All Chapters of จอมโอหังเผด็จรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“อ๊าย! อย่ามาเรียกว่าที่สะใภ้ของฉันแบบนั้นนะยะ” มาดามดาเลียร้องลั่น พร้อมฟาดฝ่ามือลงบนท่อนแขนกำยำของพ่อลูกชายตัวดี “แหม…ออกโรงปกป้องกันซะด้วยแฮะ” เดเรคแอบเบ้ปากเล็กน้อย “มันแหงอยู่แล้วย่ะ เพราะนั่นน่ะว่าที่สะใภ้คนโปรดของมัม” “แม่นั่นพิกลพิการ หรือหูหนวกตาบอดกันแน่ครับ ถึงได้ยอมให้ผู้ใหญ่จับคลุมถุงชน” วาจาห่ามๆ แกมเหน็บแนมที่หลุดออกมาจากปากพ่อหนุ่มเพลย์บอยตัวเอ้ ทำให้คนฟังถึงกับนึกหมั่นไส้ขึ้นมาครามครัน จนต้องยกมือขึ้นฟาดลงที่อกกว้างหนักๆ หนึ่งที เผียะ!“พูดจาน่าเกลียดจริงเชียวเจ้าลูกคนนี้”“ก็มันจริงนี่ครับมัม อายุยี่สิบห้าปีถ้าไม่พิกลพิการ หรือหูหนวกตาบอด ก็ต้องมีแฟนหรือไม่ก็แต่งงานไปแล้ว” พ่อเจ้าประคุณโจมตีคู่หมั้นสาวอย่างคะนองปาก “ก็เพราะเขาเป็นกุลสตรียังไงละ ถึงได้ไม่ไวไฟเหมือนผู้หญิงที่ลูกเคยควง” “เป็นกุลสตรี หรือไม่มีปัญญาหาผัวกันแน่ครับ” เดเรคสวนกลับด้วยวาจาขวานผ่าซาก“ปากคอเราะร้าย!” “แล้วผมพูดไม่จริงตรงไหนครับ สมัยนี้มีผู้หญิงโสดและซิงมาจนถึงวัยเบญจเพศเหลืออยู่บนโลกก็บ้าแล้ว” เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ยักไหล่ทรงพลังเบาๆ แล้วเอ่ยออกมาอย่างหน้าตาย “ว่าที่สะใภ้

หลังจากโทร.ไปเรียกช่างมาลากรถไปเข้าอู่ซ่อม อารดาก็รีบโบกแท็กซี่ให้มาส่งยังคฤหาสน์เบอร์ยาน็อฟสกี้ อาณาจักรอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดแสนอลังการ ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ในย่านใจกลางเมืองไมอามี เนื่องจากเลยเวลานัดหมายมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว“นายคะ คุณอารดามาถึงแล้วค่ะ” สาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามารายงานประมุขของบ้านที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์กับภรรยาสุดที่รักในห้องรับแขกระหว่างที่รอว่าที่ลูกสะใภ้ “งั้นก็ไปเชิญเข้ามาได้เลย” มาดามดาเลียเอ่ยอย่างยินดี “ค่ะนายหญิง”“คอยดูนะคะ ว่าหนูดาด้าจะน่ารักอย่างที่ฉันบอกคุณหรือเปล่า” คล้อยหลังสาวใช้นางดาเลียก็หันไปพูดกับสามีด้วยท่าทางตื่นเต้น จนอีกฝ่ายอดจะหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ “สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า” ทันทีที่ก้าวขาเรียวพ้นธรณีประตูอารดาก็กล่าวทักทายผู้อาวุโสอย่างอ่อนหวานระคนนอบน้อม สร้างความประทับใจให้แก่สองสามีภรรยาเป็นอย่างมาก“สวัสดีจ๊ะหนูดาด้า” มาดามดาเลียเดินเข้ามาสวมกอดว่าที่สะใภ้คนโปรดด้วยความเอ็นดูระคนรักใคร่ ก่อนจะจูงมืออีกฝ่ายมานั่งแนบข้างที่โซฟาในฝั่งตรงข้ามกับผู้เป็นสามี ส่วนนายแดเนียลก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างยิ้มๆ เพราะรู้สึกขันกับอาการเห่อว่าที่สะใภ้ของเมีย

“คุณดาด้ามีอะไรจะให้ดิฉันช่วยไหมคะ” แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยท่าทางนอบน้อม เจ้าของร่างเพรียวระหงที่กำลังสาละวนเคี่ยวน้ำซุปอยู่หน้าเตาหันมาเผยยิ้มหวานให้ผู้มาใหม่ ทำเอาคนที่ลอบมองเรียวหน้าหวานใสอยู่เป็นระยะถึงกับตาพร่า “มีจ้ะ ช่วยหั่นแครอทให้ดาด้าหน่อยนะคะ” อารดาเอ่ยเป็นเชิงไหว้วานมากกว่าจะออกคำสั่ง ส่งผลให้คนที่ย้ายไปยืนแอ๊คท่าเอาไหล่กว้างพิงผนังถึงกับอมยิ้มด้วยความพึงพอใจ “ได้ค่ะคุณดาด้า” สาวใช้พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลงมือหั่นแครอทอย่างคล่องแคล่ว ส่วนอารดาก็หันไปทำยำรวมมิตร กระทั่งน้ำซุปเคี่ยวจนได้ที่เธอจึงปิดแก๊ส ทันทีที่สาวใช้หั่นแครอทเสร็จเรียบร้อยแล้ว เดเรคก็เดินเข้าไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับหล่อนให้พอได้ยินกันแค่สองคน จากนั้นสาวใช้ก็ทำตัวลีบออกไปจากห้องครัว “ขอหอมให้ดาด้าหน่อยค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมยื่นมือออกมา ครั้นไม่มีการตอบรับใดๆ อารดาก็หันไปทางด้านข้างเพื่อจะพูดกับสาวใช้อีกครา “ขอหอมหน่อยค่ะ” ฟอด!!!ทันใดนั้นหญิงสาวก็เบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อประหนึ่งถูกสาป ขณะที่หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเธอถูกพ่อหนุ่มจอมฉกฉวยขโมยหอมแก้มแบบไม่ทันตั

“แสดงว่าฉันเป็นไม้ ส่วนคุณก็เป็นหมา” วาจายียวนย้อนเข้าให้ “ปากดีแบบนี้มันน่า ‘ตบ’ ด้วย ‘จูบ’ เสียให้เข็ด” เดเรคโฉบริมฝีปากเซ็กซี่ไปชิดใบหน้าเนียนใส แล้วแสร้งข่มขู่เสียงกระด้างติดจะดุดัน “ถ้าอยากฟันร่วงก็เข้ามา” หลังจากที่แม่สาวแสบขยับเท้าก้าวถอยหลังไปตั้งหลัก เธอก็เชิดหน้าเอ่ยท้าทายด้วยท่าทางก๋ากั่นระคนอวดดี “โหดๆ แบบนี้สิ เหมาะจะเป็นไม้กันหมาให้ผมมากที่สุด” น้ำเสียงครื้นเครงเย้าอย่างชอบใจ“ฉันคงไม่ไหวถ้าต้องรับมือกับบรรดาผู้หญิงของคุณ แค่แม่พริสซี่ปากแดง กับแม่ฟีโอน่านมโตก็ปวดหัวจะแย่” อารดาทำหน้าขยาดเมื่อกล่าวถึงผู้หญิงของอีกฝ่าย “ว้าว…จำแม่นแบบนี้ แสดงว่าใส่ใจในทุกรายละเอียดที่เกี่ยวกับผมน่ะสิ” เดเรคแซวอย่างยิ้มๆ “ไม่ต้องมาทำท่ากะลิ้มกะเหลี่ยใส่ฉันหรอก ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้พิศวาสฉัน พอๆ กับที่ฉันไม่ได้พิศวาสคุณนั่นแหละ จริงไหม?” แม่คนฉลาดกล่าวออกมาอย่างจริงจัง “ก็เข้าใจอะไรง่ายดีนี่” มุมปากยกสูงทำให้เธอรู้สึกฉุนขึ้นมาครามครัน“ผู้หญิงหน้าบ้านๆ อย่างฉันก็มีสมองนะยะ” “อือฮึ…งั้นผมไม่เกรงใจละนะ” “ฉันก็ไม่ได้คาดหวังให้คุณทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอยู่แล้ว เพราะการเจอกันในแต่ล

“อือฮึ…เห็นท่านบอกว่าจะให้คุณไปยกอะไรให้สักอย่าง เพราะหาบอดี้การ์ดไม่พบสักคนเลย ไม่รู้ว่าหายไปไหนกันหมด” คำพูดที่หลุดออกมาจากปากสาวเจ้าดูมีน้ำหนักขึ้นมาทันที เพราะชายร่างยักษ์รู้ดีว่าบอดี้การ์ดคนอื่นๆ กำลังไปฟังคำสั่งจากวิกเตอร์ถึงแผนการที่จะต้องจัดการในคืนนี้ “งั้นผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” ขาดคำเขาก็ค้อมหัวให้หญิงสาวอย่างสุภาพ แล้วก้าวจากไปทันที ประจวบเหมาะกับเดเรคที่เดินออกมาจากในบ้าน ทั้งเจ้านายและลูกน้องหยุดคุยกันสักพัก ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดโอกาสให้อารดาถือวิสาสะพาตัวเองเข้าไปหลบอยู่ในรถที่เดเรคจะนำออกไปใช้งาน ร่างอ้อนแอ้นลงไปนอนตรงที่วางเท้าในตอนท้ายของรถยนต์คันหรู แล้วพยายามทำตัวลีบด้วยหัวใจเต้นระทึก เพราะกลัวจะโดนจับได้ ดีที่ก่อนออกมาอารดาบอกมาดามดาเลียแล้วว่าขอตัวไปอาบน้ำ ไม่อย่างนั้นคนแก่ได้เป็นห่วง หรือไม่ก็สงสัยแน่ๆ ว่าเธอหายตัวไปไหน ถึงแม้จะเป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว ทว่าตึกร้างในแถบชานเมืองแห่งนี้ก็ยังมีกลุ่มชายฉกรรจ์พากันทำงานอย่างขะมักเขม้น ด้วยความใจร้อนและบ้าดีเดือดถึงแก่น เดเรคจึงแฝงตัวเข้ามาที่นี่ในคราบของคนงานเพียงลำพัง โดยไม่คิดจะรอลูกน้องซึ่งนัดแนะกันไว้