All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 131 - Chapter 140

“สุขสบายดีเจ้าค่ะ” เหมยจือเริ่มลดความประหม่าในตัวเองลงได้มาก “ข้ามาดูแลคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ” “เอ่อ...ให้บ่าวชายมาดูแลข้าเถิด” “คุณชายใหญ่รังเกียจข้าหรือเจ้าคะ ข้าแค่อยากตอบแทนท่านเท่านั้น ไม่ได้คิดอาจเอื้อมจริงๆ เจ้าค่ะ ข้ารู้ฐานะตัวเองดี” “เหมยจือ” เขาไม่คิดว่าตัวเองต้องพูดเรื่องนี้ในเวลานี้ แต่ถ้าปล่อยไว้ก็เกรงว่าเหมยจือจะเข้าใจผิด “ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า สกุลเจียงของข้าตั้งแต่ท่านปู่ก็เป็นพ่อค้า และไม่เคยลืมชาติกำเนิดของตน ข้ารู้ว่าเจ้าต้องใช้เวลา ข้าจึงไม่อยากให้เจ้าอึดอัดใจ และที่สำคัญ ข้าก็อายุมากแล้ว แต่เจ้า...” “คุณชายใหญ่ยังแก่เลยเจ้าค่ะ เหตุใดว่าตนเองเช่นนั้น” “อายุข้าขนาดนี้ยังไม่แต่งภรรยา ผู้อื่นล้วนเอาไปนินทากันทั่วเมือง” ก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ แค่ทำเป็นไม่ได้ยิน แต่นั้นก็เพราะสามพี่น้องให้คำสัญญาว่าจะรอให้หว่านวานแต่งงานแล้ว พวกเขาจึงจะแต่งภรรยากัน กลายเป็นว่าเขาที่ปีนี้อายุยี่สิบห้าแล้ว ยังไม่ได้แต่งภรรยา คนในเมืองหลวงต่างนินทาว่าร่างกายของเขาคงไม่แข็งแรง ถึงขั้นใช้การไม่ได้ เหมยจือเห็นอีกฝ่

ชิงหว่านอยู่จัดการงานต่างๆ ที่บ้านสกุลเจียง ทั้งต้องตระเตรียมงานมงคลคู่ บิดามารดาใบหน้าเบิกบานเปี่ยมด้วยความสุข ทั่วเมืองต่างกล่าวถึงเจียงเจิ้งเหรินและเจียงเจิ้งฮ่าวที่สร้างความดีความชอบ สามวันต่อมามีราชโอการประการคุณงามความดีของทั้งสองคน นำความปลื้มปิติมาสู่สกุลเจียงเป็นอย่างยิ่ง และยิ่งทำให้ผู้คนอยากสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับสกุลเจียง แต่กระนั้นชิงหว่านยังไม่ลืมเรื่องสำคัญ หลังจากพี่สามกลับเข้าเรือนก็ตรงดิ่งไปรายงานน้องสาวทันที ชิงหว่านเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อก็รินน้ำชาให้เจียงเจิ้งหย่วนด้วยตนเอง เขายกถ้วยน้ำชาดื่มอึกๆ ด้วยความกระหาย “พี่สามระวังสำลัก” พูดไม่ทันจบประโยคดีเจียงเจิ้งหย่วนก็สำลักน้ำชาจริงๆ หญิงสายส่ายหน้าไปมาก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้ เจียงเจิ้งหย่วนรับมาซับมุมปากของตน “เจ้าเร่งพี่ไปตรวจสอบไม่ใช่หรือ เหตุใดดูใจเย็นยิ่งนัก” “เร่งด่วนนั้นเรื่องจริง แต่ก็มิใช่ว่าจะต้องร้อนรนขนาดนี้” ชิงหว่านพูดยิ้มๆ “พี่สามได้พบหรูซื่อใช่หรือไม่” “อืม” เจียงเจิ้งหย่วนพยักหน้ารับ เขาต้องซื้อตัว

“ท่านบอกว่าแม่นางกู้คือบุตรสาวของกุนซือหลิงเซียนจือหรือเจ้าคะ” “เจ้าพูดเหมือนรู้จัก” ซ่งอวี้หานเลิกคิ้วเล็กน้อย “เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่สิบปีก่อน ตอนนั้นเจ้าคงอายุแค่ห้าหรือหกขวบกระมัง” “อ่อ...ข้าเคยได้ยินพี่สามพูดถึงเจ้าคะ กุนซือหลิงเซียนจือนับได้ว่าเป็นยอดนักปราญมีความรู้ความสามารถ” ชิงหว่านได้ยินเรื่องจากเฟิงเยี่ยนหลง เขามักเล่าเรืองในราชสำนักให้นางรู้ ทำให้นางรู้สึกถึงการเป็นคนสำคัญ ศึกครั้งนั้นไม่ใช่ความผิดพลาด แต่อดีตฮ่องเต้ไม่ทรงออกคำสั่งส่งทหารกองหนุนเข้าช่วยเหลือ แม่ทัพกู้ห่าวซวนและกุนซือหลิงเซียนจือรู้ดีว่าไม่มีหนทางรอดแล้ว กุนซือผู้นั้นจึงออกอุบายให้แม่ทัพกู้สิ้นชีพในสนามรบ แต่แท้ที่จริงพาทหารที่สมัครออกจากกลศึกครั้งนี้มุ่งหน้าสู่หุบเขาไร้ชื่อซึ่งต่อมาเรียกหุบเขาโจร กุนซือหนุ่มรู้ว่าไม่อาจทอดทิ้งภรรยาที่ร่างกายอ่อนแอได้ จึงฝากบุตรสาวให้แม่ทัพกู้ช่วยเลี้ยงดู ส่วนตนเองนั้นกลับถูกทางการจับตัวไปและสิ้นใจพร้อมกับภรรยา “สกุลหลิงแต่เดิมเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ เมื่อเกิดเรื่องเลวร้ายนั้นขึ้นก็รู้ดีว่าเบื้องหลังเป็นเพ

“ท่านแม่ ท่านพ่อ” ชิงหว่านส่งเสียงเรียกที่หน้าประตู ครู่หนึ่งจึงได้รับการขานรับทำให้สาวใช้เปิดประตูให้นางเข้าไป ทั้งบิดามารดามิได้สวมชุดนอนแต่แต่งกายเรียบร้อยเหมือนเตรียมสำหรับเหตุการณ์เหล่านี้ หรือไม่ก็คุ้นชินแล้ว “หว่านวานตกใจหรือไม่” เจียวจูกวาดตามองลูกสะใภ้แล้วก็อดยิ้ม “เจ้านี่ก็เรียนรู้เร็วจริงๆ” หญิงสาวยิ้มน้อยๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้ “ท่านพ่อท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง มีใครเข้ามาทำอันตรายหรือไม่เจ้าคะ” “ใครหน้าไหนจะกล้า” ซ่งฉินหยีหัวเราะในลำคอ แม้ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงมานานแต่ก็ใช่ว่าจะสิ้นไร้บารมี พ่อบ้านเข้ามารายงาน แม้มีสีหน้าราบเรียบแต่ใบหน้าปรากฏเม็ดเหงื่อไหลซึมออกมา “นายท่านทั้งสอง ฮูหยินน้อย ตอนนี้มีทหารไม่ทราบสังกัดล้อมจวนของเราขอรับ” “แล้วทหารคุ้มกันของจวนเล่า? นอนหลับกันอยู่รึ” ซ่งฉินหยีทำเสียงขึ้นจมูกไม่พอใจนัก “ตั้งกำลังป้องกันแล้วขอรับ เพียงแค่...เป็นห่วงนายท่านทั้งสองและฮูหยินน้อย เอ่อ...รถม้าพร้อมสำหรับเดินทางแล้วขอรับ” “รถม้า? จะให้หลบหนีรึ หึ! ผู้แซ่ซ่งมิใช่คนจะหลบหนีง่ายๆ

หญิงสาวสูดลมหายใจไม่แสดงสีหน้าตื่นตระหนกแต่อย่างใด ขณะก้าวเดินเข้าไปใกล้เฟิงเยี่ยนหลง หางตาของนางจึงเห็นฮ่องเต้ที่หมดสติอยู่บนแท่นบรรถม นางเอียงใบหน้าเล็กน้อยเพื่อมองสีหน้าของบุรุษตรงหน้า “แค่นี้ก็ย้ำชัดว่าเจ้าคือใคร” เฟิงเยี่ยนหลงคลี่ยิ้มอ่อนโยน แต่แววตาดุร้ายราวสัตว์ป่า “เส้นทางนี้มิใช่ทุกคนจะรู้” หญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปาก นางไม่คิดว่าตนเองตกหลุมพรางแต่อย่างใด “ไม่คิดบางหรือว่าข้าตั้งใจมา แม้รู้ว่านี่จะเป็นแผนการของเจ้า” นางเรียกเขาอย่างไม่ไว้หน้าและไม่สนใจว่ายามนี้เขามีฐานะใด แต่เขาคือคนที่ทำให้คนรักของนางบาดเจ็บ นางจะปกป้องซ่งอวี้หานด้วยกำลังของตนเอง เฟิงเยี่ยนหลงได้ยินก็แหงนหน้าหัวเราะ “ไป๋ลู่นะไป๋ลู่ เมื่อก่อนนั้นเจ้าไม่เคยใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับข้ามาก่อน” “เพราะข้าไม่ใช่ไป๋ลู่” นางสบตากับดวงตาดุร้ายของบุรุษตรงหน้า “ข้าคือเจียงชิงหว่าน-ภรรยาของซ่งอวี้หาน” ราวกับสิ่งที่นางพูดไม่เกินจากที่เขาคาดเดา เฟิงเยี่ยนหลงใช้นิ้วเชยปลายคางหญิงสาวขึ้น “เด็ดเดี่ยวเช่นนี้สมกับที่เ