All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ไอ้บ้าเอ๊ย ขับรถประสาอะไรวะ!” อารดาแผดเสียงด่าทอไล่หลังด้วยความคับข้องใจสุดขีด ขณะยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำออกจากใบหน้ากระจ่างใสด้วยอาการกระแทกกระทั้น พยุงกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วดึงแว่นตาที่ยังเกี่ยวอยู่ตรงหูทั้งสองข้างออกมา เดชะบุญที่มันไม่หล่นแตก จากนั้นก็บรรจงใช้หลังมือเช็ดหยาดน้ำออกจากเลนส์หนาเตอะอย่างทะนุถนอม แล้วจึงใส่มันกลับเข้าไปที่เดิม “อย่าให้เจออีกนะ แม่จะเอาคืนเสียให้เข็ด” หญิงสาวเท้าสะเอวเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แล้วก้มลงมองสภาพน่าสมเพชของตัวเองอย่างโมโหสุดฤทธิ์ เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำสกปรกเป็นดอกเป็นดวง ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นฟ้ากลอกตาไปมาอย่างระงับอารมณ์ “อูย…ช่วงล่างฉันจะพังไหมเนี่ย” ครั้นโน้มตัวลงเอาจักรยานเธอก็ต้องสูดปากครางยืดยาวด้วยความปวดแปลบที่บริเวณสะโพกมน ก่อนจะบ่นอุบพร้อมทำหน้าหงิก “ฮึ่ม…ถ้าช่วงล่างฉันพังจนมีลูกไม่ได้ ฉันจะตามฟ้องร้องไอ้เจ้าของรถสปอร์ตเฮงซวยนั่นจนไม่เหลือแม้กระทั่งกางเกงในเลย คอยดู!” จากนั้นทนายความสาวก็เอียงคอทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย “เออ…แล้วฉันจะมีลูกได้ยังไงในเมื่อฉันยังหาพ่อของลูกไม่ได้ แต่ก็ช่างประไร ฉันจะฟ้องร้อง

‘ดู๊ดู…ไอ้ผู้ชายหล่อแต่เลวคนนี้ทำสิ ขับรถเบียดเราจนตกขอบถนน แล้วยังมีหน้ามากวนประสาทอีก’ คิดแล้วเธอก็อยากจะกระทืบเท้าเต้นเร่าๆ ให้หายอัดอั้นตันใจยิ่งนัก “แหม…อยากได้ค่าเสียหายก็ไม่บอกตั้งแต่แรก จะได้ไม่ต้องมายืนตากฝนให้เมื่อยตุ้มอยู่แบบนี้” ถ้อยคำหยามหมิ่นที่ถูกพ่นออกมาจากหยักทำให้ดวงตากลมโตวาวโรจน์ในบัดดล “เก็บเศษเงินของคุณไว้เถอะพ่อมหาเศรษฐีใหญ่ อ้อ…ถ้ามันเหลือกินเหลือใช้มากนักก็หัดเอาไปทำบุญซะบ้างนะ เผื่อเกิดชาติหน้าจะได้ไม่มีนิสัยยอดแย่แบบนี้” กล่าวจบอารดาก็เชิดหน้าเดินจากไป “ฮึ่ม…ยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!” มหาเศรษฐีหนุ่มคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล ก่อนจะเหลือบไปเห็นว่ายางรถสปอร์ตสุดเฟี้ยวของตัวเองแบนแต๊ดแต๋ และคงไม่ต้องสงสัยว่าเป็นฝีมือใคร “แม่ตัวร้าย เธอต้องโดนสั่งสอนให้หลาบจำ!” หลังจากเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เจ้าของร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างก็ก้าวยาวๆ ตามไปฉวยข้อมือกลมกลึงไว้ได้ทันพอดี ออกแรงเพียงนิดร่างบางก็ปลิวมาปะทะแผงอกกว้าง “อ๊ะ!” เสียงหวานหลุดอุทานด้วยความตกใจ ก่อนที่เขาจะพันธนาการแม่สาวเชยแต่แสบสันถึงทรวงด้วยอ้อมแขนแกร่ง ลมหายใจผ่าวระอุท

“อืม…พยศและใจเด็ดแบบนี้สิ มันถึงจะเร้าใจ” เจ้าของร่างทรงพลังหัวเราะลงคออย่างนึกสนุก “นี่แน่ะ!” ทันใดนั้นอารดาก็อาศัยทีเผลอซัดหมัดเข้าที่หน้าท้องแบนราบอย่างแรง เรียกเสียงร้องอุ้บให้กระเด็นออกมาจากปากหยัก “จุกแต่พอทน” เขายักคิ้วอย่างหน้าตาเฉย จนคนที่คิดว่าจะโค่นพ่อร่างยักษ์ได้ถึงกับอ้าปากค้าง หากแต่วินาทีถัดมาแม่สาวเชยที่มีพิษสงรอบด้านก็กระตุกยิ้มมาดร้าย “งั้นก็เอาแบบลุกไม่ขึ้นเลยแล้วกัน” ขาดคำเธอก็เตะตัดขาแกร่งจนอีกฝ่ายล้มไม่เป็นท่า หากแต่พอแม่สาวใจเด็ดเตรียมจะหนีกลับถูกมือใหญ่ยึดข้อเท้าเอาไว้ ก่อนที่เขาจะออกแรงกระชาก “ว้าย!” เสียงหวานหลุดอุทานออกมาจากปากจิ้มลิ้ม พร้อมกันนั้นร่างบอบบางก็เสียหลักล้มลงไปเกยอยู่บนกายทรงพลังที่ปราศจากเครื่องนุ่งห่มปกคลุม “โอ๊ะโอ๋…ชอบเป็นฝ่าย ‘รุก’ ซะด้วยแฮะ” เขาแสร้งล้อเลียนเสียงดัง ทันใดนั้นนัยน์ตาสีนิลของคนตัวเล็กพลันเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เมื่อความ ‘คึกคัก’ อันน่าประหวั่นพรั่นพรึงกำลังทักทายสะโพกมนอย่างแข็งขัน “อี๋…คนลามก น่าเกลียดที่สุด” อารดาทำท่าขยะแขยง ก่อนจะตัวเกร็งหน้าแดงซ่าน เมื่อพ่อเจ้าประคุณจงใจ

“มอบพรหมจรรย์ให้ผมเถอะนะทูนหัว ผมสัญญาว่าจะพาคุณไปพบกับความหฤหรรษ์ ที่ทั้งสนุกสุดเหวี่ยงและเสียววาบยิ่งกว่านั่งรถไฟเหาะตีลังกาเสียอีก” เสียงหอบพร่ากระซิบชิดหูแม่คนไม่ประสาเป็นเชิงตะล่อม ก่อนจะขบเม้มติ่งหูน้อยเบาๆ อย่างปลุกเร้าอารมณ์พิศวาส จนเธอซ่านสยิวไปทุกรูขุมขน หากแต่สำนึกส่วนดีก็เตือนสติว่าเธอจะต้องไม่เสียสาวให้ผู้ชายกักขฬะและหื่นกามคนนี้ “ไม่ ไม่ ม่ายยยย…” อารดาดิ้นรนต่อต้านสุดฤทธิ์ ขณะตะโกนปฏิเสธยาวเหยียด รวบรวมพละกำลังผลักไสไหล่กว้างเพื่อรักษาระยะห่างจนเป็นผล ก่อนจะตบท้ายด้วยการถีบยอดอกแกร่งสุดแรงเกิด “โอ๊ย!” เสียงหวานอุทานลั่น พร้อมหลุดออกจากภวังค์ เมื่อกระเด็นตกจากเตียงลงมานอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้น ครั้นได้สติแม่สาวเชยก็ลืมตาโพลงขึ้นในความมืด หลังจากสูดปากครางน้อยๆ ด้วยความเจ็บ อารดาก็พยุงกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วก้าวไปหย่อนสะโพกกลมกลึงลงบนเตียง คลำหาแว่นมาสวม ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟ แล้วกวาดสายตาสีนิลมองหาชายปริศนาที่มาพร้อมกับความมืดมิดของราตรีกาล ทว่ากลับพบแต่ความว่างเปล่า ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ จึงมองสำรวจห้องนอนของตัวเองอย่างละเอียดถี่ถ้วน ปรากฏว่า

คฤหาสน์โบลาโกนี ย่านแมนฮัตตัน รัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา“ให้ตายสิวะ! แกมาป่วนฉันในวันหยุดอีกแล้วนะไอ้เดเรค” นั่นเป็นคำทักทายที่หลุดออกมาจากปากเจ้าของบ้านซึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ “ก็ป่วนคนอื่นมันไม่สนุกเหมือนป่วนแกนี่หว่า” เดเรคลอยหน้ายียวน แววตาฉายประกายขบขัน ก่อนจะเคลื่อนกายออกมาจากบริเวณริมหน้าต่าง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาสีเบดด้วยท่วงท่าสง่างาม “มาถึงก็แกว่งปากหาบาทาเลยโว้ย” ฟรานเชเซียส โบลาโกนี เจ้าพ่อค้าอาวุธสงครามรายใหญ่ของโลกทำเสียงขึ้นจมูกอย่างนึกฉุน ก่อนจะทรุดกายลงนั่งในฝั่งตรงกันข้ามกับเพื่อนซี้ “เฮ้! จะมาทำหน้าบูดเป็นตูดหมึกทำไมวะพวก ถ้าแกไม่อยากต้อนรับฉันจะไปไหนก็ไปสิวะ ฉันมาหาคุณนกไม่ใช่แกเสียหน่อย” พ่อหนุ่มขี้เล่นลอยหน้ายวนยั่วให้อีกฝ่ายได้ของขึ้น“ฝันไปเถอะ ว่าแกจะได้อยู่กับเมียฉันตามลำพัง” คนขี้หึงและหวงเมียสุดใจขาดดิ้นคำรามกระหึ่ม แล้วเข่นเขี้ยวตอบโต้ หากแต่พ่อหนุ่มมาดกวนกลับทำเพียงไหวไหล่กว้างอย่างไม่ยี่หระ ยังไม่ทันที่สองมหาเศรษฐีหนุ่มหล่อจะได้ปะทะคารมกันในแบบกวนๆ ไปมากกว่านั้น เสียงเดินเตาะแตะก็ดังแว่วมากระทบโสตประสา