บททั้งหมดของ เกิดใหม่ใต้รอยพันธะพิษ (Pistilverse+Omegaverse) | BL: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตลอดสองสัปดาห์เป็นช่วงเวลาที่ผ่านไปราวกับภาพฝันที่พร่าเลือน ช่วงเวลาส่วนใหญ่ของเมฆินทร์หมดไปกับการนอนเพื่อพักฟื้นร่างกาย และทำความเข้าใจโลกใบใหม่ที่เขาต้องอาศัยอยู่ต่อไปนับจากนี้ อีกทั้งในบางคืนภาพความทรงจำบางส่วนของลมหนาวคนก่อนยังวนผ่านเข้ามาให้หัวดุจฉากหนึ่งในละครยามเขาหลับมันทั้งนำพาความสุข... ความเจ็บปวด... ความโศกเศร้า... มาให้ได้รับรู้เป็นความรู้สึกที่หลากหลายจนบางทีเขาเลือกที่จะไม่นอน เพราะไม่อยากโดนรบกวนจากความทรงจำอันเลวร้ายของเจ้าของร่างถึงอย่างนั้น ก็หนีไม่พ้นอยู่ดี ต่อให้ไม่นอนจนน็อกหลับไปเองก็ยังเห็นความทรงจำวนเวียนเข้ามาเหมือนเคย และในวันนี้คือวันที่เมฆินทร์ในร่างของลมหนาว ต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้เขายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานยาวภายในห้องนอน จ้องมองภาพสะท้อนของชายหนุ่มที่ไม่ว่าจะมุมไหนก็ต้องยอมรับร่างกายนี้เหมือนกับตัวเขาทุกประการแม้กระทั่งตำแหน่งของไฝชุดสูทสีขาวออฟไวท์ที่ถูกสั่งตัดมาอย่างประณีต เนื้อผ้าชั้นดีราคาสูงทิ้งตัวพอดีกับร่างกายที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาเล็กน้อยกว่าตอนที่อยู่โรงพยาบาล แต่สำหรับเมฆินทร์แล้วมันไม่ได้ให้ความรู้สึกภาคภูมิใจเลยแม้แต่น้อย เขาหั

หลังจากการหมั้นเล็ก ๆ จบลง พวกเขาก็ร่วมรับประทานอาหารกลางวัน ซึ่งบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยบทสนทนาของเหล่าพ่อแม่ที่คุยกันอย่างถูกคอ ส่วนเมฆินทร์ทำได้แต่ปั้นหน้ายิ้มและตอบคำถามเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามมารยาทที่ควรจะเป็นระยะเวลาผ่านไปราวชั่วโมง มื้ออาหารสิ้นสุดลง กวินภพก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นมาพักใหญ่ ด้วยน้ำเสียงสุขุมและเปี่ยมด้วยอำนาจ“เอาล่ะ ในเมื่อทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้วในส่วนของงานหมั้น เพื่อให้น่านฟ้าได้ช่วยสังเกตอาการ รวมถึงรักษาลมหนาวอย่างต่อเนื่อง ผมคิดว่าเป็นการดีที่สุดที่ทั้งสองคนจะย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกันซะเลย วันพรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้ว ลูกทั้งสองคนย้ายข้าวของวันนี้ให้เรียบร้อย”“ค... ครับ? ว่างอะไรนะครับ” เมฆินทร์ถามเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ แทบไม่เชื่อหูตัวเอง‘ให้ย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกัน? วันนี้ด้วย? คืออะไร!?’เขาหันไปมองคนที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างตน แต่ไร้ซึ่งปฏิกิริยาอะไรแม้แต่ความตกใจ... ราวกับว่าเขารับรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว หรือในอีกแง่มุมหนึ่ง อาจจะไม่ได้ใส่ใจเลยก็ได้ทางด้านณคุณที่นั่งเงียบมาตลอด ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย สายตามองมาทางลมหนาวอย่างเปิดเผย

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผนังกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในห้องนอน ปลุกให้เมฆินทร์ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ เมื่อคืนเขาอาบน้ำ นอนเล่นโทรศัพท์อยู่สักพักแล้วเผลอหลับไปจนลืมปิดม่าน และนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาที่เขารู้สึกว่าตัวเองได้หลับสนิทอย่างแท้จริงการนอนหลับซึ่งไม่มีความทรงจำอันเจ็บปวดของใครอีกคนเข้ามาวนเวียนในความฝันรบกวนการพักผ่อน ไม่มีภาพของการถูกทอดทิ้งหรือความสิ้นหวังจนทำให้ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกอีกต่อไปบางที... อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนนี้จิตวิญญาณของเมฆินทร์ได้ตัดสินใจที่จะลุกขึ้นสู้อีกครั้ง ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นและเดินหน้าต่อไป มันจึงทำให้ความเศร้าของเจ้าของร่างคนเดิมค่อย ๆ จางหาย ความรู้สึกปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเข้ามาแทนความหดหู่ที่เคยเกาะกุมจิตใจราวกับจิตวิญญาณของเขากลับมาเป็นอิสระจากพันธนาการแห่งความเศร้า... พลังที่เคยสูญเสียไปกำลังกลับคืนมาเขาลุกขึ้นจากเตียง บิดขี้เกียจเล็กน้อยเพื่อไล่ความเมื่อยขบตามร่างกาย ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจก มองภาพสะท้อนของชายหนุ่มหน้าตาดี ยังคงดูซูบผอมไปเสียหน่อยในสายตาเขา เรือนผมสีบลอนด์ทองประกายเบจที่ยาวระต้นคอไปถึงลา

บรรยากาศระหว่างทางกลับจากซูเปอร์มาร์เก็ตนั้นเงียบกว่าในขามาเป็นอย่างมาก เมฆินทร์ลอบสังเกตน่านฟ้าที่เอาแต่มองตรงไปข้างหน้า ไม่เอ่ยปากอะไรสักคำ สองมือกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดไปหมด แถมยังเหยียบคันเร่งเร็วกว่าปกติ จนอดคิดไม่ได้‘อยากได้ข้อพิสูจน์เรื่องกุ้งมากขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือเขากำลังหงุดหงิดที่ต้องมาเจอความดื้อจะกินของเรากันแน่?’เมื่อกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ ทั้งสองคนก็ช่วยกันขนข้าวของที่ซื้อมามากมายเข้าห้อง เมฆินทร์จัดแจงเอาอาหารจัดเรียงเข้าตู้เย็นอย่างเป็นระเบียบด้วยท่าทางที่คล่องแคล่วราวกับทำเป็นกิจวัตรประจำวันบรรยากาศภายในโซนครัวที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยหินอ่อนสีขาวและสแตนเลสเกรดดีให้ความรู้สึกเย็นเฉียบราวกับห้องผ่าตัดมากกว่าพื้นที่สำหรับทำอาหารเพราะมีถุงกุ้งเจ้าปัญหาวางรออยู่บนเคาน์เตอร์ครัว พร้อมกับน่านฟ้าที่ยืนกอดอกพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์อีกฝั่งจ้องมองมาอย่างกดดัน สายตาที่คมกริบนั้นเต็มไปด้วยคำถาม“มื้อเที่ยงพอดี เดี๋ยวฉันทำกุ้งทอดกระเทียมพริกไทย นายกินได้ใช่ไหม?”เมฆินทร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขาเลือกเมนูที่ทำง่ายและเป็นของโปรดของเขาในชีวิตก่อน“ผมกินได้ แต่พี่น่ะ…”น่านฟ้าพยั

แสงแดดยามเช้าสีทองอ่อนสาดส่องผ่านผนังกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องนอน ปลุกให้เมฆินทร์ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สดชื่นกว่าทุกวันที่ผ่านมา… เขาได้นอนเต็มอิ่ม และยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอกเมื่อวานในวันนี้อากาศยามเช้าที่เย็นสบายกระทบผิวทำให้เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอด มีกลิ่นหอมจาง ๆ ของกาแฟคั่วบดที่ลอยมาจากในครัวชวนให้ท้องร้องเบา ๆเมฆินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหน้ากระจกบานยาวในห้องนอน มองภาพสะท้อนของตัวเองที่ตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ทรงผมสั้นที่เพิ่งตัดมาช่วยขับเน้นกรอบหน้าที่คมคายและดวงตาคู่สีเทาให้ดูโดดเด่นในขณะเดียวกันก็เจือความหวานละมุนไว้อย่างลงตัว แม้ความซีดเซียวจะยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่มันก็ถูกกลบด้วยแววตาที่แน่วแน่และมุ่งมั่นของเขา‘เอาล่ะ... วันแรกของการไปมหาวิทยาลัยในชีวิตใหม่ มันจะเป็นยังไงกันนะ?’ ในขณะที่เขากำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของลมหนาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อ 'สายหมอก' พร้อมกับรูปโปรไฟล์ที่ดูทะเล้นจนเมฆินทร์อดจะยิ้มไม่ได้‘นี่ลมหนาวแอบแกงเพื่อนตัวเองทางอ้อมหรือเปล่าเนี่ย?’เมฆินทร์ยิ้มออกมาบาง ๆ แต่ก็นึกลังเลเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสายใ