All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 81 - Chapter 90

ชิงหว่านเห็นชายหนุ่มสีหน้าร้อนรนก็แอบอมยิ้ม “ท่าน...กินข้าวเถิด ร่างกายเย็นกินของอุ่นจะดีกับสุขภาพเจ้าค่ะ” “เจ้ากินข้าวแล้วแต่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่” “ได้เจ้าค่ะ” ชิงหว่านไม่คิดอันใด เพราะปกติตนก็กินข้าวกับพี่ชายอยู่บ่อยครั้ง หญิงสาวนั่งลงแล้วช่วยคืบอาหารใส่จานข้าว “พ่อบ้านบอกว่าท่านไม่มีอาหารอะไรที่ชอบเป็นพิเศษ เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ก็เป็นแบบเรียบง่าย ต่อไปนี้ข้าต้องดูแลเรื่องเหล่านี้แทนพ่อบ้านแล้ว หากท่านมีสิ่งใดต้องการก็บอกข้าได้” “เคยใช้อะไรก็ใช้เช่นนั้น อย่าทำให้ตนเองต้องลำบาก” เขาพูดพลางกินอาหารของตนไป ตั้งแต่บิดามารดาไปอยู่บ้านชนบทเพื่อรักษาตัว เขาก็ใช้ชีวิตคนเดียวจนคุ้นชิน มาบัดนี้มีหญิงงามนั่งอยู่ใกล้ อาการที่กินเป็นปกติกลับรู้สึกรสชาติดีอย่างประหลาด “เป็นข้าที่ทำให้เจ้าลำบากแล้ว” “เรื่องอันใดเจ้าคะ” แววตากลมฉายแววสงสัยและไม่เข้าใจที่เขาพูด “เจ้ามีพี่ชายที่รักเจ้ามาถึงสามคน ได้ยินว่าพวกเจ้าสนิทสนมกันมาก บิดามารดาก็รักเจ้ายิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ เมื่อเจ้าแต่งงานมาอยู่กับข้าก็อาจจะเหงาไปบ้าง”

เสียงทุ่มต่ำแหบพร่ายามเรียกเอื้อยเอ่ยนามพลันทำให้หัวใจสั่นไหวรุนแรง แม้ที่ผ่านมาบิดามารดาและพี่ชายทั้งสามเรียกนางว่า ‘หว่านวาน’ แต่น้ำเสียงพวกเขาเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู ทว่าแตกต่างจากที่ซ่งอวี้หานเรียกขานนางนัก “หว่านวาน” ซ่งอวี้หานรับรู้ได้ว่าร่างกายนางมีปฏิกิริยากับคำเรียกนี้ นิ้วกร้านแตะต้องส่วนอ่อนไหวค่อยๆ กดแทรกผ่านรอยแยกของกลีบดอกไม้สัมผัสได้ถึงตาน้ำที่ผุดพราย ณ เวลานี้ ทุกการขยับเคลื่อนไหวของนิ้วเรียวยาวทำให้ร่างบางสั่นระริก เสียงครวญหวานเคล้าเสียงฝน เขารู้ว่านางพยายามกลั้นเสียงร้องนั้นยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวของนิ้วที่งอเล็กน้อยเหมือนตะขอเบ็ดตกปลานั้น สัมผัสจุดอ่อนไหวภายใน “หว่านวาน ข้าอยากได้ยินเสียงเจ้า” มากกว่าคำร้องขอคือเขาเพิ่มนิ้วเข้าไปเป็นสองนิ้ว ช่องทางคับแคบบับรัดจนรู้สึกได้ เป็นเขาที่ใจเต้นถี่รัว เขาละริมฝีปากจากปลายถันที่ดูดดึงจนกลายเป็นเม็ดไข่มุกที่เปียกชุ่ม “ท่าน...รังแกข้า” “หว่านวานลืมแล้วหรือ ต้องเรียกข้าว่าอย่างไร” บัดนี้เสียงทุ่มต่ำของเขากระซิบอยู่ข้างหู ใบหูของนางแดงก่ำไ

เหมยจื่อจูงมือบุตรสาวมายืนรออยู่ด้านใน เมื่อเห็นเจียงชิงหว่านเดินเข้ามาพร้อมฮูหยินใหญ่นางก็ฉีกยิ้มกว้าง แต่คนที่ส่งเสียงร้องไห้ก่อนก็คือสาวใช้ชุนจี้ “คุณหนู!” “เจ้าร้องไห้ทำไม มีใครรังแกเจ้ารึ” ชิงหว่านยิ้มบางๆ แล้วหยิบผ้าแพรพกขึ้นมาช่วยซับน้ำตาให้ “ว่ามาใครทำอะไรเจ้า” “ข้าคิดถึงคุณหนูเจ้าค่ะ” “คิดถึงก็ต้องยิ้มสิ อย่าร้องไห้” นางหัวเราะ “ตอนนี้ข้าเพิ่งแต่งงานเข้าจวน ยังไปไหนมาไหนไม่สะดวก ประเดี๋ยวสักพักก็ได้ออกมาดูกิจการร้านค้าด้วยตนเอง ตอนนั้นเจ้าก็ต้องเจอข้าบ่อยๆ แล้ว” “เจ้าค่ะ” “เหมยอิง” ชิงหว่านโน้มลงเล่นกับเด็กน้อย “ไม่เจอไม่กี่วัน เจ้าตัวสูงขึ้นใช่ไหมนะ” เด็กน้อยยิ้มร่า ดวงตาเป็นเป็นกาย “ประเดี๋ยวคุณหนูก็มีคุณชายคุณหนูน้อยแล้ว” เหมยจื่อแม้เป็นเพียงช่างเย็บปักที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ แต่ความเป็นอยู่ของนางไม่ได้ลำบากอันใด ไม่มีใครดูแคลนที่นางเป็นหญิงม่ายและยังมีลูกน้อยติดมาด้วย “จริงด้วย! ข้าเห็นใต้เท้าซ่งมองคุณหนูดวงตาหยาดเยิ้มเลยเจ้าค่ะ” ชิงห

ซ่งอวี้หานนิ่งงันไปชั่วขณะ มีอายุมาถึงปีที่ยี่สิบสี่ย่อมเคยถูกสตรีบอกรักอยู่บ้าง แต่ที่ผ่านมาถ้อยคำเหล่านั้นเป็นเพียงสายลมผัดผ่านไม่สามารถสั่นไหวหัวใจเขาได้ มีเพียงนาง...ดรุณีน้อยที่กล้าสบตากับเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า นางที่ยืนหยัดท่ามกลางเสียงดูแคลน นางที่แม้ตกหน้าผากก็ยังไม่ร้องไห้ ถูกเขาต่อกระดูกก็ขึงตาใส่ ชิงหว่านขยับไปนอนด้านในแล้วพลิกตัวนอนตะแคง แต่นั้นยังไม่เพียงพอสำหรับนาง มือเรียวดึงผ้าห่มคลุมโปงทับอีกชั้นราวกับเป็นดั่งป้อมปราการ นางหลับตาพยายามสงบใจด้วยไม่เคยสารภาพรักกับผู้ใดมาก่อน ชาติก่อนไม่เคยถูกรัก ชาตินี้มีโอกาได้สัมผัสความรักจากบิดามารดาและพี่ชายทั้งสาม ตอนนี้ยังหาญกล้าเฝ้ารอให้ ‘สามี’ รักนาง มนุษย์เราช่างละโมบเสียจริง เพราะหันหลังนอนตะแคงจึงไม่รู้เทียนในห้องถูกดับลงแล้ว และร่างสูงก็ก้าวขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบา มือใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนผ้าห่มนางลงแล้วชะโงกหน้ามองเสี้ยวหน้าของหญิงสาว “ประเดี๋ยวก็หายใจไม่ออก เจ้าจะปล่อยให้ข้าเป็นม่ายหรือไร” “ท่าน!” นางเอี้ยวใบหน้ามาเป็นจังหวะเดียวกับที่เขารอให้นางหั

หรูซื่อไม่คิดว่านางที่เป็นเพียงหญิงนางโลมจะได้รับเกียรติให้เข้าประตูใหญ่เช่นนี้ เจียงเจิ้งฮ่าวเชิญหญิงสาวให้มาที่ห้องโถง และให้สาวใช้ยกน้ำชาและของว่าง “ไม่ต้องลำบาก แค่น้ำชาก็พอเจ้าค่ะ” “น้องสาวข้าชอบกินขนม ที่บ้านจึงมีขนมหลากหลาย นางเพิ่งแต่งงานออกเรือน ยังมีขนมอยู่ติดบ้าน ถ้าแม่นางหรูซื่อไม่รังเกียจ...” “ข้าไม่รังเกียจเจ้าค่ะ” หญิงสาวรีบเอ่ยขึ้นเพื่อตอบรับน้ำใจอีกฝ่าย หรูซื่อพบหมอเจียงแค่สองครั้ง ครั้งแรกคือที่หอระบำจันทร์ ส่วนครั้งที่สองนางไปรับยากับเขาที่โรงหมออี้เหรินถัง หลังจากที่ได้รับการรักษาจากหมอเจียง อาการของนางก็ดีขึ้นมากจนแทบเป็นปกติทุกอย่าง จึงอยากไปขอบคุณเขาสักครั้ง ก็ได้รู้ว่าเขากำลังจะเดินทางไปกับคณะแพทย์หลวง นางจึง...ลองเสี่ยงมาหาเขาที่นี่ “แม่นางหรูซื่อมาพบข้าถึงที่บ้านมีเรื่องใดรึ” เขาเอ่ยถามหลังจากสาวใช้ยกของว่างและน้ำชามาให้แล้ว “ไม่ได้มีสิ่งใดเป็นพิเศษ เพียงแค่อยากมาขอบคุณหมอเจียงที่รักษาข้าจนหายดี” นางยิ้มด้วยความจริงใจ แต่แรกข้าไปที่โรงหมออี้เหรินถังแต่คนที่นั้นบอกว่าท่านไม่ได้เข้าโรงห