All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 21 - Chapter 30

หญิงสาวในชุดเด็กหนุ่มสะดุดโหยง คนตัวโตแต่เคลื่อนไหวเงียบเฉียบไม่รู้เลยว่าเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อใด ชิงหว่านก้มหน้าแต่ช้อนสายตาขึ้นมองเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของผู้บัญชาการหนุ่ม แล้วก็ลอบเบ้ปากในใจ สายตาของซ่งอี้หานทำให้เคอชุนหยุดการเคลื่อนไหว เมื่อในห้องอยู่ในความเงียบแล้ว ซ่งอี้หานจึงพูดกับหมอเจียง “หมอเจียงคิดเห็นอย่างไร เชิญพูดมาได้เลย” แม้อยู่ต่อหน้าบุรุษที่ผู้คนหวาดกลัวแต่เจียงเจิ้งฮ่าวกลับยังสงบนิ่งได้อย่างน่านับถือ แต่กระนั้นก็ยังแฝงความอ่อนน้อม “เรียนใต้เท้าซ่ง บาดแผลภายนอกล้วนดีขึ้นมากแล้ว ที่ศีรษะก็ทุเลาไปมาก บาดเจ็บที่ร่างกายรักษาไปแปดส่วน แต่ด้านจิตใจนั้นอยู่ที่ผู้ป่วยต้องการรักษาหรือไม่ขอรับ” “เจ้า! เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร! จะบอกว่าข้าสำออยไม่อยากหายรึ! เจ้าก็เห็นว่ามือขวาขยับไม่ได้!” เคอชุนได้ยินก็อยากจะพุงเข้าไปทันที แต่ติดที่ผู้บัญชาการยืนยัน เขาโกรธจนใบหน้าแดงก่ำไปหมด ชิงหว่านเห็นดังนั้นก็กระตุกแขนเสื้อพี่รองเบาๆ เจียงเจิ้งฮ่าวก้มศีรษะลงให้ใบหูใกล้ใบหน้าน้องสาวที่สว

การตั้งโรงทานครั้งใหญ่ของสกุลเจียงเป็นเรื่องที่ชาวบ้านพูดกันไปทั่วเมือง เดิมทีสกุลเจียงแทบไม่ได้อยู่ในสายตาของคนทั่วไปนัก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เช่นนั้นแล้ว แน่นอนว่านอกจากเรื่องดีที่ถูกพูดถึงก็ย่อมมีคนขุดคุ้นเรื่องไม่ดีตามมา ทว่าหญิงสาวที่เกิดใหม่เคยผ่านความยากลำบากแสนสาหัสมาทำให้จิตใจเข้มแข็งไม่สะทกสะท้านกับเรื่องเหล่านี้ ชิงหว่านนั่งดูใบสัญญาซื้อขายโรงหมอแห่งหนึ่งซึ่งตั้งใจว่าจะใช้ที่ นั้นเป็นที่ผลิตเครื่องประทินโฉมของนาง และยังมีโรงเก็บสมุนไพรอีก พี่ใหญ่ทำราวกับการซื้อของเหล่านี้เป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกิน ชาติก่อนเป็นคณิกาอันดับหนึ่งแต่เงินทองที่ได้รับนั้น นางเก็บไว้ให้องค์ชายสามเพื่อปูทางให้เขาไปสู่ตำแหน่งรัชทายาท ช่างน่าหัวเราะยิ่งนัก นางไม่เคยเสพสุขจากเงินทองของตนเองเลย บอกตนเองเสมอว่าความสุขของนางคือการเห็นคนที่รักมีความสุข ช่างน่าสมเพชเสียจริง “คุณหนูเจ้าคะ ชาดทาปากที่คุณชายรองนำมาให้นี่ดีจริงๆเจ้าค่ะ” ชุนจี้พูดขึ้นเรียกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ “ไม่เหมือนที่ขายในตลาดเลยสักนิดเจ้าค่ะ” “ของที่พี่รองทำย่อมดีกว่าอยู่แล้ว” ชิงหว่านหยิบ

การเล่นพิณเจ็ดสายกับเจียงเจิ้งหย่วนทำให้ชิงหว่านเพลิดเพลินไม่น้อย ความรู้สึกนั้นแตกต่างจากที่อยู่หอระบำจันทร์มากทีเดียว อาจเพราะนางไม่จำเป็นชิงดีชิงเด่นกับผู้ใด แต่นางอยู่ในฐานะเจียงชิงหว่าน แค่บรรเลงเพลงพิณกับพี่ชายสร้างความสำราญให้บิดามารดาเท่านั้น ชิงหว่านยกความดีความชอบให้เจียงเจิ้งหย่วน ทุกคนในบ้านคิดว่านางเล่นพิณได้ไพเราะเพราะพี่สามสอนมาดี ทุกคนย่อมรู้ว่าคุณชายสามตระกูลเจียงมีฝีมือด้านนี้ ถ้าน้องสาวคนเล็กจะเก่งกาจตามพี่ชายก็ไม่แปลกอันใด “จะออกจากบ้านแต่ละครั้ง เหตุใดวุ่นวายถึงเพียงนี้” ชิงหว่านบ่นพึมพำขณะนั่งอยู่ในรถม้ากับเจียงเจิ้งหย่วนและสาวใช้ชุนจี้ “ผู้อื่นออกจากบ้านมีบ่าวไพร่ตามเป็นโขยง แต่เจ้ามีแค่สาวใช้คนเดียว” “ก็พี่สามมาด้วย จะต้องมีผู้อื่นติดตามมามากมายเพื่อสิ่งใดกัน” หญิงสาวส่ายหน้าไปมา “พี่ใหญ่กับท่านพ่อทำการค้าไปโน้นมานี้ไม่เห็นต้องมีผู้ติดตาม อีกหน่อยข้าก็จะทำการค้าเหมือนท่านพ่อกับพี่ใหญ่” เจียงเจิ้งหย่วนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้ม เกรงว่าพูดอะไรไปจะทำให้น้องสาวเสียกำลังใจเปล่าๆ หากนางอยากทำก็ให้นาง

เฟิงเยี่ยนหลงยังคงยิ้มบางๆ มีเพียงดวงตาดำลึกลับเจือความเคลือบแคลง หญิงสาวตรงหน้ายากจะคาดเดาความรู้สึกที่แท้จริงได้ เขาวางกำลังคนคอยดูว่าเมื่อใดที่แม่นางน้อยก้าวเท้าออกจากสกุลเจียง เขาจะรีบหาทางมาพบนางให้ได้ แต่ทุกครั้งที่พบนาง ท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่กระนั้นก็ยังเอ่ยวาจาว่าไม่รู้จัก หากนางจำเขาไม่ได้? ทำไมถึงแสดงอาการหวาดกลัวชัดเจนขนาดนี้ นางคิดจะทำสิ่งใดกันแน่ “หว่านวาน” เจียงเจิ้งหย่วนก้าวเท้าออกมาจากโรงหมอ เห็นแผ่นหลังของน้องสาวก็ยิ้มออกมา ยังดีที่นางไม่ได้แง่งอนเดินหนีไปไกล แต่เมื่อเข้าไปใกล้ก็พบว่านางยืนประจันหน้ากับบุรุษผู้หนึ่ง รอยยิ้มทะเล้นของเขาหายไปสิ้น รีบสาวเท้าเข้าไปแล้วใช้ร่างกายของตนบังร่างของหญิงสาวไว้ “คุณชายท่านนี้ ไม่ทราบว่าน้องสาวข้าล่วงเกินท่านรึ” ชิงหว่านเพิ่งได้สติ นางเห็นแผ่นหลังของเจียงเจิ้งหย่วนแล้วก็นิ่งงันไป นางลืมไปว่าตอนนี้นางคือเจียงชิงหว่านที่มีพี่ชายแสนดีคอยปกป้อง พี่สามนิสัยคล้ายบุรุษเสเพลไปบ้างแต่แท้จริงแล้วเป็นคนร่าเริงนิสัยน่าคบหาเลยทีเดียว และยามนี้ก็ทำหน้าที่พิทักษ์สาวอย่างสุดกำลัง

เจียงเจิ้งเหรินลงจากหลังม้าแล้วเร่งรีบเข้ามาในบ้าน โดยปกติเขาเป็นคนสุขุมไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้านัก ทว่าเรื่องที่ได้รับแจ้งมาทำให้แววตาหวั่นวิตกไม่น้อย เมื่อเข้าไปในห้องโถงก็พบท่านพ่อท่านแม่และน้องทั้งสามรออยู่ก่อนแล้ว ชิงหว่านเห็นพี่ใหญ่กลับเข้ามาสีหน้าซีดเผือดใบหน้ามีเต็มไปด้วยเหงื่อก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วรินน้ำดื่มให้เขา และยังหยิบผ้าเช็ดหน้าหมายจะช่วยซับเหงื่อให้ แต่นางตัวเตี้ยทำให้ต้องเขย่งปลายเท้า ท่าทางเอาอกเอาใจนี้ทำให้เจียงเจิ้งเหรินยิ้มบางๆ แล้วรับผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อเอง “ขอบใจหว่านวาน” “พี่ใหญ่ไม่ต้องวิตกกังวลเช่นนี้” หญิงสาวหัวเราะเสียงใสแล้วเดินกลับมานั่งข้างมารดาที่หน้าตาก็ทุกข์ร้อนไม่แพ้กัน “ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด แค่ใต้เท้าซ่งเชิญข้าไปให้ปากคำแค่นั้นเอง” “เจ้าเป็นหญิงไม่ควรไปสถานที่เช่นนั้น” ซูเหมยผู้เป็นมารดายกมือสั่นเทาลูบศีรษะบุตรสาว “เวรกรรมอันใดหว่านวานของแม่ต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้” “แค่สำนักประจิมเอง ไม่ได้เดินเข้าคุกหลวงเสียหน่อย” นางยังคงหัวเราะเสียงหวานใส แน่นอนว่าสำหรับนางแล้วไม่ใช่สถา