All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 31 - Chapter 40

อาการของเคอชุนดีขึ้นตามลำดับ เขาไม่อยากนั่งๆ นอนๆ ไปวันๆ แม้จะออกแรงได้ไม่เต็มที่แต่ก็มิใช่ว่าจะเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้ เมื่อไม่รู้จะทำจึงกลับมาช่วยงานผู้บัญชาการซ่งตามเดิม ทหารเข้ามารายงานพี่น้องตระกูลเจียงมาขอพบ เคอชุนประหลาดใจเพราะไม่รู้เรื่องที่ผู้บัญชาการเชิญเจียงชิงหว่านมาที่นี่ ซ่งอวี้หานที่นั่งอ่านรายละเอียดการชันสูตรศพอยู่นั้น เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาต “เหตุใดเชิญพี่น้องตระกูลซ่งมาขอรับ” “ข้าต้องการพบคุณหนูเสิ่นเพื่อสอบถามเรื่องที่นางถูกลักพาตัว” “เรื่องนั้น...จะเกี่ยวกับนางหรือขอรับ” “ประเดี๋ยวก็รู้” ครู่ต่อมาทหารจึงนำเจียงเจิ้งเหรินและเจียงชิงหว่านเข้ามาในห้องทำงานของผู้บัญชาการซ่ง ชายหนุ่มนั่งอยู่บนที่สูงจึงมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน รวมทั้งแววตาไร้ความตื่นตระหนกของหญิงสาววัยสิบห้าผู้นั้น แม้เจียงเจิ้งเหรินท่าทีสำรวมแต่แววตายังมีความวิตกกังวลไม่น้อย ซ่งอวี้หานไม่แปลกที่เห็นเจียงเจิ้งเหรินมาด้วย เดิมทีคิดว่าสามพี่น้องคนยกโขยงบุกสำนักประจิมแล้ว “คารวะใต้

ทุกคนต่างงุนงงกับสิ่งที่เจียงชิงหว่านเอ่ยออกมา รวมทั้งซ่งอวี้หาน แววตาเขามีประกายขบขันอย่างที่ยากจะพบเห็น ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอกแล้วมองหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้า ในใจเกิดคำว่า ‘น่าสนใจ’ ซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง “เหตุใดคุณหนูเจียงจึงคิดเช่นนั้น”เพราะพิษหลอมวิญญาณ! หากยังไม่ได้ยาถอนพิษก็ต้องใช้ปราณหยินซึ่งก็หมายถึงสตรีบรรเทาพิษในร่าง พิษนี้ไม่แสดงอาการในทันทีผิวเผินอาจตรวจพบแค่ว่าเป็นไข้ตัวร้อนเท่านั้น แต่ร่างกายจะมีอาการร่างกายร้อนสลับหนาว ปวดแปลบกระดูกไปทั่วร่าง นอกจากยาถอนพิษแล้วยังต้องใช้ ‘ไฟชีวิต’ ของอีกฝ่ายจุดกระแสโลหิตให้ไหลกลับจึงเป็นที่มาของพิษหลอมวิญญาณ เหตุที่เฟยเยี่ยนหลงให้นางใช้พิษชนิดนี้เพราะข่าวที่นางสืบมานั้น ผู้บัญชาการซ่งไม่มีสตรีข้างกาย รักษาตัวราวกับนักพรตถือพรหมจรรย์ ยากนักที่จะประคองอาการตนเองได้ หรือข่าวที่นางสืบมาจะผิดพลาด เป็นไปไม่ได้! หรือเป็นเพราะตาเฒ่าทารกที่เรียกตนเองว่าเป็นปรมาจารย์แพทย์พิษผู้นั้นหลอกลวงนาง!ซ่งอวี้หานยังไม่ได้รับคำตอบ เขาจึงขยับเท้าเข้าไปใกล้นาง แต่เป็นจังหวะเดียวกับที่นางสืบเท้าเข้ามาแล้วคว้าข้อมือเขาไปจับชีพจรอย่างรวด

มุมปากเขายกยิ้มไม่รู้ตัว เพียงแค่หวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต ก็นึงถึงสตรีผู้นั้น เขาเพียงแค่สงสารคณิกาไป๋ลู่ เป็นความสงสารที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก หากพูดถึงคำว่า ‘สงสาร’ เขาคงนึกสงสารฮ่องเต้มากที่สุด บุรุษที่อยู่เหนือผู้อื่น คนใต้หล้าล้วนก้มศีรษะหมอบแทบเท้า มีโอรสและธิดาที่เกิดจากฮองเฮาและนางสนม ทว่าแต่ละคนกลับเติบโตท่ามกลางเสียงกระซิบสั่งสอนให้แย่งชิงอำนาจ เขาไม่อาจก้าวล่วงการตัดสินใจของฮ่องเต้ได้ เดิมทีฮ่องเต้ทรงจะประทานสมรสให้เขาหลายครั้งแล้ว แต่เมื่อเขายืนกรานขอเลือกคู่ครองด้วยตนเองโดยแลกกับการทำงานถวายชีวิตให้นั้น พระองค์จึงยอมลามือเลิกพูดเรื่องนี้ ทว่าวันนี้กลับพูดขึ้นมาทำให้หางตาเขากระตุกตั้งหลายครั้ง บิดามารดาของเขายังถอดใจ แล้วนี่พระองค์เป็นใครถึงมาก้าวก่ายเรื่องว่าที่ภรรยาของเขาเล่า ด้วยฐานะของเขามักไม่แสดงออกว่าชื่นชอบหรือรังเกียจสิ่งใด เป็นการตัดปัญหาคนที่จะเข้ามาใกล้และใช้สิ่งนี้มาทำลายเขา ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรืออาหารการกิน รวมถึงสตรี... เขาใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังตัวเองทุกฝีก้าวราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งในฤดูหนาว ก้าวเดินอย่างระวังมิให้ตกไปใ

น้ำเสียงหวานใสเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกระจ่างราวกับไม่เคยผ่านเรื่องทุกข์ใจแสนสาหัส หลิ่วอิงเองก็เคยได้ยินเรื่องที่พี่สาวน้องสาวพูดถึง เพราะช่วงนั้นทุกบ้านถึงกับปิดประตูลงกลอนแต่หัววันเพราะเกรงคนชั่วจะมาจับบุตรสาวในบ้านของตนไป นางเองก็ถูกจำกัดบริเวณทั้งที่ไม่ได้ทำสิ่งใดผิด แต่นั้นก็เพราะความหวังดีของบิดามารดา “เหอะ! สมกับเป็นบุตรสาวพ่อค้า เรื่องน่าอับอายเช่นนี้ยังกล้าพูดออกมาได้” “เหตุใดข้าต้องอับอายด้วยเล่า” ชิงหว่านเอียงคอเล็กน้อยแสร้งทำหน้าไร้เดียงสาก่อนจะค่อยๆ คืนสีหน้าสงบนิ่ง“คนที่ทำความผิดควรเป็นผู้ละลายต่อการกระทำของตน ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิดไยต้องเป็นฝ่ายอับอาย ไม่ว่าจะเป็นหญิงชาวบ้านหรือผู้สูงศักดิ์ก็ล้วนมีศักดิ์ศรีในตนเองทั้งสิ้น ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมิใช่ความผิดของข้า หากข้าเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านทำตัวอ่อนแอก็ยิ่งเท่ากับว่าทำให้คนชั่วช้าได้ใจ พวกนั้นยิ่งเหิมเกริมย่ามใจลงมือกับสตรีที่ไร้ทางสู้ แม้สองมือของข้าไร้เรี่ยวแรงแต่ข้าก็จะสู้ด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งไม่ให้ผู้ใดมาย่ำยีได้เด็ดขาด” ถ้อยคำของนางทำให้คนที่ได้ฟังต่างนิ่งงันไป นางเป็นเพียง

หลินอีฉู่เห็นสายตาขององค์รัชทายาททอดมองเพียงเจียงชิงหว่านก็ทำให้หัวใจน้อยๆ ของนางร้อนรุ่มขึ้นมาทันที แม้นางถูกวางตัวให้เป็นว่าที่พระชายา แม้รู้ดีว่าตำแหน่งนี้ต้องแลกกับสิ่งใด และในอนาคตนางต้องปกครองวังหลังต้องสู้รบกับสตรีอีกนับไม่ถ้วน ทว่าตอนนี้แค่เห็นเฟยเยี่ยนหลงสนใจสตรีอื่น นางก็อยากฉีกคนสตรีนางนั้นแล้ว โดยเฉพาะสตรีที่ชาติกำเนิดต่ำต้อยเช่นเจียงชิงหว่าน นางรึตั้งใจฉีกหน้าทำให้สตรีชั้นต่ำนั้นรู้ว่ามาอยู่ผิดที่ แม้เพลงที่นางบรรเลงไม่ได้โดดเด่นแต่ก็ทำให้ผู้อื่นรู้ว่าก็มิได้อ่อนด้อยให้เยาะเย้ย“ฮ่องเต้ทรงพระราชทานชาเข็มเงิน อย่างไรก็ร่วมชิมชากันสักหน่อยเถิด” ลี่กุ้ยเฟยเชื้อเชิญทุกคน แม้นางประหลาดใจที่เห็นผู้บัญชาการซ่งในที่นี่ด้วย เพราะเคยส่งเทียบเชิญให้คนผู้นั้นนับครั้งไม่ถ้วนแต่ไม่เคยมาร่วมงานเลยสักครั้ง“เกรงว่ากระหม่อมจะอยู่ร่วมมิได้แล้ว มีภารกิจต้องไปทำพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งอวี้หานเอ่ยเพื่อขอตัวออกมา อย่างไรเขาก็ไม่คุ้นชินกับงานเหล่านี้ และไม่ได้มีแผนจะมาร่วมงานตั้งแต่แรก“ใจ้เท้าซ่งจะกลับแล้วรึเจ้าคะ” ชิงหว่านถามขึ้นมาทันที เรียกสายตาของผู้อื่นในให้จ้องมองมาทางนางซ่งอว