All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 91 - Chapter 100

ฝนที่กระหน่ำลงตลอดวันมาบัดนี้ซาเม็ดลงไปมากแล้ว แต่เสื้อคลุมของบุรุษคนที่เพิ่งลงจากหลังม้าแล้วก้าวเท้าเข้ามาในจวนนั้นก็อุ้มไปด้วยน้ำฝน หยาดน้ำหยดลงพื้นตลอดการก้าวเดิน พ่อบ้านออกมาต้อนรับเช่นทุกวัน ซ่งอวี้หานปลดเสื้อคลุมออกจากร่างแล้วส่งให้พ่อบ้านรับไป “ที่จวนเป็นอย่างไรบ้าง” “เรียบร้อยดีทุกอย่างขอรับ ตั้งแต่ฮูหยินน้อยเข้ามาก็จัดระเบียบทุกอย่างได้ยอดเยี่ยม นายท่านทั้งสองก็ได้รับการเอาใจใส่ไม่น้อย บ่าวไพร่ในจวนต่างให้ความเคารพไม่มีใครกล้าทำตัวมีปัญหาของรับ” “พูดเหมือนเมื่อก่อนนั้นมีปัญหาเยอะแยะ” ซ่งอวี้หานหัวเราะในลำคอ แค่รู้ว่าทุกคนให้ความเคารพเจียงชิงหว่านก็พอแล้ว “เอ่อ นายท่านใหญ่ให้เรียนใต้เท้าว่า หากกลับมาแล้วให้ไปพบที่ห้องหนังสือขอรับ” “ดึกขนาดนี้ ท่านพ่อมีเรื่องสำคัญใดรึ” ชายหนุ่มพึมพำแล้วเปลี่ยนทิศทางไปยังห้องหนังสือ ในห้องยังจุดไฟให้ความสว่าง แสดงว่าบิดายังรอเขาอยู่จริงๆ “ท่านพ่อ” ซ่งอวี้หานเอ่ยขึ้นหลังเดินเข้าในห้องแล้ว “กลับมาแล้วรึ” ผู้เป็นบิดาพลิกหนังสือแล้ววางลงบนโต๊ะ ขณะเด

จะว่าไประยะนี้นางก็ไม่พบเรื่องผิดปกติใด นางก็คิดว่าเป็นแผนการให้นางตายใจวางการระแวดระวังลง พ่อสามีเป็นห่วงเป็นใยแม้ไม่เอ่ยปากบอกแต่ก็พอรู้ ยามนางออกจากเรือนก็ส่งคนคอยติดตาม นางมีพ่อแม่สามีที่ประเสริฐเช่นนี้ยิ่งต้องกตัญญูดูแลท่านทั้งสองให้มาก สิ่งใดที่นางทำเพื่อสกุลซ่งได้ย่อมทำเต็มกำลัง “แต่เคอชุนเป็นคนสนิทของท่าน แม้เขาเคยบาดเจ็บหนักแต่ได้รับการรักษาจนหายดี ให้มาอยู่ข้างกายข้าก็ดูเป็นการใช้คนไม่คุ้มค่า ให้อยู่กับท่านคอยติดตามคุ้มครองท่านดีกว่า” “เจ้าคิดว่ามีคนไม่พอใช่หรือไร” เขาหัวเราะในลำคอ “การใช้คนเป็นความสามารถของท่าน แต่การใช้เงินต่อเงินเป็นความสามารถของข้า” ชิงหว่านไม่สนใจ ใครจะคิดว่านางหิวเงินก็ช่าง คนที่เคยยากจนข้นแค้นต้องขายตัวเป็นหญิงคณิกา นอกจากความหวังล้มๆ แล้งแล้วๆ ไม่มีสิ่งใดทำให้นางรู้สึกมั่นคงได้เท่ากับเงินทอง ซ่งอวี้หานเข้าใจไปว่า เป็นเพราะนางเกิดในตระกูลพ่อค้า เรื่องทำการค้าจึงอยู่ในสายเลือด สิ่งที่นางทำจึงไม่นับว่าแปลกประหลาดอันใด เพียงหญิงสาวเหม่อลอยไปชั่วขณะ กว่าจะได้สติก็รู้สึกถึงฝ่ามือที

ซ่งอวี้หานทำงานแข่งกับเวลา เขาควบอาชาฝ่าความมืดมาที่จวนสกุลเจียง คนเฝ้าประตูแตกตื่นตกใจที่เห็นใต้เท้าซ่งและผู้ติดตามมากลางดึก เอ่อ นี่ยามโฉ่วแล้ว (ประมาณ02.00น.) “มีเรื่องด่วน ข้าต้องการพบคุณชายรองสกุลเจียง” น้ำเสียงเฉียบขาดดังขึ้นเพียงแค่ประโยคเดียวก็ทำให้คนเฝ้าประตูขาสั่นแต่ก็รีบเปิดประตูให้อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็เป็นถึงท่านเขย จะเข้าบ้านเดิมภรรยาก็ไม่ผิดอันใด ซ่งอวี้หานตวัดขาลงจากหลังม้าแล้วเดินเข้าไปด้านโดยมีเคอชุนตามหลังมาติดๆ พ่อบ้านที่ถูกปลุกกลางดึกหน้าตาแตกตื่นเข้ามาต้อนรับ แต่ซ่งอวี้หานยกมือห้ามไว้ก่อน“ไม่ต้องรายงานนายท่านใหญ่ แค่เชิญคุณชายใหญ่และคุณชายรองมาก็พอ แล้วก็...เงียบที่สุดเหมือนว่าข้าไม่ได้เข้ามาที่นี่”“ขอรับใต้เท้าซ่ง” พ่อบ้านเชิญให้รอที่ห้องหนังสือและไล่บ่าวรับใช้ออกให้หมด กำชับบ่าวที่เฝ้าประตูให้ปิดปากให้สนิท กรุ่นไอน้ำชาสีขาวลอยเหนือถ้วยน้ำชาแต่ซ่งอวี้หานไม่คิดจะแตะต้อง สมองเขาครุ่นคิดเรื่องที่ต้องสะสางแก้ปมปัญหา ซึ่งดูเหมือนทุกอย่างจะถูกโยงมาที่เจียงชิงหว่าน“ใต้เท้าซ่ง”ซ่งอวี้หานลุกขึ้นแล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ขออภัยที

หวนคืนพลิกลิขิตชะตารักตอนที่ 98 ฝนหยุดตกเสียที แม้ว่าฝนจะหยุดหรือไม่หยุดชิงหว่านก็ยังทำงานไปตามปกติ นางให้คนที่ร้านนำบัญชีมาส่งที่จวนให้นางอ่านและตรวจสอบตามปกติ สองวันก่อนพูดกับพี่สามเรื่องสำนักศึกษาหญิง พี่สามกระตื้อรื้อร้นส่งข่าวมาให้นางว่ามีสถานที่น่าสนใจและยังมีคนที่เต็มใจสอนอีกด้วย เฝ่ยชุ่นและเฝ่ยชิงเห็นเจียงชิงหว่านอารมณ์ดีก็พลอยแย้มยิ้มไปด้วย ครู่หนึ่งพ่อบ้านนำเทียบเชิญมามอบให้ ชิงหว่านมาเมื่อเปิดอ่านแล้วรอยยิ้มจึงเลือนไป “มีเรื่องใดหรือเจ้าคะ” เฝ่ยชิงอดถามไม่ได้ “ลี่กุ้ยเฟยส่งเทียบเชิญเข้าวังหลวง” “เข้าวังหลวง” เฝ่ยชุ่นอ้าปากกว้าง “ข้าเข้าวังไม่ได้รึ” ชิงหว่านถามยิ้มๆ แล้วลุกขึ้นยืน “ท่านแม่อยู่ที่ห้องหรือไม่”" “เวลานี้น่าจะอยู่ที่ห้องหนังสือเจ้าค่ะ ได้ยินบ่าวคุยกันว่าฮูหยินเกรงว่าฝนตกติดกันหลายวัน ตำราที่เก็บไว้จะชื้น ให้คนไปจุดกำยานเจ้าค่ะ”“เหตุใดท่านแม่ไปทำเองเล่า เรื่องนี้ให้ข้าทำให้ก็ได้” หญิงสาวเดินตรงไปยังห้องหนังสือก็ซ่งฉินหยีและเจียวจูอยู่ที่ห้องหนังสือก่อนแล้ว“ท

เสียงขันทีรายงานทำให้ทุกคนลุกขึ้นแล้วรอต้อนรับ ชิงหว่านประคองแม่สามี นางหลุบตาลงจึงไม่เห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้ สิ่งที่นางเห็นก็เพียงฉลองพระองค์สีทองอร่ามตา“ตามสบาย” สุรเสียงฮ่องเต้ดังอยู่เหนือศีรษะของชิงหว่าน เมื่อได้รับอนุญาตจึงเงยหน้าขึ้น แต่สิ่งที่นางสนใจคือด้านหลังของฮ่องเต้คือบุรุษผู้สวมชุดขุนนางสีน้ำเงินเหลือบดำ สีหน้าเขายังคงเรียบเฉย มีเพียงรอยยิ้มในแววตาที่ทำให้นางคาดเดาได้ไม่ยากว่าเป็นฝีมือใคร“ฝ่าบาท” เจียวจูทักทายด้วยรอยยิ้ม“กลับวังทั้งทีเหตุใดไม่บอกเรา”ฮ่องเต้ยื่นมือไปประคองไหล่เจียวจู เมื่อกาลก่อนยามที่เขายังเป็นเพียงองค์ชายมักถูกผู้อื่นกลั่นแกล้งรังแก องค์หญิงเจียวจูมักคอยช่วยเหลืออย่างลับๆ แม้กระทั่งซ่งฉินหยีก็เช่นกัน เพียงแค่ทั้งครอบครัวมักไม่ชอบฉกฉวยความดีความชอบ และขอแค่เพียงได้ใช้ชีวิตสงบสุขนอกวังหลวง“หม่อมฉันกลับเมืองหลวงเพราะบุตรชายแต่งงาน เดิมทีก็คิดจะกลับบ้านชนบท แต่หว่านเอ๋อร์เพิ่งแต่งเข้าจวน เรื่องหลังบ้านหม่อมฉันต้องอบรมสั่งสอนจึงยังไม่ได้กลับไปเพคะ”“บ้านชนบทมีสิ่งใดดีรึถึงรั้งเจ้าไว้ได้” ฮ่องเต้ตรัสไม่จริงจังนักแล้วย้ายสายพระเนตรมองหญิงสาวที่ยืนข้าง