All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 41 - Chapter 50

เจียงเจิ้งฮ่าวแม้มีงานรัดตัวแต่เพื่อน้องสาวคนเดียวเขาย่อมอดทนเพื่อนางได้ เขาก้มหน้าลงมองเป็นจังหวะเดียวกับที่ชิงหว่านเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมวาวดุจดวงดาวพร่างพรายและริมฝีปากแดงชาดคลี่ยิ้มสดใส “ที่ผ่านมาหว่านวานโง่เขลา ทำให้พี่ทั้งสามและท่านพ่อท่านแม่ต้องทุกข์ใจ ต่อไปนี้หว่านวานจะรู้ความไม่เอาแต่ใจตนเองอีกแล้วเจ้าค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มบางๆ แล้วยกมือขึ้นหมายจะลูบศีรษะน้องสาว แต่นึกขึ้นได้ว่านางไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่ชอบงอแงเอาแต่ใจ และตอนนี้ก็เป็นสาวงามดุจดอกไม้แรกแย้ม ยิ่งนางตัดสินใจทำการค้าด้วยตนเอง ติดตามพี่ใหญ่ไปโน้นมานี้ก็ทำให้คนรู้จักและเห็นโฉมน้องสาวคนงามของเขาทำบรรดาชายหนุ่มในเมืองต่างหมายปอง “พี่รองไม่รู้ว่าหว่านวานเจอสิ่งใดมา แต่พี่รองอยากให้เจ้ารู้ว่า ไม่ว่าเจ้าเลือกจะทำสิ่งใดพี่ทั้งสามจะคอยสนับสนุน และท่านพ่อท่านแม่ก็จะเป็นกำลังให้เจ้า แต่ก่อนพวกพี่คิดว่าหากเจ้าแต่งงานออกเรือนไปจะถูกผู้อื่นรังแกจึงคิดจะหาบุรุษแต่งเข้าสกุลเพื่อจะได้ปกป้องเจ้าได้ แต่ตอนนี้เจ้ารู้ความและเติบโตขึ้น หากเจ้ารักใคร่ชอบพอบุรุษผู้ใด แม้เป็นขุนนางสูงศักดิ์ พวกพี่ๆ ก

ชิงหว่านรู้สึกว่าเจียงเจิ้งหย่วนมีเรื่องปิดบังแต่ไม่คิดขู่บังคับให้อีกฝ่ายต้องลำบากใจ เมื่อเขาไม่อยากพูดนางก็ไม่เซ้าซี้ถาม ผ่านไปครู่ใหญ่เจียงเจิ้งฮ่าวจึงประคองหญิงวัยกลางคนผู้นั้นออกมาจากห้องตรวจ “แม่นมเป็นอย่างไรบ้าง” ซือซงเข้าไปประคองอีกฝ่ายด้วยสีหน้ากังวล “หัวใจของท่านป้าอ่อนแอประจวบกับช่วงนี้อากาศเปลี่ยนทำให้ไม่สบาย ข้าเขียนเทียบยาไว้แล้ว ปรับเรื่องอาหารการกินเล็กน้อย ที่สำคัญอย่าวิตกกังวลเกินไป” “ขอบคุณท่านหมอมาก” ซือซงถอนหายใจเบาๆ “ข้าก็บอกแม่นมแล้วว่าอาการของท่านไม่หนักหนา หากดูแลสุขภาพจะต้องแข็งแรงในเร็ววันแน่นอน” “ข้าไม่อยากเป็นตัวถ่วง...” “อย่าพูดเช่นนั้น เพราะน้ำนมของท่านทำให้ข้าเติบใหญ่ในวันนี้” ซือซงรับเทียบยาจากหมอเจียงแล้วหันไปพูดกับเจียงเจิ้งหย่วน “ขอบคุณมาก วันหน้าค่อยสนทนากันใหม่” เจียงเจิ้งหย่วนพยักหน้ารับ แต่ชิงหว่านกลับพูดขึ้นมาก่อน “ท่านทั้งสองกลับอย่างไรเจ้าคะ ท่านป้ายังดูอ่อนแรงอยู่คงเดินไม่ไหว มิสู้ให้พวกเราไปส่งที่บ้านดีหรือไม่” “เอ่อ...” ซือซงอึกอ

ปล่อยวาง หรือแก้แค้น ควันธูปลอยขึ้นอากาศอย่างเชื่องช้า จู่ๆ นางได้ยินเสียงจากขลุ่ยหยกบรรเลงอย่างรื่นเริงท่วงทำนองสดใสขัดแย้งกับความโดดเดี่ยวเบื้องหน้า แม้แต่สาวใช้กับบ่าวรับใช้ที่ติดตามมาก็ยังหันมามองผู้เป็นเจ้านายอย่างงุนงง ทว่าเจียงเจิ้งหย่วนยังคงเป่าขลุ่ยต่อไป ชิงหว่านกลืนก้อนน้ำตาลงอก รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า ‘มีความสุขกับชีวิต อยู่กับปัจจุบัน’ นั้นคือเสียงเพลงที่เจียงเจิ้งหย่วนบรรเลง นางนึกได้แล้ว ครั้งหนึ่งมีเด็กหนุ่มอ่อนเยาว์ผู้หนึ่งลอบเข้ามาในหอนางโลม เขาเพียงแค่อยากพบคณิกาไป๋ลู่ อยากชื่นชมและแลกเปลี่ยนการแต่งเพลงด้วยเท่านั้น นางในตอนนั้นไม่ได้ใส่ใจและแทบจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ “ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่สาม” ชิงหว่านรู้แล้วว่าตอนนี้นางควรหวงแหนครอบครัวนี้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอำนาจที่น่ากลัวเหล่านั้น “เพลงของพี่สามส่งวิญญาณให้แม่นางไป๋ลู่ไปสู่ภพภูมิที่ดีแล้วเจ้าค่ะ” เจียงเจิ้งหย่วนยิ้มแม้เศร้าหมอง “พี่คิดว่านางคงอยากให้คนส่งนางด้วยรอยยิ้มมากกว่าความเศร้า จึงเล่นเพลงที่รื่นเริง” “ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

ดวงตางามมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอทว่าจ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้ ซ่งอวี้หานตั้งสติบังคับสายตาออกจากดวงตาคู่นั้นก็กระแอมไออย่างเก้อเขิน “ขยับแขนได้หรือไม่” “ได้แล้วเจ้าค่ะ” เมื่อครู่ทั้งตกใจทั้งโมโหพลั้งปากเรียกเขาไม่สุภาพนัก เกรงว่าเขาก็คงไม่ทันได้ยินกระมังจึงไม่ได้ชักสีหน้าใส่ คงต้องให้อภัยบุรุษที่ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา คงเพราะเหตุนี้จึงหาสตรีแต่งงานด้วยไม่ได้เป็นแน่ ชิงหว่านยกมือขึ้นปัดไรผมที่ลงมาเคลียแก้ม มือสัมผัสใบไม้และกิ่งไม้ที่ติดอยู่บนศีรษะ สภาพนางตอนนี้คงไม่น่าดูนัก แต่ก็นั้นแหละ เอาชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าดีแล้ว นางมองไม่เห็นจึงอาศัยคลำบนศีรษะแล้วดึงออกแต่นั้นยิ่งทำให้ผมยุ่งเหยิงไปใหญ่ ซ่งอวี้หานที่มองรอบตัวเพื่อหาทิศทางกลับไปรวมกลุ่มกับผู้อื่นก็เหลือบสายตามองมายังหญิงสาวที่ยังนั่งอยู่บนพื้น “ขวามือ..” “ขวา?” ชิงหว่านเงยหน้าขึ้นมองเขาก็เห็นชายผู้นั้นชี้บนหัวของนางทำให้นางเข้าใจว่าเขาต้องการบอกอะไร มือเล็กคลำๆ หา ซ่งอวี้หานคิดว่านางคงเอาออกไม่หมดเป็นแน่จึงเป็นฝ่ายโน้มตัวลงแล้วเก็บเศษใบไม้อ

เจียงเจิ้งเหรินเดินตรงไปยังเรือนของน้องสาวคนเล็ก เพราะใจพะวงถึงแต่เรื่องของเจียงชิงหว่าน จึงไม่ทันมองว่ามีร่างเล็กๆ วิ่งเข้ามาเกาะขาเขา ชายหนุ่มชะงักไปทันทีแล้วก้มมองเป็นจังหวะเดียวกับเด็กน้อยเงยหน้าขึ้น คุณชายใหญ่สกุลเจียงไม่ถือสา เขาโน้มตัวลงอุ้มเด็กหญิงวัยขวบเศษให้นั่งบนท่อนแขนแล้วหยอกล้อเด็กน้อย “เหมยอิง” เหมยจื่อวิ่งตามลูกสาว ใบหน้าแตกตื่นตกใจไม่คิดว่าลูกสาวจะวิ่งเร็วขนาดนี้ “ขออภัยนายท่าน...ข้า...” “ไม่เป็นไร เด็กเล็กก็เช่นนี้แหละ” เจียงเจิ้งเหรินที่เลี้ยงน้องมาทั้งสี่คนด้วยตนเองจึงชำนาญการอุ้มเด็กนัก “แล้วมีเรื่องใดรึถึงมาถึงที่นี่” “คือ...เอ่อ...ข้าได้ยินว่าคุณหนูเจียงไม่สบายจึงอยากมาเยี่ยมเจ้าค่ะ ข้าเยี่ยมได้หรือไม่เจ้าคะ” เจียงเจิ้งเหรินนึ่งไปครู่ใหญ่ เพราะน้องสาวไม่ได้ป่วยแต่บาดเจ็บ ทว่าผ่านมาเจ็ดวันแล้วที่ผ่านมาก็ให้กักตัวอยู่แต่ในห้อง ปล่อยข่าวว่านางต้องลมเย็นจึงล้มป่วย ไม่ต้องการให้ผู้อื่นรู้ว้าเกิดเรื่องร้ายกับเจียงชิงหว่าน “นางยังอ่อนแอยัง เกรงว่าเด็กเล็กจะติดโรคเอา เอาไว้แข็งแรงดีค่อ