جميع فصول : الفصل -الفصل 70

กลีบบัวเดินขอยืมเงินไปหลายหลังคาบ้าน บ้านผู้ใหญ่ถวัลย์เธอก็ไปมาแล้ว แต่ผู้ใหญ่บ้านก็บอกว่ามีไม่มาก จึงให้ยืมมาหนึ่งหมื่นบาท ส่วนบ้านอื่น ๆ ไม่ได้ให้ยืมสักบาท แต่กลีบบัวก็ไม่ได้ตำหนิใคร เพราะขนาดเธอยังไม่มีเงินเก็บมากขนาดนั้น คนอื่นจะมีได้อย่างไร ทุกคนต่างหาเช้ากินค่ำกันทั้งนั้น กลีบบัวเดินคอตกกลับมาที่บ้าน คิดหาหนทางไม่ออกว่าจะหาเงินมารักษาลูกได้อย่างไร “ยายพุ่มว่ายังไงบ้าง” น้อยเอ่ยถามทันทีที่กลีบบัวเดินมาถึง “น้าพุ่มไม่มีให้ค่ะ” “สักหมื่นก็ไม่ให้เลยเหรอ” “ค่ะ” กลีบบัวนั่งลงบนแคร่อย่างหมดแรง “ฉันจะทำยังไงดีคะแม่” “การผ่าตัดรอไม่ได้เลยเหรอ” “ช้าสุดหมอบอกว่าภายในอาทิตย์หน้าค่ะ ถ้าเกินจากนั้นก็จะรักษาชีวิตปานไว้ไม่ได้แล้ว” พูดพลางน้ำตาก็ไหลเอื่อย ความทุกข์ของคนเป็นแม่ทำไมน้อยจะไม่เข้าใจ “อย่าร้องเลยนะ เราต้องมีสักวิธีสิ” “แต่ฉันหมดหนทางแล้วค่ะแม่ ฉันไม่รู้จะไปหาเงินจากที่ไหนแล้ว ฮือ ๆ” กลีบบัวซุกหน้ากับฝ่ามือพลางร้องไห้ เสียงร้องไห้ของกลีบบัวทำให้หลานทั้งสองได้ยิน พวกเ

พอละอองกลับมาถึงบ้านแก่นคูณก็กลับมาจากภูโนแล้ว วันนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะหาของป่า ในที่สุดจึงตัดสินใจกลับมาตัวเปล่า“ไม่ได้อะไรกลับมาสักอย่างเลยเหรอ” ผู้เป็นแม่เอ่ยถาม สังเกตเห็นอาการของลูกชายเปลี่ยนไปจากทุกวัน เขาดูกระสับกระส่าย และไม่เคยมีครั้งไหนที่เข้าป่าแล้วจะกลับบ้านโดยไม่มีอะไรติดไม้ติดมือกลับมาด้วยเช่นนี้ นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากมาก“วันนี้ผมรู้สึกเพลีย ๆ ครับแม่ ไม่อยากทำอะไรเลย” แม้ขึ้นเขาไปแล้วยังไม่รู้ว่าตนต้องไปหาอะไร เพราะในหัวคิดแต่เรื่องละอองจะจากไป“ถ้าอย่างนั้นก็อาบน้ำพักผ่อนเอาแรงก่อนเถอะ อองกำลังเก็บของอยู่บนบ้าน”“ครับ” เขาไม่อยากได้ยินคำนี้เลยสักนิด แต่เขาก็ต้องยอมรับความจริง ก่อนหน้าเธอเคยจากไปโดยไม่บอกไม่กล่าวหลายครั้ง เขายังไม่รู้สึกทรมานเท่าครั้งนี้เลยอาบน้ำเสร็จแก่นคูณเดินเข้าไปในห้อง ละอองเพิ่งเก็บของเสร็จพอดี “ของมีแค่นี้เหรอ”“ค่ะ” ทุกอย่างอยู่ในบ้านมิติหมดแล้ว ที่เขาเห็นในกระเป๋าเดินทางสองใบนี้เธอคัดออกมาให้มันดูมากหน่อยก็เท่านั้นละอองลุกเดินไปหยิบกล่องไม้ออกมาจากตู้เสื้อผ้า มือบางเปิดฝาครอบออกแล้วจึงส่งเงินให้เขา “ฉันมีเงินอยู่หกหมื่น ฉันให้พี่กับล

เสร็จแล้วจึงเรียกพ่อที่ง่วนอยู่กับการผ่าลำไม้ไผ่มากินข้าวด้วยกัน“พ่อคะ ล้างมือมากินข้าวได้แล้วค่ะ” ละอองบอกพ่อพร้อมกับพยุงแม่ลุกขึ้นเดินไปล้างมือ แค่เธอบอกว่ามีเงินใช้หนี้แล้วอาการของแม่ก็ดีขึ้นทันตาเห็นละอองพยุงแม่มานั่งที่เสื่อแล้วตักข้าวให้“ทำอะไรกินเหรอ”“ต้มยำปลาทูกับไข่เจียวหมูสับค่ะ” ด้านข้างชามต้มยำปลาทูยังมีน้ำพริกแจ่วถ้วยเล็กวางอยู่อำภาจึงลงมือกินข้าว นานเท่าใดแล้วที่เธอไม่ได้กินอาหารฝีมือลูกสาว ตั้งแต่ลูกโตมาเธอแทบไม่ได้กินเลยกระมัง เพราะลูกสาวไม่ชอบทำงานบ้าน ไม่ชอบทำอาหาร“อร่อย” เธอยิ้มและเอ่ยออกอย่างมีความสุข “ถ้าเปลวได้กลับมากินข้าวด้วยกันก็คงจะดี” ไม่วายอำภายังคิดถึงลูกชาย“จริงสิ เปลวส่งจดหมายมาบ้างไหมคะ” เดิมทีเธอกับน้องชายไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันนัก งานส่วนใหญ่ในบ้านน้องชายจะช่วยเหลือพ่อกับแม่มากกว่า เพราะเธอมัวแต่เที่ยวเตร่ เธอกับน้องชายจึงทะเลาะกันบ่อยครั้ง ถ้าอยู่บ้านด้วยกันเมื่อไร บ้านก็จะกลายเป็นสมรภูมิรบทันที“ส่งมา บอกว่าสบายดีตอนนี้ฝึกไม่ค่อยหนักแล้ว” ผู้เป็นพ่อเอ่ย“แล้วเอ็งมาอยู่ที่นี่บอกลูกว่ายังไง” แม่ถาม“บอกว่ามาดูแลพ่อกับแม่ค่ะ”“แล้วจะบอกพ

เจ็ดโมงเช้าวันหนึ่งละอองกำลังเก็บยอดตำลึงอยู่ริมรั้วบ้าน มีเสียงแตรรถจักรยานยนต์ดังมาจากหน้าบ้านเธอจึงเดินออกมาดู พอรู้ว่าเป็นใครละอองก็ยิ้มกว้าง “ลุงอ้วน” “อ้าวออง มาอยู่บ้านแล้วเหรอ” “ค่ะ วันนี้มีอะไรมาขายบ้างคะ” “หลายอย่างเลือกเอาเลย ปลาดุก ปลาหมอ ปลาช่อน ปลาทู รกวัว เนื้อวัว เนื้อหมู ไก่ย่าง หมูปิ้ง ขนมครก สังขยาข้าวดำข้าวขาว ไข่หงส์ รังผึ้ง เต้าส่วน ต้มถั่วดำ แตงกวา มะละกอ และอีกมากมายจนบอกไม่หมด” อ้วนร่ายยาวแบบไม่หายใจหายคอเลยทีเดียว ละอองยืนยิ้มเลือกสินค้าที่อยู่ทั้งในเข่งใบใหญ่สองข้าง มีหนึ่งตะกร้าใหญ่อยู่ตรงกลางเบาะนั่ง นอกจากนั้นรอบข้างสองเข่งยังมีถุงสินค้าแขวนระโยงระยางเต็มไปหมด นี่รถจักยานยนต์หรือรถบรรทุกกันแน่ “บรรทุกขนาดนี้รถยางรั่วบ้างไหมลุง” ละอองว่าเย้า “บ่อย” พูดแล้วก็ขำเองเสียงลั่นด้วยความชอบใจ อ้วนเป็นคนอารมณ์ดี ไม่เคยมีเรื่องไหนให้คิดลบ และรถจักรยานยนต์ของเขาก็ยางรั่วบ่อยจริง ๆ ยังดีที่ร้านปะยางมีอยู่เกือบทุกหมู่บ้าน “ของเยอะขนาดนี้ขายหมดไหมคะลุง” ละอองถามต่อ

เวลาผ่านไปเพียงเดือนเดียวแต่แก่นคูณกลับรู้สึกว่ามันยาวนานนับปี ทุกวันเขาเอาแต่ขึ้นเขาหาของป่าแล้วนำไปขาย ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่เช่นนี้เรื่อยไป และวันนี้เขาก็จะเข้าตลาดไปขายของป่าเช่นเคย น้อยเดินถือถุงพลาสติกมาหาบอกลูกชายว่า “คูณซื้อยามาให้แม่ด้วยนะ” “ยาอะไรครับ” “ยาแก้ปวด ถือยานี้ไปให้ร้านขายยาดู เดี๋ยวเขาก็จัดให้เอง” แก่นคูณรับถุงยามาแล้วเอ่ยถาม “แม่ปวดขาอีกแล้วเหรอครับ” “อืม คงเพราะเดินมากเกินไป” ตอนนั้นที่ละอองซื้อยามาให้ เธอกินเพียงสองเดือนก็หายปวดขาเป็นปลิดทิ้ง แต่พอละอองไม่อยู่ เธอก็กลับมาปวดอีก “แต่ปวดไม่มากเท่าเดิมหรอก ซื้อมาเผื่อไว้เท่านั้น” “ครับ” “ไม่โกนหนวดตัดผมหน่อยเหรอ ตอนนี้โจรป่ายังดูดีกว่าลูกอีกนะ” เห็นสภาพลูกแล้วน้อยก็ทำใจไม่ได้ “ไม่ครับ เปลืองเงินเปล่า ๆ” “เอาที่แม่ไปก็ได้” “แม่เก็บไว้เถอะครับ” “คูณจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานไหมลูก” น้อยพูดออกด้วยความเป็นห่วง “ผมก็เป็นของผมอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรนี่ครับ” น้อยอยาก