All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 61 - Chapter 70

ไม่มีใครอยากให้ผู้อื่นรู้ว่าหญิงนางโลมเจ็บป่วยเพราะเกรงผู้อื่นกลัวติดโรคจากหญิงนางโลม แต่หมอเสิ่นโจวก็ไม่ใช่หมอที่ดีนัก ในคราวนั้นนางเจ็บป่วยแต่องค์ชายสามยื่นมือเข้าช่วย นางคิดว่าเขามีใจแต่แท้ที่จริงเขาวางแผนเพื่อให้นางเดินตกหลุมพรางที่เขาวางไว้ หลุมที่ว่าก็คือนางตกหลุมรักเขาจนยอมตายเพื่อเขา “เจ้าคิดว่าพี่ควรไป?” เจียงเจิ้งฮ่าวรู้สึกว่าน้องสาวมีบางสิ่งเคลือบแคลงอยู่ “เจ้าค่ะ” ชิงหว่านจำหญิงสาวตรงหน้าได้อย่างดี นางเป็นสาวใช้ขั้นต่ำทำงานจิปาถะทั่วไปและยังมีขาลีบเล็กไปข้างหนึ่งทำให้นางไม่ได้เป็นหญิงนางโลม แต่โดยทั่วไปมีนิสัยน่าคบหาแต่มักถูกผู้อื่นรังแกอยู่บ่อยครั้งและนางคาดเดาว่าคนที่เจ็บป่วยจริงๆ ก็คือหรูซื่อ-หญิงนางโลมที่เคยโดดเด่นอันดับต้นๆ ของหอระบำจันทร์ “แม่นาง” เจียงเจิ้งฮ่าวพูดขึ้น “อาการที่เล่ามาดูไม่น่าไว้ใจนัก อย่างไรให้ข้าไปตรวจให้ดีหรือไม่” “ได้หรือเจ้าคะ” หญิงผู้นั้นสีหน้าดีใจและตื่นตระหนกไปพร้อมกัน “ข้าก็อยากให้ท่านหมอไปตรวจพี่หรูซื่อ อ๊ะ นางไม่ใช่พี่สาวข้าหรอกเจ้าค่ะ แต่นางใจดีกับข้ามาก” “แม่นา

ชิงหว่านตกใจรีบยกมือขึ้นปิดจมูก ยามที่เข้ามาห้องนี้ไม่มีกลิ่นผิดปกติ หญิงสาวตั้งสติรีบลงจากเตียง นางรีบร้อนจนสวมรองเท้าไม่เรียบร้อยรีบออกจากห้องอย่างรวดเร็ว มือเล็กยื่นไปหมายจะเปิดประตูแต่กลับมีมือแข็งแกร่งจับไหล่นางไว้แน่น นิ้วมือบีบต้นแขนนางจนหญิงสาวนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ “จะรีบไปไหนรึ” “ข้า...ข้าหลงทาง ...ข้าไม่ใช่คนของที่นี่” “ไม่ใช่? แต่เหตุใดทำตัวคุ้นเคยนัก” มือใหญ่จับร่างนางให้พลิกตัวมาเผชิญหน้า ซ้ำยังดันร่างนางไปจนแผ่นหลังชิดบานประตู มือข้างหนึ่งเชยคางนางขึ้น มือกำเป็นหมัดทุบอีกฝ่ายแต่ไม่เป็นผล กลับได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอที่คุ้นหู เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นชายผู้หนึ่ง เขาสวมหน้ากากรูปนกสีแดงปิดครึ่งใบหน้า รูปนกนั้นคุ้นตาคล้ายกับรอยสักสีแดงบนตัวคนร้ายที่ลักพาตัวเจียงชิงหว่าน “!!!” ดวงตากลมเบิกกว้าง หรือคนผู้นี้คือ ‘ประมุก’ ที่คนชั่วเหล่านั้นพูดถึง “คุณหนูเจียงจำข้าได้แล้วรึ” ชิงหว่านนิ่งงันตัวแข็งทื่อไปทันที น้ำเสียงยิ่งคุ้นหูและคนผู้นี้รู้ว่านางคือเจียงชิงหว่าน!

หญิงสาวไม่ได้ยินเสียงตอบรับจึงหันกลับไปมองแต่นางก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเขา เจียงชิงหว่านเอียงใบหน้ามองผ่านฉากกั้นแต่ไม่ถนัดนัก จึงชะโงกตัวออกจากอ่างอาบน้ำ “ว้าย!” ซ่งอวี้หานได้ยินเสียงร้องจึงสาวเท้าเข้ามาทันที ยังดีที่เขาเคลื่อนไหวว่องไวใช้สองมือจับไหล่นางไว้ได้ทันก่อนนางจะหล่นจากอ่างน้ำ มือที่หยาบกร้านเพราะจับกระบี่และแส้หนังสัมผัสผิวกายนุ่นละมุนพลันเกิดความร้อนรุ่มขุมหนึ่งขึ้นมา ดวงตาสองคู่ผสานกันนิ่งงันจนเห็นเงาสะท้อนในดวงตาคู่นั้น หญิงสาวเห็นดวงตาคู่นั้นหลุบลงนางก็รีบพูดขึ้น “ห้ามมองนะ!” ชายหนุ่มรีบหลับตาลงในทันที แต่ก่อนนั้นเพียงแวบเดียวที่เขาเผลอมองผิวขาวผ่องดุจหิมะและยังเห็นบัวคู่งามร่ำไร “เจ้ายืนได้มั่นคงหรือยัง” “ได้แล้ว ท่านปล่อยมือได้” ถึงกับต้องบังคับใจตนเองสั่งให้ปล่อยมือจากต้นแขนอ่อนนุ่ม จู่ๆ ก็รู้สึกกระหายขึ้นมาจนต้องกลืนน้ำลายลงคอ “ข้าได้ยินเสียงเจ้าร้องจึงเข้ามา” “ข้าเรียกท่าน ท่านไม่ตอบรับข้าก็เลยชะโงกตัวออกไปดู” เจียงชิงหว่านทรุดตัวลงไปนั่งในอ่างน

เคยได้ยินได้เห็นมาไม่น้อย แม่สามีไม่ถูกกับลูกสะใภ้ แต่สิ่งที่ชิงหว่านเห็นคือมารดาของซ่งอวี้หานมีรอยยิ้มอ่อนโยนเปี่ยมเมตตา แต่บิดาของเขากลับมีสีหน้าเคร่งขรึม “ผู้น้อยเจียงชิงหว่านคารวะนายท่านใหญ่ ซ่งฮูหยินเจ้าค่ะ” หญิงสาวยอบกายคารวะอย่างมีมารยาท แต่ซ่งอวี้หานกลับคิดว่านางช่างแสดงได้ยอดเยี่ยมยิ่งชายหนุ่มประคองไหล่เจียงชิงหว่านให้นั่งที่เก้าอี้ สายตาหลุบมองเห็นนางซ่อนมือในชายแขนเสื้อทำให้นึกได้ว่านางยังบาดเจ็บอยู่ ท่าทีของเขาจึงอ่อนโยนมากขึ้นโดยไม่รู้ตัวว่าการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้อยู่ในสายตาของผู้เป็นบิดามารดา ซ่งฉินหยีผู้เป็นบิดากังวลมาตลอดว่าบุตรชายจะไม่ยอมแต่งงาน ที่ผ่านมาทั้งดุด่าสารพัดจนอ่อนใจ จู่ๆ วันหนึ่งก็ให้คนส่งจดหมายมาแจ้งว่าจะแต่งงานซ้ำยังรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ทว่ากลับเป็นเจียวจู-ฮูหยินเพียงคนเดียวของเขาที่ไม่ตื่นเต้นและยังปลอบใจเขาอีก ‘จู่ๆ ลูกหัวรั้นจะแต่งงาน หน้าตาภรรยาเป็นอย่างไรก็ยังไงไม่รู้ น้องหญิงไม่กังวลเลยรึ’ ‘หานเอ๋อร์ของเราไม่ใช่เด็กเล็กๆ ยอมขัดพระทัยฮ่องเต้ ขอเลือกเจ้าสาวด้วยตนเอง แสดงว่าสตรีที

บุรุษรูปร่างสูงโปร่งอยู่บนหลังอาชางามสง่า ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มยากจะคาดเดาว่ายินดีกับการวิวาห์นี้หรือไม่ ทว่าคนทั่วเมืองต่างออกมาชื่นชมผู้บัญชาการสำนักประจิมที่ยามนี้มิได้สวมชุดสีน้ำเงินเหลือบดำแต่เป็นชุดเจ้าบ่าวที่แดงมงคล บุรุษผู้นี้อายุยี่สิบสี่แล้ว เดิมทีผู้คนแอบนินทาว่าเขาไม่มีสตรีเคียงกายเพราะชื่นชอบบุรุษด้วยกัน แต่เวลานี้เขากำลังขี่ม้าไปรับเจ้าสาวที่มีชื่อเสียงค่อนข้างเสียหายและยังเป็นสตรีที่มาจากตระกูลพ่อค้าอีกด้วย การวิวาห์สายฟ้าแลบครั้งนี้จึงเป็นที่สนใจของทุกคนในเมืองหลวงก็ว่าได้ แรกทีเดียวชิงหว่านคิดว่าตนเองจะไม่ตื่นเต้น แต่ละวันดำเนินไปอย่างที่ควรเป็นจนกระทั่งก่อนวันวิวาห์มารดาจึงมาอบรมเรื่องพิธีการต่างๆ และสิ่งที่สตรีออกเรือนควรรู้ แม้กระทั่งหนังสือภาพวังวสันต์ก็ถูกส่งมาให้นางศึกษา หากนางเป็นเพียงหญิงสาวอายุสิบห้าคงเขินอายที่ต้องพลิกหนังสือภาพเหล่านี้ แต่ชาติก่อนนางคือคณิกาไป๋ลู่ แม้นางขายศิลป์ไม่ขายเรือนร่างแต่การอยู่หอนางโลมย่อมรู้เรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดี นางดูหนังสือภาพเหล่านั้นจนผล็อยหลับไป ก่อนฟ้าสางมารดาและชุนจี้เข้ามาปลุก