All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 71 - Chapter 80

“ท่านชอบข้าหรือ? ทั้งที่ชื่อเสียงข้าก็ไม่ดีนัก” “ชอบหรือ? ก็คงใช่กระมัง อยู่กับเจ้าแล้วข้าไม่ต้องระวังว่าเจ้าจะเป็นสตรีที่เอาแต่ร้องไห้โวยวายหรือคร่ำครวญเวลาข้าต้องทำงาน เช่นวันนี้ ข้าไปจับคนร้ายในวันวิวาห์ แต่เจ้ายังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อนอนและนั่งกินอาหารอย่างเพลิดเพลินได้” หางตาของหญิงสาวกระตุก นี่เป็นคำชมประเภทใดกัน ฟังแล้วแสลงหูชอบกล “เช่นนั้น...ในระยะเวลาอันใกล้นี้เราคงยังไม่ต้องหย่ากระมัง” “น่าจะเป็นเช่นนั้น” เขายิ้มขบขันในท่าทีของเจ้าสาวหมาดๆ ทว่าจู่ๆ ความเจ็บปวดที่กดไว้ก็ทะลวงจุดสำคัญ ซ่งอวี้หานถึงกับกระอักโลหิตออกมา “ท่าน!” ชิงหว่านรีบลุกขึ้นแล้วเข้าไปดูอาการของเขา “พิษกำเริบแล้ว ท่านรีบดื่มยาเถิด” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นรับผ้าเช็ดหน้าจากนางมาซับเลือดที่มุมปาก “ข้าเป็นเช่นนี้เจ้าไม่ดีใจหรือไร” “ข้าไม่อยากเป็นหม้ายทั้งที่เพิ่งแต่งงานได้วันเดียวนะ” นางแยกเขี้ยวใส่เขา “หรือท่านคิดว่านี่ไม่ใช่ยาถอนพิษจริงๆ” ซ่งอวี้หานไม่ได้เอ่ยบอกว่าเขาได้ให้หมอที่เชี่ยวชาญตรวจสอบแล้ว เป็นยา

เสียงหายใจผสานกับลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวกายเนียนนุ่ม ยามนี้ซ่งอวี้หานเองก็ไม่อาจรู้ว่าสิ่งที่ตนรู้สึกในยามนี้เพราะการยาถอนพิษหรือเพราะเขาหลงใหลในตัวหญิงสาวที่นอนระทวยอยู่ใต้ร่าง แววตานางทั้งเย้ายวนและประหม่า เขากดหน้าผากตนกับหน้าผากที่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราย ชิงหว่านมองเปลือกตาของเขาที่ปิดลงราวกับพยายามข่มความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลภายใน นางรู้เรื่องเหล่านี้ บุรุษที่มีความปรารถนาพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะกดข่มอารมณ์ของตนไว้ ภายนอกเขาดูสุขุมและเยือกเย็นราวเทพเซียนที่ปล่อยว่างเรื่องทางโลก ทว่าเนื้อแท้ของเขาก็คือบุรุษที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยผละกำลัง โดยเฉพาะแท่งเนื้อร้อนระอุที่แข็งขันและเสียดสีผิวกายของนางอยู่ หญิงสาวรู้ว่าเขาระวังมากเพียงใดเพราะเกรงว่าจะทำให้นางเจ็บปวดและกลายเป็นความหวาดกลัว ดวงตานางจับจ้องเพียงชายตรงหน้า เขาคือเป็นสามี...เป็นคนที่ปกป้องและเขาคือ...ซ่งอวี้หาน ร่างแกร่งเกร็งตัวขึ้นทันทีที่มือเรียวเล็กโอบกายของเขา ปลายนิ้วลากไปตามแนวกระดูกสันหลัง “ท่าน...ทำเถิด...” “เจ้าไหวแน่รึ” “อื้อ”

เหมือนคนได้ริมรสสุรารสเลิศก็ยากจะหักห้ามใจ ครั้งก่อนที่เขายืนเฝ้านางที่แช่กายในอ่างอาบน้ำนั้น แม้การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยประสาทสัมผัสของเขาก็รับรู้ได้ ครั้งนั้นเขาจึงต้องเบี่ยงเบนความคิดของตนจึงคิดแต่เรื่อง ‘ดวงชะตาวั่งฟู’ เท่านั้น “อยากให้ข้าช่วยหรือไม่” “ไม่ต้อง” นางตอบแล้วเลื่อนกายลงในน้ำจนน้ำอุ่นท่วมถึงลำคอ “ท่านอย่าเพิ่งออกไปนะ” มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้ม ‘นี่นางต้องการเอาคืนหรืออย่างไร’ “ได้...ข้าอยู่หลังฉากกั้น หากเจ้าต้องการสิ่งใดก็เรียกข้าได้” ดียิ่ง แต่งงานกันวันเดียวนางก็สามารถเรียกใช้ผู้บัญชาการสำนักประจิมได้ หญิงสาวกลั้นหัวเราะแต่กระนั้นคนหลังฉากกั้นยังได้ยิน “ใต้เท้าซ่ง” “หืม...” “ท่านจำเรื่องดวงชะตาวั่งฟูที่เราคุยกันได้ไหม” “เรื่องนั้น...เจ้าเป็นกังวลรึ” “แน่นอน” นางชวนคุยเพราะไม่อยากให้ห้องนี้เงียบเกินไปและนางก็ไม่อยากคิดถึงเรื่องเหตุการณ์คืนที่ผ่านมา “ข้าถามพี่สามเกี่ยวกับเรื่องนี้ นอกจากวันเวลาเกิดแล้วก็คือเลือดหลั่งที่หยกอะไรนั่

ชุดน้ำชาหยกงดงามถูกมือแกร่งปัดตกจนกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น เสียงสิ่งของถูกโยนทิ้งด้วยความโมโห ทำให้ผู้ที่รอรับใช้อยู่ด้านนอกอยู่ถึงกับก้มหน้าตัวสั่น บุรุษที่สวมอาภรณ์สีเขียวดุจใบไผ่ราวกับผู้สูงศักดิ์ ดวงตาแดงฉานตวัดมองผ่านไปที่กระจก เขาเห็นคนที่สวมหน้ากากอยู่ เขายื่นมือไปแตะเงาในกระจกแล้วจึงปลดหน้ากากของตนออกแล้วโยนลงพื้นไม่ไยดี ใบหน้าที่ไร้หน้ากากปกปิดนี้คือใบหน้าเดียวกับรัชทายาทเฟิงเยี่ยนหลง แท้จริงใบหน้าที่ดูอ่อยโยนเปี่ยมเมตตานี้ต่างหากคือหน้ากากที่สร้างขึ้น ส่วนหน้ากากใบโหดเหี้ยวเย็นชานั้นคือใบหน้าที่แท้จริง เหตุใดสิ่งที่เขาหมายตาต้องถูกแย่งชิงด้วยคนแซ่ซ่งผู้นั้น! ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ซ่งอวี้หานตั้งตัวเป็นปรปักษ์ขัดขวางเขานับครั้งไม่ถ้วนกับเขา กว่าเขาจะค้นพบสตรีที่มีดวงชะตาวั่งฟูนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่คิดว่าสุดท้ายก็ถูกซ่งอวี้หานแย่งชิงไปอีก เขาไม่อยากเชื่อเรื่องไร้สาระ แต่คนที่เกิดในวังหลวงอย่างเขาย่อมต้องได้ยินเรื่องซุบซิบเหล่านี้ เรื่องที่อยากปกปิดยิ่งกลายเป็นเรื่องที่ถูกกระซิบกระซาบ เสียงพูดคุยนั้นล่องลอยในสายลมอันเยียบเย็น

ตามธรรมเนียมหลังการแต่งงานสามวัน เจ้าสาวจะกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม ใจจริงชิงหว่านไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องนี้ ไม่หวังรอให้ซ่งอวี้หานกลับไปบ้านพ่อแม่ภรรยาพร้อมกัน ซ่งอวี้หานไม่ได้อธิบายสิ่งใดกับนาง นางก็เข้าใจว่าเรื่องคนร้ายที่ลอบสังหารในวันวิวาห์ สิ่งเดียวที่นางทำได้ในยามนี้คืออย่าทำให้เขาลำบากใจ เพียงแต่ที่นางยังไม่ได้กลับบ้านก็เพราะศึกษาเรื่องสมุดบัญชีของจวนตระกูลซ่ง บัดนี้นางเป็นสะใภ้ย่อมมีหน้าที่ดูแลหลังบ้านให้ดี มีแม่สามีสุดประเสริฐเช่นนี้ นางยิ่งต้องทำหน้าที่ของตนให้ดียิ่ง แม้นางจะเสียดายที่พ่อแม่สามียืนกรานจะกลับไปที่บ้านชนบท ‘ที่นั้นไม่ได้ลำบาก อากาศก็ดี ผู้คนไม่มาก อยู่ที่นี่เกรงว่าต้องรับแขกทุกวัน หากเป็นเช่นนี้มิสู้กลับไปอยู่บ้านชนบทมิดีกว่าหรือ?’ ‘ลูกเข้าใจเจ้าค่ะ’ ‘เอาอย่างนี้ ถ้าเจ้าอุ้มท้องลูกเมื่อใด แม่กับพ่อจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า และช่วยเจ้าเลี้ยงลูก ดีหรือไม่’ ‘ท่านแม่...’ ‘เรื่องนี้แม่ไม่อยากกดดันเจ้า แต่อวี้หานอายุไม่น้อยแล้ว อายุขนาดนี้ผู้อื่นล้วนลูกเต้าโตจนวิ่งได้หมดแล้ว อวี้หานเอาแต่ท