะอีกฝ่ายออกจะแสดงสีหน้าและท่าทางออกมาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้นโดนสวนกลับด้วยเสียงนิ่งๆ ทว่านัยน์ตาไหวระริก หญิงสาวก็รู้ว่าตัวเองพลาดที่แสดงอาการกระวนกระวายออกไป จึงชักสีหน้าใส่ลูกน้องคนสนิทของพ่อหนุ่มจอมโอหังเป็นการปราม “ก็เจ้านายของพวกคุณนั่นแหละ หรือว่าเขายังไม่ตื่น” สาวเจ้ากล่าวเหมือนไม่ใคร่จะไยดี แต่กลับแอบกลั้นใจรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ “นายเป็นไข้สูงครับ” เลขาฯ หนุ่มรายงานเสียงขรึมหน้าเครียด ก่อนจะแอบเหล่มองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอยู่อย่างเงียบๆ เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้จะดีนักของหญิงสาวเขาก็แอบกดยิ้มที่มุมปาก “ใช่ ตั

“คุณตาป๋า ช่วยบอกมามี้ว่าให้เราอยู่ที่นี่กับแด๊ดดี้ได้ไหมครับ” เดฟเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา ทำให้คนแก่สงสารจับใจ “สามแสบไปรออยู่ที่ห้องข้างๆ ก่อนนะลูก เดี๋ยวตาจะช่วยพูดกับแม่เขาให้”“สัญญานะฮะ” ดันแคนเอ่ยเสียงเครือเจือสะอื้น ก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อคุณตาเอ่ยออกมา “สัญญาแบบลูกผู้ชายเลย” เมื่อได้คำตอบที่แสนถูกใจสามศรีพี่น้องก็ชักชวนกันไปรอที่ห้องข้างๆ ก่อนจะไปยังไม่วายมองมารดาที่นั่งหันหลังให้ตาละห้อย “ดาด้า ป๋ารู้ว่าหนูเจ็บปวด แต่การพรากพ่อพรากลูกมันไม่ยุติธรรมกับเจ้าสามแสบนะลูก เราเป็นแม่คนแล้วจะต้องคิดถึงจิตใจลูกของเราให้มากๆ รู้ไหม” นายเฉินว่าพลางเดินไปทรุดกายลงนั่งตรงหน้าบุตรสาวบุญธรรม“แต่หนูกลัวว่าเขาจะต้องการแค่ลูก กลัวว่าเขาจะแย่งลูกไป กลัวว่าเขาจะหลอกลวง และกลัวว่าจะต้องเจ็บปวดแสนสาหัสอีกครั้ง” ประสบการณ์อันเลวร้ายที่เปรียบเสมือนบทเรียนราคาแพงทำให้คนที่เคยมองโลกในแง่ดีอย่างอารดารู้สึกหวาดระแวงไปหมดเสียทุกอย่าง จนน่าสงสารจับใจ “ถ้าเขามีใจมาแลกใจ มันก็คุ้มที่จะลองเสี่ยงไม่ใช่หรือลูก” คนแก่ยื่นมือเหี่ยวย่นมาบีบมือเรียวของคุณแม่ลูกสามเบาๆ คล้ายให้กำลังใจแ