All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 121 - Chapter 130

เจียงเจิ้งฮ่าวเดินตามคนของนายท่านกู้เข้าไปในโรงเตี้ยมขนาดเล็กที่คาดเดาว่าถูกเหมาไว้หมดแล้ว เขาเดินเข้าไปในห้องก็เห็นว่าพี่ใหญ่กำลังยันกายขึ้นนั่งบนเตียง “พี่ใหญ่” คนเป็นน้องแถบจะถลาเข้าไป แต่เจียงเจิ้งเหรินเห็นสภาพแล้วยกมือห้ามไว้ก่อนทำให้เจียงเจิ้งฮ่าวชะงักไป “เจิ้งฮ่าว” เจียงเจิ้งเหรินกวาดตามองสภาพน้องชายคนรองที่เปียกและเปื้อนเปรอะสภาพดูไม่ต่างจากลูกหมานัก เห็นแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “พี่ใหญ่” น้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ เขามองสภาพตัวเองแล้วก็ส่ายหน้าไปมา แต่อย่างน้อยเขาก็เบาใจที่เห็นว่าพี่ใหญ่ไม่ได้เป็นอะไรมาก “พี่ใหญ่บาดเจ็บที่ใดบ้าง” “เล็กน้อยเท่านั้น พูดไปก็น่าอาย ข้าหกล้มเข่าถลอกต้องให้ผู้อื่นมาดูแลเช่นนี้”ชายผู้หนึ่งนำเสื้อผ้าแห้งและสะอาดชุดใหม่ยื่นให้เจียงเจิ้งฮ่าวแล้วพูดขึ้น “น้ำร้อนคงยังไม่พร้อม แต่พอมีน้ำให้เช็ดเนื้อเช็ดตัวได้อยู่หลังฉากกั้น”“ขอบคุณมาก” เจียงเจิ้งฮ่าวรับไว้แล้วหันไปมองพี่ใหญ่ที่พยักเพยิดให้ไปด้านหนึ่งที่ฉากกั้นอยู่ เขาเดินไปเช็ดเนื้อตัวและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เมื่อเดินออกมาก็เห็นพี่ชายขยับต

กู้ห่าวซวนยกจอกสุราขึ้นดื่มแต่สายตายังคงมองที่เจียงเจิ้งฮ่าว คนผู้นี้มองผิวเผินเหมือนบุรุษหน้าขาวอ่อนแอไร้กำลัง แท้จริงนั้นตรงข้าม แม้ไม่ได้มีวรยุทธเก่งกาจแต่ก็ไม่อ่อนด้อย ที่สำคัญคือมีจิตใจดี เขาเองก็ส่งคนไปสืบข่าวจนรู้ว่าหมอเจียงที่แสนธรรมดาผู้นี้ เกิดในตระกูลเจียงที่ร่ำรวยมหาศาลและน้องสาวยังเป็นฮูหยินของผู้บัญชาการสำนักประจิมนามซ่งอวี้หานซึ่งมารดาเป็นขนิษฐาขององค์ฮ่องเต้ หากเป็นคนทั่วไปมีวาสนาเช่นนี้เกรงว่าคงไม่ทำตัวอ่อนน้อมเช่นหมอเจียงเป็นแน่ “แม้พบกันไม่นาน แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง ไม่ว่านางจะเป็นใครขอเพียงนางคือกู้เยี่ยนอิงที่ข้ารู้จักในตอนนี้ ข้ายินดีเคียงข้างนาง แม้ข้าไม่อาจพูดได้ว่าตนเองเป็นบุรุษที่ดี แต่ข้ากล้าสาบานว่าจะมีเพียงกู้เยี่ยนอิงเพียงผู้เดียวไม่รับหญิงอื่นมาให้นางต้องลำบากใจ” “ข้าเชื่อว่าหมอเจียงจะดูแลเยี่ยนอิงได้ เดิมทีข้ารับปากพ่อแท้ๆ ของนางจะดูแลนาง ส่งตัวนางในวันวิวาห์แทนเขา มาบัดนี้ได้พบเจอคนที่เยี่ยนอิงมีใจและดูเหมือนคนผู้นั้นก็เป็นคนดี ข้าย่อมวางใจและปลดปล่อยตัวเองจากคำสัญญาเมื่อสิบปีก่อนได้” เส

“ข้าเสียมารยาทแล้ว” ซือซงยิ้มเก้อเขินแล้วเอ่ยวาจา “ได้ยินเรื่องสำนักศึกษาหญิงจากเจิ้งหย่วนแล้ว ข้านับถือความคิดของซ่งฮูหยินยิ่งนัก” “คิดได้ แต่จะลงมือทำได้หรือไม่นั้นอีกเรื่องหนึ่ง” ชิงหว่านกล่าวไปตามจริง “สกุลเจียงทำการค้ามาหลายรุ่น ให้ความสำคัญกับทุกคนไม่ว่าจะเป็นชนชั้นใดก็ตาม เรายังมีอาคารที่ไม่ได้ใช้งานพอจะทำสำนักศึกษาได้ แต่ทั้งนี้ก็ต้องหาคนที่จะมาเป็นอาจารย์ สั่งสอนให้ความรู้โดยไม่รังเกียจว่าผู้เรียนมีฐานะใด” “ปณิธานของซ่งฮูหยินน่าเลื่อมใสยิ่ง น้อยคนนักที่จะคิดและลงมือทำเรื่องนี้ ข้าขอล่วงเกินสอบถาม เหตุใดซ่งฮูหยินจึงสนใจเรื่องเหล่านี้” “ท่านคงคิดว่าข้าเป็นสตรี แต่งเข้าสกุลซ่งแล้วก็ควรอยู่ดูแลเรืองหลังอย่างสงบเสงี่ยมสินะ” หญิงสาวหัวเราะน้อยๆ ครู่หนึ่งสำรับอาหารก็ถูกยกมาวางตรงหน้า “ขออภัย ข้ายังไม่ได้กินมื้อกลางวัน” “เชิญ” ซือซงพยักหน้ารับ “เฝ่ยชุ่นเฝ่ยชิงมานั่งกินด้วยสิ” สองสาวใช้ส่ายหน้าไปมา หากไม่มีผู้อื่นอยู่ด้วย ทั้งสองก็มักนั่งกินอาหารร่วมกับผู้เป็นนาย แรกๆก็กระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ถูกฮูหย

ได้หยอกเย้าสามีพอได้คลายกังวล ความรู้สึกที่ถูกรักและหึงหวงก็ไม่เลวเลยจริงๆ ชิงหว่านไม่ทำให้ซ่งอวี้หานลำบากใจนัก นางจึงเปลี่ยนเรื่อง “ในเมื่อท่านรับข้ามาที่นี่แล้ว เราหารือกันหน่อยดีหรือไม่” ซงอวี้หานมองหญิงสาวตรงหน้า ห้องทำงานของเขาเรียบง่ายเน้นใช้งาน แต่การที่นางนั่งตรงนี้ช่างเหมือนกับในห้องนี้มีดอกไม้ที่ผลิบานสดใสทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป เขากระแอมไอเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม “เจ้าอยากหารือเรื่องใด” “ตอนนี้ทางรัชทายาทไม่มีความเคลื่อนไหวใดเลยหรือ?” นางถามเพราะรู้ว่าคนอย่างเฟิงเยี่ยนหลงไม่อยู่นิ่งเฉยเป็นแน่ “เจ้าเป็นกังวลเรื่องนี้รึ” “ไม่ปิดบังท่าน ข้าเป็นกังวลเรื่องนี้จริง ตอนนี้สกุลเจียงของข้าประกาศชัดแล้วว่าไม่อยู่ข้างเดียวกับคนชั่วผู้นั้น พี่ใหญ่ขนเสบียงอาหารเข้าไปถึงสองครั้ง พี่รองคิดค้นยาแก้พิษจากยันต์ได้สำเร็จซ้ำทำลายแผนการณ์ของคนผู้นั้น ข้าเพียงอยากรู้ว่าก้าวต่อไปของเขาคิดทำสิ่งใด” “ไม่ปิดบังเจ้า ตอนนี้คนผู้นั้นคงเร่งดำเนินการบ้างอย่างอยู่” เมื่อถึงขั้นนี้แล้ว ไม่

แม่สามีได้ฟังพลันใบหน้ามีรอยยิ้มระรื่น เรียกสาวใช้มาประคองเจียงชิงหว่านกลับเรือน ซ้ำยังย้ำให้ดูแลอย่างดีอย่าให้ทำงานหนักเกินตัว สำหรับบ่าวไพร่ในจวนสกุลซ่งล้วนคุ้นชินกับคำสั่งของฮูหยินใหญ่ น้อยนักที่จะเห็นแม่สามีเอ็นดูลูกสะใภ้เช่นนี้ แต่สำหรับชิงหว่านแล้ว นางสัมผัสได้ถึงสัญญาณเตือนบางอย่าง หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมเข้านอน นางนั่งริมเตียงและวางมือบนหน้าท้องที่แบนราบ จะเป็นไปได้หรือ? ถ้านับจากความขยันขันแข็งของซ่งอวี้หานแล้ว หากนางจะตั้งครรภ์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด เพียงแค่สภาพร่างกายนางที่ยังไม่พร้อมดีนัก โอกาสตั้งครรภ์จริงๆ คงต้องบำรุงกันอีกมาก หญิงสาวส่ายหน้าไปมา อีกไม่กี่วันพี่รองกับพี่ใหญ่จะกลับเข้าเมืองหลวงแล้ว นางรอให้พี่รองช่วยตรวจให้จะดีกว่า เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น หญิงสาวก็ยื่นมือไปปลดม่านมุ้งแล้วเอนกายลงนอน ความอ่อนเพลียทำให้หญิงสาวเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดาย ในมืดมิดชิงหว่านคล้ายยืนอยู่ในสถานที่ที่เคยมาเยือน หวาดกลัวหรือ? ถ้าพูด ‘ไม่’ ก็เรียกได้ว่าโกหก อาจเพราะชีวิตใหม่ที่ได้รับนั้นงดงามจนนางกลัวที่จะสูญเสียมั