All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 151 - Chapter 160

“หุบปากมึงซะ! ไม่ต้องพล่ามให้มาก เพราะวันนี้คือวันตายของมึงกับเมียมึง ไอ้เดเรค!” ชายชั่วตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาลสุดขีด เพราะคนทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาต้องหลบหนีตำรวจหัวซุกหัวซุน หลังจากที่อดีตเจ้านายอย่างเจสันถูกจับเข้าคุก แล้วซัดทอดทุกคนที่เกี่ยวข้องรวมทั้งเขาด้วย “งั้นมึงก็แสดงฝีมือให้ดีก็แล้วกัน เพราะถ้ากูรอดไปคราวนี้ขอบอกว่ามึงจะได้ไปอยู่ในคุกร่วมกับเจ้านายชาติชั่วของมึงตลอดชีวิตแน่” แทนที่จะนึกหวาดกลัวพ่อหนุ่มจอมโอหังกลับขู่กลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “มึงไม่ต้องมาท้า ยังไงกูก็ชนะมึงเห็นๆ” ชายชั่วพูดพลางพยักเพยิดให้ลูกกระจ๊อกกรูเข้าล้อมทั้งคู่เอาไว้ แล้วทั้งหมดก็พร้อมใจกันเล็งปลายกระบอกปืนมายังสองหนุ่มสาว “ปล่อยเมียกูไป เธอไม่เกี่ยว” เดเรคต่อรองด้วยเสียงขรึม แต่สีหน้ายังคงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ“มันนั่นแหละตัวดี ร้ายกาจไม่ต่างจากมึง ยังไงก็ต้องลงนรกด้วยกัน” โทมัสเอ่ยเป็นเชิงปฏิเสธ เรียกเสียงสบถลั่นด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านให้หลุดออกมาจากปากหยักลึก “งั้นจะรอช้าอยู่ใย เข้ามาเลย มาพิสูจน์กันว่าเราสองคนหรือว่าพวกแกกันแน่ที่จะได้ไปลงนรกเป็นหมู่คณะ” คราวนี้คนที่เอ่ยท้าทายเป็น

“แน้…หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังไม่วายมาทำกะล่อนอีกนะคะ” คุณแม่ลูกสามค้อนจนตาคว่ำ คราแรกเธอนั้นทำท่าลังเล แต่เมื่อเหลือบไปเห็นคนที่หายใจพะงาบๆ อยู่ข้างๆ พ่อหนุ่มจอมโอหังเริ่มขยับตัว อารดาก็ทำใจกล้ายื่นหน้าไปจุ๊บแก้มสากทั้งสองข้าง แล้วแถมท้ายด้วยจุมพิตริมฝีปากเซ็กซี่เร็วๆ หนึ่งที เรียกเสียงครางด้วยความพึงพอใจแกมเสียดายจากพ่อคนช่างเรียกร้องได้เป็นอย่างดี “กำลังใจมาเต็มขนาดนี้ มึงก็รับเคราะห์ไปเต็มๆ ก็แล้วกันไอ้ลูกหมา” ขาดคำเดเรคก็รัวกำปั้นใส่อีกฝ่ายไม่ยั้ง ทำเอาใบหน้าของโทมัสแตกยับจนแทบดูไม่ได้ ตามด้วยกระแทกหมัดหนักๆ เข้าที่ปากของอีกฝ่ายอย่างจังจนฟันหักไปสองซี่เรียกเสียงโหยหวนราวกับหมาถูกน้ำร้อนลวก และตบท้ายด้วยการเอาโคลนยัดปากชายชั่วอย่างที่เมียรักได้เสนอไว้ในแผนตอนแรกเริ่ม “หวังว่ามันจะสิ้นฤทธิ์แล้วนะ เพราะถ้ามันยังบังอาจฟื้นขึ้นมาอีกละก็ คราวนี้ผมส่งมันลงหลุมไปเฝ้ายมบาลแน่” เจ้าพ่อหนุ่มหอบหายใจสะท้าน แล้วทำท่าจะซวนเซเอาหน้าทิ่มโคลนจนเธออุทานลั่น “เดเรคคะ เป็นยังไงบ้างคะ!” เห็นสีหน้าอิดโรยของเขาสาวเจ้าก็ชักใจคอไม่ดี “ไม่ต้องห่วงทูนหัว ผมยังไหวอยู่” เสียงหอบหนักๆ

“ป๋าดีใจด้วยจริงๆ ที่ครอบครัวของหนูสมบูรณ์ในที่สุด” “ก็เพราะฝีมือคุณป๋านั่นแหละค่ะ และก็อาจจะมีพี่ต้าเฟิงสมรู้ร่วมคิดด้วย” แม่สาวแสบกล่าวเรียบๆ ในตอนท้ายหันไปมองหน้าผู้เป็นพี่ชายเขม็ง “เฮ้ย! พี่ไม่เกี่ยวนะ อย่ามาปรักปรำกันสิ” ต้าเฟิงออกตัวเสียงดังลั่น ก่อนจะรีบชิ่งหนีทันที ฉะนั้นอารดาจึงเบนสายตากลับมาหาบิดาบุญธรรม “งั้นก็เป็นฝีมือของคุณป๋าคนเดียว ใช่ไหมคะ” ดวงตาสีนิลหรี่ให้แคบลงอย่างจับผิด “ฝีมืออะไรกัน ป๋าไม่เกี่ยว ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น” ผู้เฒ่าจอมเจ้าเล่ห์ปฏิเสธหน้าตาย “ดาด้ารู้หรอกค่ะ ว่าคุณป๋าจงใจให้ดาด้าไปติดฝนอยู่บนเขากับเดเรค” แม่คนเจ้าแง่แสนงอนทำหน้างอ ส่งผลให้อีกฝ่ายต้องอมยิ้มด้วยความเอ็นดู “โอเคๆ ป๋ายอมรับก็ได้ แต่ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อหนูกับหลานนะลูก” สุดท้ายนายเฉินก็ยืดอกรับด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มแห่งความสุขใจ เพราะแผนการร้ายกาจของเขาทำให้พ่อกับแม่ของหลานรักได้คืนดีกัน “ขอบคุณคุณป๋ามากนะคะที่ทำให้ดาด้าได้ครอบครัวคืนมา” น้ำเสียงสั่นเครือถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสั่นระริก แล้วเธอก็เดินเข้าไปสวมกอดร่างท้วมด้วยความตื้นตันสุดหัวใจ “ไม่ต้องขอบคุณป๋าหรอ

สองปีผ่านไปวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ เดเรคพาเมียรักและลูกๆ มาพักผ่อนที่เกาะส่วนตัว โดยไม่ลืมชวนครอบครัวของฟรานเชเซียสกับทวิชา และครอบครัวของแมทธิวกับโคลอี้มาร่วมปาร์ตี้บาร์บีคิวริมหาดด้วย“มาช้านะพวก มัวแต่อ้อนเมียอยู่หรือไงวะ” เจ้าบ้านเอ่ยเป็นเชิงทักทาย พร้อมสัพยอกด้วยท่าทางครื้นเครงตามประสาพ่อหนุ่มขี้เล่นผู้มากอารมณ์ขัน “ก็อยากอ้อนอยู่หรอกนะ ถ้าเมียไม่ติดงาน นี่ก็พาเข้าไปเคลียร์งานก่อนมา ขนาดวันหยุดเมียฉันยังไม่เว้นเลยว่ะ” ฟรานเชเซียสหันไปมองยังเบื้องหลัง ครั้นเห็นทวิชามัวแต่ชี้ชวนลูกดูนั่นดูนี่ เขาก็บ่นอุบเป็นเชิงนินทาเมียรัก เรียกเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี “แล้วเมื่อไรแกจะให้เมียเลิกทำงานวะ”“จนกว่าจะเกษียณอายุโน่นแหละค่ะ นกถึงจะเลิกอาชีพตำรวจ” ยังไม่ทันที่คนถูกถามจะได้อ้าปากโต้ตอบ เสียงหวานก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน ทำให้เจ้าพ่อค้าอาวุธได้แต่ยักไหล่ ราวกับจะบอกเป็นนัยๆ ว่าแล้วแต่แม่เจ้าประคุณจะตัดสินใจเถอะ เพราะคนรักและเคารพเมียอย่างเขาไม่กล้าขัดใจเธออยู่แล้ว “สวัสดีครับคุณนก” เดเรคกล่าวทักทายภรรยาของเพื่อนรักด้วยท่าทางเป็นกันเอง“สวัสดีค่ะคุณเดเรค” ทวิชาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ก

“งั้นป้าฝากน้องด้วยนะลูก” โคลอี้กล่าวอย่างยิ้มๆ “ครับผม” ดันแคนพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน ก่อนจะหันไปหานางฟ้าตัวน้อย แล้วก็ต้องฉุนกึก เมื่อแม่หนูแองจี้เดินเข้าไปกอดขาแพนเตอร์ด้วยท่าทางสนิทสนม “แพนเตอร์จ๋า อุ้มๆ” สาวน้อยเงยหน้าทำตาแป๋ว พร้อมเอื้อนเอ่ยออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน จนพ่อหนุ่มมาดขรึมอย่างแพนเตอร์ต้องใจอ่อนยวบ “ช่างอ้อนจริงๆ เลยนะเรา” เสียงห้าวที่เริ่มแตกเนื้อหนุ่มเย้า ขณะเขี่ยแก้มยุ้ยของสาวน้อยอย่างมันเขี้ยว เรียกเสียงหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจจากอีกฝ่าย จากนั้นก็ย่อตัวลงอุ้มร่างจ้ำม่ำไว้ในวงแขน ส่วนอาลาเล่ก็ได้แต่ทำหน้าล้อเลียนพี่ชาย เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนจะหันไปทางคู่ปรับตลอดกาล “กินแห้วอีกแล้วล่ะสิ” อาลาเล่ทำหน้าเย้ยๆ ใส่ดันแคน ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับรวบมือน้อยกำเป็นหมัดแนบลำตัว ทว่าพยายามไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกมาทางสีหน้าและแววตา “อะไร กินแห้วอะไร แองจี้ยังไม่ได้เลือกใครเสียหน่อย” ดันแคนทำเสียงสูงกลบเกลื่อนความอับอายระคนหงุดหงิด เพราะยังไม่ทันจะเริ่มจีบก็เหมือนจะไม่สมหวังเสียแล้ว “งั้นฉันจะทำให้นายหมดหวังเร็วขึ้นก็แล้วกัน” อาลาเล่กล่าวอย่างร้ายกาจ