All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 101 - Chapter 110

นางกำนัลเข้ามาช่วยชิงหว่านผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ชิงหว่านเห็นรอยเลอะเพียงเล็กน้อยบนชุดเดิมที่สวมอยู่ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ สถานการณ์ไม่สู้ดีรอยเลอะแค่นี้แทบจะมองไม่เห็น ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนชุดใหม่ แต่กระนั้นทุกอย่างเป็นธรรมเนียมของชนชั้นสูง นางจะปฏิเสธก็ไม่ได้ หญิงสาวออกมาจากหลังฉากกั้นก็ไม่พบผู้ใด ดวงตางามกวาดมองรอบตัวอย่างงุนงง “เมื่อครู่ยังอยู่เลยนี่...นางกำนัลไปไหนแล้วนะ” ชิงหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางกำลังคิดว่าจะรอให้มีคนมารับนาง หรือเดินออกไปด้วยตนเอง เส้นทางตำหนักลี่กุ้ยเฟยนั้นนางพอรู้ นั้นเพราะชาติก่อนติดตามเฟิงเยี่ยนหลงเข้าวัง มีเส้นทางลับเชื่อมระหว่างตำหนักบูรพาไปยังสถานที่ต่างๆ การเปิดเผยความลับนี้ทำให้นางหลงเชื่อไปว่าตนเป็นคนสำคัญ แท้จริงเป็นเพียงอุบายที่ทำให้นางตายใจ และนำความตายมาสู่ตนเอง หากนางเดินออกไปก็เกรงว่าผู้อื่นจะรู้ว่านางรู้เส้นทาง เช่นนั้นแกล้งโง่รอให้คนมารับก็แล้วกัน หากนางไม่ออกไปประเดี๋ยวแม่สามีก็ต้องส่งคนมาตาม ชิงหว่านคิดได้ดั่งนั้นจึงนั่งลงที่เก้าอี้ แม้มีน้ำชาวางอยู่แต่นางไม่กล้าแตะต้อง ควันสีขาวแทรกเข้ามาในห้องพ

ตั้งแต่กลับจากวังหลวง ชิงหว่านก็หลับมาตลอดทาง จนถึงจวนสกุลซ่งก็ถูกแม่สามีปลุกเบาๆ นางลืมตาแต่ดูงัวเงยและไร้เรี่ยวแรงแต่กระนั้นนางก็ฝืนรั้งสติไว้ให้สาวใช้ทั้งสองคนประคองนางเข้าไปถึงเตียงนอน “เกิดเรื่องใดขึ้น” ซ่งฉินหยีได้ยินที่บ่าวมารายงานก็รีบรุดเข้ามาดูลูกสะใภ้ทันที “มีคนทำร้ายชิงหว่านรึ” “เจ้าค่ะ” เจียวจูถอนหายใจหนักหน่วง “เป็นข้าที่ประมาทไม่คิดว่าตนเองไปด้วยและยังมีฝ่าบาทอยู่ที่นั้นก็ยังทำให้หว่านเอ๋อร์ของเราถูกรังแก” “คนมันจ้องทำร้ายก็ต้องหาช่องทางจนได้ ชิงหว่านเองก็จะได้รู้ว่าการอยู่ข้างกายอวี้หานต้องเจอสิ่งใดบ้าง แล้วนี่เชิญหมอมาหรือไม่” “หมอหลวงตรวจแล้วแจ้งแค่ว่านางพักผ่อนน้อย แต่ข้าเชื่อใจว่ามีเรื่องอื่นมากนั้น อวี้หานให้คนตามหมอของสำนักประจิมมาแล้ว ประเดี๋ยวคงมาถึง” “เสียดายที่พี่ชายของนางไม่อยู่ ไม่เช่นนั้นคงช่วยตรวจอาการให้ได้” “ท่านแม่” ชิงหว่านพยายามลืมตาขึ้น แต่นางง่วงเหลือเกิน อาจเพราะควันนั้นที่นางเผลอสูดเข้าไป และตอนที่เดินในทางลับ นางสูดลมหายใจลึกไปหลายครั้งทำให้พิษแทรกซึมในกาย

คนผู้นี้หน้าหนาจริงๆ ชิงหว่านไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างที่พูด หลังจากบ่าวไพร่เตรียมน้ำอุ่นร้อนพอดีแล้ว ซ่งอวี้หานก็ขับไล่บ่าวรับใช้ออกไปให้หมด “มือเจ้ายังมีแผลอยู่ ให้ข้าช่วยถอดเสื้อผ้าให้ก็แล้วกัน”“ทะ ท่าน... แผลเล็กน้อยเท่านั้น”ต่อให้นางขึงตาใส่แต่อีกฝ่ายก็ไม่ล้มเลิกความคิด มือแกร่งตวัดเคลื่อนไหวรวดเร็วก็เปลื้องเสื้อผ้าหญิงสาวออกหมดแล้วช้อนร่างนางลงในอ่างอาบน้ำ ชิงหว่านห่อไหล่แล้วย่อกายลงให้น้ำช่วยปกปิดทรวงอกอวบอิ่ม แม้ผ่านการร่วมรักหลับนอนมาแล้ว แต่จะให้นางทำหน้าหนาเหมือนเขาได้อย่างไร“ระวังอย่าให้มือโดนน้ำ” เขาสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด ทำให้ชิงหว่านยกมือข้างที่พันแผลไว้วางบนขอบอ่างไม่ให้โดนน้ำ พลันนึกขึ้นได้ว่านางไม่ต้องทำตามที่เขาสั่งก็ได้นี่... ครู่หนึ่งนางก็ได้เสียงถอดเสื้อผ้าทำให้หญิงสาวหันไปมองแล้วก็ต้องตกใจที่เห็นผู้เป็นสามีกำลังเปลื้องผ้าอยู่“ท่านจะทำอะไร”“ช่วยเจ้าอาบน้ำ”“ไม่ต้อง”“ต้องเขินอายไปไย” น้ำเสียงยังคงราบเรียบแต่มุมปากยกยิ้ม เขาเห็นนางไม่กล้าหันมามองก็ทังขำทั้งเอ็นดู บางครั้งนางก็ใจกล้าบ้าบิ่น แต่บางคราวก็เขินอายไร้เดียงสา เขาพาร่

“ท่านเห็นข้าเป็นคนเช่นไรกัน” หญิงสาวลืมตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขา ซ่งอวี้หานพันแผลให้นางเรียบร้อยก็เก็บกล่องยาจากนั้นขยับร่างอ่อนนุ่มเข้าไปด้านในอย่างเบามือก่อนจะเอนกายลงนอนเคียงข้าง คนตัวเล็กขยับศีรษะหนุนแขนของเขา หัวใจไม่ใช่เหล็กกล้า เมื่อนางทำตัวออดอ้อนเหมือนแมวน้อยมีหรือจะไม่อ่อนใจ “หายโกรธข้าหรือไม่” เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วลูบไหล่ภรรยาสาว“เจ้าเล่า เมื่อครู่...ข้ารุนแรงกับเจ้า เจ้า...เจ็บหรือไม่” จู่ๆ หัวใจของหญิงสาวอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกที่โหยหาตั้งแต่ชาติก่อน แขนเรียวงามกอดกระชับกายแกร่ง ก่อนนี้...นางเคยกลัว...ใช่...เคยกลัว ความตายที่ถูกหยิบยื่นให้ ที่นางเคยตัดสินใจว่าจะไม่แต่งงานก็เพราะความตายในชาติก่อน นางไม่คิดว่าจะให้บุรุษใดแตะต้องร่างกายได้อีก ทว่าความกลัวเหล่านั้น แต่เมื่อเป็นเขา คนที่เชื่อใจ กุมหัวใจและกางแขนปกป้องสุดกำลัง สิ่งที่เขาเป็นทำลายเกราะน้ำแข็งที่กุมหัวใจนางจนหมดสิ้น ทุกความรู้สึกกลั่นกลายเป็นหยดน้ำตา “เจ็บหรือ?” เขาผงกศีรษะขึ้นถามเพราะนางเงีย

“เรื่องนี้เป็นความลับ เจ้าอย่าได้แพร่พรายออกไปเด็ดขาด” “ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ” ชิงหว่านรับคำ “เอาล่ะ พี่เห็นเจ้าปลอดภัยดีก็สบายใจ พี่จะได้กลับไปรายงานท่านพ่อท่านแม่ได้” “ฝากความระลึกถึงท่านแม่กับท่านพ่อด้วยเจ้าค่ะ หว่านวานจะหาเวลากลับไปกินข้าวกับท่านแม่ท่านพ่อ” “ดีแล้วที่เจ้าแต่งงานอยู่ไม่ไกลบ้านเดิม ยังไปมาหาสู่กันได้” “หากพี่สามได้ข่าวจากพี่รองอย่าลืมส่งข่าวให้หว่านวานรู้ด้วยนะเจ้าค่ะ ถ้าพี่ใหญ่กลับบ้านแล้ว หว่านวานจะรีบไปหา” “รู้แล้วๆ เช่นนั้นพี่กลับก่อนล่ะ” “หว่านวานออกไปส่งนะเจ้าค่ะ” ชิงหว่านลุกขึ้นยืนแล้วก็คล้องแขนเจียงเจิ้งหย่วน เมื่อเดินออกมาด้านนอกก็เห็นสาวใช้ทั้งสามคนพูดคุยหัวเราะหยอกล้อกันสนุกสนาน ชุนจี้เห็นผู้เป็นนายก็รีบเดินเข้ามาหา “คุณหนู เอ๊ย! ฮูหยินน้อย ให้ข้ามารับใช้ท่านที่นี่ด้วยเถิดเจ้าคะ” “เจ้าก็พูดเหมือนที่สกุลเจียงดูแลเจ้าไม่ดี” เจียงเจิ้งหย่วนส่ายหน้าไปมา “พี่สามขอข้าคุยกับชุนจี้สักประเดี๋ยว” “ได้ ก็วันนี้ข้าพาเจ้ามาพบห