All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 51 - Chapter 60

“ดีที่เจ้ารู้ความไม่ดื้อดึงอีก” เจียงเจิ้งเหรินค่อยสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย “ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนี่” นางแสร้งทำเสียงแง่งอน “พี่ใหญ่...เพื่อช่วยข้าแล้วใต้เท้าซ่งถึงกับกระโดดหน้าผาลงมาพร้อมข้า เรื่องนี้คิดแล้วข้าก็ติดค้างบุญคุณเขาอีกแล้ว พี่ใหญ่...ท่านช่วย...” “ครั้งนี้คงไม่ใช่ส้มแปดผลอีกกระมัง” คนเป็นพี่ได้แต่ส่ายหน้าไปมา “ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าใกล้ใต้เท้าซ่งเลยจริงๆ ใครต่อใครก็เรียกเขาว่าพญายมซ่ง เจ้าก็ไม่ควรไปใกล้คนเช่นนั้นนัก” “ข้าก็ไม่อยากใกล้เขาเสียหน่อย” นั้นสิ...นางจะไปอยากเจอบุรุษน้ำแข็งพันปีนั้นเพื่อสิ่งใดเล่า “นี่เจ้าไม่รู้หรือไร คนทั่วทั้งเมืองหลวงคิดว่าเจ้าตกหลุมรักใต้เท้าซ่ง เห็นเจ้ากับใต้เท้าซ่งหลายครั้งหลายครา เข้าวังครั้งแรกเจ้าก็ขอตามเขากลับออกมา เรื่องขายหน้าเช่นนี้เจ้าก็กล้าทำ” “ไม่ใช่อย่างนั้นนะเจ้าคะ! ข้าแค่คิดว่าคนที่ทำลักพาตัวข้าต้องเกี่ยวข้องคณิกาไป๋ลู่จึงต้องการสอบถามกับใต้เท่าซ่งเท่านั้น” “คณิกาไป๋ลู่? เป็นผู้ใดกัน แล้วเจ้ารู้จักหญิงคณิกาได้อย่างไร หรือว่า...เจ้าสาม!”

เมื่อสายตาปรับกับความมืดได้แล้ว แม้ในห้องไม่ได้จุดเทียนแต่ชายหนุ่มก็ยังมองผ่านม่านมุ้งเห็นร่างบอบบางหลับใหลอย่างเป็นสุข พลันทำให้ซ่งอวี้หานหงุดหงิดไร้สาเหตุ เดิมทีตั้งใจแอบเข้ามาเพื่อคุยกับนางแต่รอจนสาวใช้ออกไปคิดว่าจะได้มาพูดคุย แต่นางกลับนอนหลับอย่างง่ายดาย สวรรค์! เขาไม่เคยเห็นใครหลับง่ายเช่นนี้มาก่อน พอคิดว่ากลับกันว่าเขาต่างหากที่นอนไม่หลับมาหลายคืนจึงเกิดความไม่พอใจ มาถึงขั้นนี้ก็คงต้องปลุกนางขึ้นมาคุยให้รู้เรื่อง มือแกร่งแหวกม่านมุ้งออก สายตามองไปยังใบหน้าที่อยู่ในห้วงนิทรา เปลือกตาปิดสนิท ริมฝีปากเผยอขึ้นน้อยๆ จะว่าไปนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสตรียามหลับใหลเช่นนี้ ก็แน่ล่ะ เขายังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีอนุหรือสตรีอุ่นเตียง ไม่เคยมีหญิงใดนอนเคียงข้าง หรือที่เคยเห็นก็คือพวกนักฆ่าหรือสายลับที่เขาจับกุมตัวแต่พวกมันก็หลับอย่างทรมาน ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะดึงสายตาของตนกลับมา ซ่งอวี้หานไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ที่ผ่านมาก็พบหญิงงามมามาก แต่ไม่เคยหวั่นไหวเลยสักครั้ง นั้นจึงเป็นเหตุผลที่เขายังไม่แต่งงานกับสตรีใด แต่กับหญิงสาวตัวเล็กๆ กลับมีอิทธ

“ทำไมรึ หรือเจ้าก็สนใจตำแหน่งฮูหยินตระกูลซ่ง” ชิงหว่านได้ยินก็กลอกตามองบน ช่างเป็นบุรุษน้ำแข็งที่หลงตัวเองเสียจริง แต่นางต้องฝืนใจกัดฟันเอ่ยวาจานอบน้อมออกไป “ผู้น้อยไม่อาจเอื้อมเจ้าค่ะ” อาจเพราะอยู่ในความมืดนางจึงไม่ทันเห็นแววตารื่นเริงของเขา อยู่กับสตรีผู้นี้ก็ไม่เลวนัก ช่างหาเรื่องให้เขาปวดและหัวเราะไปพร้อมกันได้ นางไม่ใช่สตรีขี้โวยวายกรีดร้องหรือเจ้าน้ำตา ตกหน้าผาก็ยังไม่เสียสติ แต่ความโกรธแค้นต่างหากที่ทำให้น้ำตาของนางหลั่งริน “ก็ดี เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” “ประเดี๋ยวก่อน” นางกลัวว่าเขาจะรีบไปจึงยื่นมือไปคว้าไว้อย่างรวดเร็ว เพราะความรีบร้อนจึงพาร่างที่ยังห่อด้วยผ้าห่มออกไปพ้นเตียงและเกือบจะเสียหลักตกเตียง แต่เพราะมือของเขาช่วยพยุงไว้ได้ทัน ทว่าผ้าห่มผืนนั้นก็ร่วงลงบนพื้นเผยให้เห็นเรือนร่างในชุดนอนสีขาวดุจไข่มุก ซ่งอวี้หานหรี่ตามองแล้วหลุบสายตาลงมือมือเล็กที่กำแขนเสื้อเขาแน่น “น้องหญิงอย่าใจร้อน รอเข้าห้องหอแล้วเราคอยทำเรื่องที่ควรทำ” มารดาเถอะ! ใครอยากเข้าหอกับน้ำแข็งพันปีอย่างเจ้ากัน!

“เจ้าอยากได้สิ่งใดก็บอกมา” ชิงหว่านหัวเราะน้อยๆ ไม่เคยปิดบังพี่ใหญ่ได้เลยจริงๆ “หว่านวานได้ยินข่าวเรื่องภัยแล้ง พี่ใหญ่คิดเห็นกับเรื่องนี้อย่างไรเจ้าคะ” “ไม่รู้ว่าเจ้ายังจำได้หรือไม่ บ้านชนบทที่เดิมทีจะให้เจ้าไปอยู่เพื่อหลบข่าวลือร้ายๆ ในคราวนั้น ที่อำเภอนั้นท่านพ่อซื้อที่นาไว้หลายหมู่และให้ชาวบ้านที่ไร้ที่ทำกินมาเช่าปลูกข้าว ผลผลิตที่ได้มาก็นั้นท่านพ่อก็รับซื้อในราคายุติธรรม ในคลังมีข้าวสารอยู่จำนวนมาก พี่จึงคิดจะนำข้าวสารออกมาขายในราคาเป็นธรรม” ในความทรงจำของเจียงชิงหว่านไม่มีเรื่องเหล่านี้ อาจเพราะเจียงชิงหว่านไม่ได้สนใจกิจการของครอบครัว ส่วนที่นางรู้ก็แค่ว่าตนเองเคยเห็นบัญชีซื้อขายข้าวสาร “หว่านวานคิดว่าอีกไม่นานทางการคงขอความร่วมมือกับพ่อค้าต่างๆ เป็นแน่ พี่ใหญ่วางแผนรับมือแล้วหรือไม่” “เรื่องให้ช่วยนั้น หากไม่เหนือบ่ากว่าแรงยอมยินดีร่วมมือ แต่หากขูดรีดเกินไปย่อมไม่ดี ต้องรอดูขอเสนอเหล่านั้นเสียก่อน” หว่านวานพยักหน้ารับ “นอกจากข้าวสารแล้ว ก็เป็นเรื่องยารักษาโรค ด้วยนิสัยของพี่รองนั้น น้อ

“พิษไม่กำเริบอีกหรือเจ้าคะ?” นางถามแววตาเปี่ยมความสงสัย “หรือว่าใต้เท้ามีสตรีช่วยอุ่นร่างกายให้แล้ว” หากเป็นผู้อื่นคงไม่มีใครกล้าถามเขาเช่นนี้ แต่ประโยคนี้ออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มของเจียงชิงหว่าน ทำให้เขาไม่แปลกใจนัก นางอายุสิบห้าแต่ความคิดและการกระทำหลายครั้งที่เขารู้สึกว่านางไม่ได้อายุสิบห้า ชิงหว่านเห็นเขานิ่งไปก็เลิกคิดหยอกล้อเขาอีก นางยืดแผ่นหลังนั่งตัวตรงแล้วปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้จริงจัง “การล่อจับคนร้ายก็ส่วนหนึ่ง แต่ร่างกายของใต้ก็สำคัญยิ่ง ผู้น้อยรู้ว่าใต้เท้าไม่เชื่อใจ แต่อย่างไรพิษหลอมวิญญาณจะรุนแรงขึ้นทุกขณะ ใต้เท้าซ่งคิดจะทำอย่างไรเจ้าคะ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ซ่งอวี้หานไม่คอยชอบใจที่นางพูดจาห่างเหินเช่นนี้ ความไม่พอใจนี้รบกวนจิตใจเขานัก “แล้วอย่างไร คุณหนูเจียงจะอุทิศตัวปีนขึ้นเตียงข้ารึ” “ขึ้นเตียงว่าทีสามีจะเป็นอะไรไปเจ้าคะ” นางพูดหน้านิ่ง เมื่อเขาอยากก่อสงครามนางก็พร้อมรับคำท้ารบ “เช่นนั้นหากพิษกำเริบ ขอเชิญน้องหญิงช่วยถอนพิษให้ด้วย” เขายังคงยิ้มมุมปาก