All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 111 - Chapter 120

“แม่นาง ...” น้ำเสียงนุ่มรื่นราวผ้าไหมเนื้อดีดังอยู่ริมหูของกู้เยี่ยนอิง นางผินหน้ามองหมอหนุ่มที่ยังสงบนิ่ง หากเป็นผู้อื่นคงตกใจหรือโวยวายไปแล้ว แต่คนผู้นี้ยังคงสงบนิ่งเหมือนธารน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ “แม่นางช่วยขยับห่างจากผู้น้อยสักนิดได้หรือไม่” เจียงเจิ้งฮ่าวหลุบตาลงมองมีดสั้นในมือเรียวงาม ที่แม้นางจะลดลงจากปลายคางแต่มันก็ยังอยู่ใกล้ช่องท้องของเขา ถึงอย่างไรเขาไม่รู้เจตนาของนาง เพราะฉะนั้นอยู่ห่างจากของมีคมจะดีที่สุด “อ่อ...ได้สิ” หญิงสาวยักไหล่แล้วเก็บมีดสั้นตามเดิม “แม่นางต้องการหาสิ่งใดหรือ?” “ข้าเห็นเจ้าทำลับๆล่อๆ หลายวันนี้จึงสืบดูแล้วพบว่าเจ้าทำยันต์ร้ายนั้นอยู่ ข้ากู้เยี่ยนอิงแม้เป็นโจร แต่ก็เป็นโจรที่ดี มีเรื่องชั่วช้าเกิดขึ้นข้าย่อมต้องยื่นมือจัดการ” “แม่นางกู้เป็นโจรหรือ?” เขาถามสีหน้าไร้ความหวาดกลัว นางดู...เอ่อ...โตกว่าน้องสาวของเขาไม่มากนัก” “แน่นอน! เจ้าคนต่างถิ่นย่อมไม่รู้ว่าจอมโจรกู้โด่งดังในยุทธภพเพียงใด” “ผู้น้อยแซ่เจียง นามเจิ้งฮ่าว เป็นหมอชาวบ้านที่มาพร้อมค

“เจ้าต้องการสิ่งใด ข้าหาให้เอง” “สมุนไพรหายาก แม่นางกู้จะไปหาที่ใดรึ” “ก็ที่ที่มันควรมีไงเล่า” นางมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “เจ้าก็บอกมาว่าต้องการสิ่งใด ลักษณะแบบไหน ข้าจอมโจรกู้เยี่ยนอิงมีสมองปราดเปรื่อง สิ่งที่ที่ผ่านตาล้วนจดจำได้แม่นยำ” เจียงเจิ้งฮ่าวนิ่งไปครู่หนึ่งแต่นั้นก็มากพอที่จะทำให้กู้เยี่ยนอิงหงุดหงิด “ทำไม? เจ้าไม่เชื่อว่าข้าทำได้สินะ จริงอยู่ข้าไม่มีความรู้เรื่องสมุนไพร แต่ว่าข้าก็เชี่ยวชาญในสิ่งที่ข้าถนัดนั้นก็คือการขโมยของ ข้าน่ะ ได้รับใบสั่งจากลูกค้าก็ขโมยมาได้ไม่ผิดพลาด ในชีวิตที่ข้าเป็นขโมยมาตั้งแต่จำความได้ ผิดพลาดไม่เกินสามส่วนหรอก” “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อฝีมือแม่นางกู้ แต่เกรงจะได้รับอันตราย” “ประมือกันเมื่อวาน ข้าออมมือให้หรอกนะ” นางเบ้ปากใส่ “วางใจเถอะ ข้ามีพี่น้องมากฝีมือไม่ทำสิ่งใดให้ตนเองต้องบาดเจ็บแน่นอน” “ถ้าเช่นนั้นข้าขอไปด้วย” “หา! เจ้าไม่ต้องไปหรอก เกะกะข้าเปล่าๆ” “แม้ข้าไม่มีวรยุทธ แต่รู้เรื่องวิชาแพทย์และสมุนไพร สมุนไพรที่นำมาใช้เป็นส่วนผสม

สีหน้าเจียงเจิ้งฮ่าวมีร่องรอยของความดีใจ สมุนไพรหายากที่ต้องการมีอยู่ครบพบดี รวมกับสมุนไพรที่เขาขนมาจากเมืองหลวงด้วยนั้น น่าจะสามารถทดลองทำยาแก้พิษได้สำเร็จ “ได้ครบหรือไม่” “ครบแล้ว” “เช่นนั้นออกไปกันเถอะ ที่นี่อากาศน้อย ข้าไม่ค่อยชอบ” “อืม” เจียงเจิ้งฮ่าวเห็นสีหน้านางไม่ร่าเริงนัก จึงไม่เอ่ยถามอะไร เมื่อเดินมาตรงทางออกก็พบว่าเสี่ยวเหว่ยและเสี่ยวเฉียนได้ก้อนทองมาหลายก้อน “เจ้าจะเอาหรือไม่” เสี่ยวเฉียนถามแล้วยื่นให้ กู้เยี่ยงอินปัดมือออกแล้วเบ้ปากใส่ ทั้งสองหัวเราะในลำคอแล้วผายมือเชิญให้หมอเจียงเดินออกไปก่อน เสี่ยวเหว่ยเอียงศีรษะแล้วพูดข้างหูของกู้เยี่ยนอิง “นายท่านบอกว่าเจ้าอย่าเถลไถลนานนัก” “อีกไม่กี่วันก็กลับแล้ว” “ขอรับคุณหนู” เจียงเจิ้งฮ่าวแม้เดินออกมาแล้วยังพอได้ยินแว่วๆ แต่เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งหมดพากันออกมาจากห้องคลัง เสี่ยวเฉียนลังเลครู่หนึ่งแล้วดึงคอเสื้อเจียงเจิ้งฮ่าวให้ขึ้นม้าตัวเดียวกับเขา “เจ้าตัวโตมาขึ้นม้าของข้า” “ได้

ผู้คนเข้ามามุงดูพิธีขอฝนกันมากขึ้น ร่างเล็กถูกเบียดและดันมาด้านหน้า เจียงเจิ้งฮ่าวเห็นท่าไม่ดีจึงวาดวงแขนโอบกู้เยี่ยนอิงเข้ามาใกล้ โจรสาวที่ไม่เคยถูกปกป้องถึงกับทำตาโตจ้องมองอีกฝ่ายที่ยังพยายามทำสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก นางเข้าใจความลำบากใจของบุรุษหน้าบางดีจึงปล่อยให้เขาปกป้องอย่างเต็มที่ นางก็พร้อมที่จะทำตัวอ่อนแออย่างที่เขาต้องการ เจ้าเมืองพาร่างอุ้ยอ้ายขึ้นบนปรำพิธีโดยมีนักพรตชุดแดงอยู่ด้านข้าง เจียงเจิ้งฮ่าวไม่ได้สนใจพิธีการนัก เขาคอยสังเกตสาวกที่อยู่รายล้อมแต่ละคนเตรียมแจกจ่ายยันต์เหล่านี้ให้ชาวบ้าน ดวงตาของเขาหรี่ลงและดำมืด หากชาวบ้านเกินครึ่งพันเหล่านี้นำยันต์ไปแช่น้ำดื่มกิน พวกเขาไม่กลายเป็น.... ต่อให้เขามียาถอนพิษก็ไม่ได้หมายความว่าจะ.... ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ ก่อนเดินทางมาที่นี่ เขายังจำได้ว่าเจียงเจิ้งหย่วนเคยพูดไว้ว่า มีกลุ่มคนพยายามสร้างสถานการณ์เพื่อบีบบังคับให้ฮ่องเต้สละราชบัลลังก์ เขาที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องเหล่านี้จึงฟังเพียงผ่านหู มีเพียงน้องสาวที่มองผิวเผินเหมือนคนเหลาะแหละไม่สนใจเรื่องใด แต่แท้จริงเจียงเจิ้งหย่วนสนใจการเมืองการปกคร

“เยี่ยนอิง! เจ้ากล้าหัวเราะข้า!” “ขออภัย ข้าแค่ไม่เคยเห็นพี่หญิงในสภาพนี้” กู้เยี่ยนอิงหัวเราะร่า สถานการณ์คลี่คลายไปในทางที่ดี เสี่ยวเหว่ยกับเสี่ยวเฉียนวิ่งเหยาะเข้ามาแล้วรายงานกู้เหมยลี่ยังที่ยังยืนนิ่งเป็นเสาหินอยู่“คุณหนูใหญ่ นายท่านใหญ่สั่งให้พาคุณหนูรองและหมอเจียงไปพบที่จุดพักม้าทิศตะวันออกขอรับ” “เบิกตาดู! ข้าจะไปได้อย่างไร” หมดกันความน่าเกรงขามของกู้เหมยลี่! เจียงเจิ้งฮ่าวหันไปขอร้องอาเฉินให้ช่วยคลายจุดสกัดให้ ชายหนุ่มกวาดตามองโดยรอบ คนที่ต้องกุมตัวถูกจับไปแล้ว นางคงไม่ชิงลงมือทำสิ่งใดอีก เขาจึงสาวเท้าไปใกล้ หญิงสาวขึงตาใส่อย่างดุดัน “ขออภัย” เขากล่าวเพียงแค่นั้นแล้วใช้นิ้วจิ้มไปบนร่างของนาง ครู่เดียวร่างกายที่แข็งทื่อก็เคลื่อนไหวได้ปกติ นางทำท่าจะพุ่งใส่ แต่อาเฉินแค่ถอยหลังไปครึ่งก้าว อย่างไรเขาก็ล่วงเกินนางจะให้นางเอาคืนหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่มือเรียวกลับคว้าท่อนแขนแล้วยกขึ้นดู “แม้ข้าไม่อาบพิษไว้บนปิ่น แต่เจ้าก็ไม่ควรละเลยบาดแผลของตนเอง” “อ่อ...ประเดี๋ยวเสร็จธุระแล้วค่อยทำแผล”