جميع فصول : الفصل -الفصل 80

เช้าวันนี้ละอองไม่ได้ไปขายของ เพราะต้องทำบุญขึ้นบ้านใหม่ กว่าทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยก็เกือบเที่ยงวัน เพลินตาก็มาช่วยงานตั้งแต่เช้ามืดเช่นกัน พอสนิทสนมกับละอองมากขึ้น จึงรู้ว่าละอองเป็นคนที่ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวมาก เพลินตายังส่งจดหมายถึงแฟนหนุ่ม บอกเล่าให้เขาทราบว่าตอนนี้เธอมาขายของกับพี่สาวของเขา และตอนนี้พี่สาวยังสร้างบ้านใหม่หลังใหญ่กว่าเดิมอีกด้วย แต่เขาได้รับจดหมายแล้วก็เงียบหายไป ไม่ได้ตอบกลับมาเหมือนทุกครั้ง ไม่รู้ว่าเขารู้สึกเช่นไรที่พี่สาวกลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว รับประทานอาหารกลางวันด้วยกันเสร็จ เพลินตาจึงช่วยละอองจัดเก็บของต่อ แต่ในขณะนั้นวานก็แวะมาหา “พี่วานมาได้ยังไงคะ” ละอองเอ่ยถาม “พอดีฉันพาเวียนมาเยี่ยมย่าน่ะ ก็เลยแวะมาดูบ้านใหม่ของเอ็งด้วย” แม่สามีบอกว่าวันนี้ละอองทำบุญขึ้นบ้านใหม่ เห็นว่าเป็นคนเคยอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงวานจึงอยากมาหา อีกทั้งยังอยากมาดูบ้านหลังใหม่ของละอองด้วย ที่บ้านผักหนามละอองก็ทำบ้านใหม่ให้แก่นคูณกับลูกอยู่ มาอยู่บ้านขาวัวละอองก็ทำบ้านใหม่อีก วานคิดว่าละอองคงมีเงินมากทีเดียว ขนมจีบกับซาลาเปาที่ละอองทำคงขายดีไม่น้อ

เดินเข้ามาในบ้านแล้วกลีบบัวจึงเอ่ยถามขึ้นอีก “พี่สะใภ้สร้างบ้านหลังนี้ไปทั้งหมดเท่าไรคะ บ้านสวยมากเลยค่ะ” “สองแสนห้าค่ะ รวมค่าช่างแล้ว” “ก็ยังแพงอยู่ดี แล้วบ้านทรงนี้เขาเรียกว่าทรงอะไรเหรอคะ เผื่อมีเงินฉันจะได้ให้พี่ลือทำบ้าง” “ทรงปั้นหยาคอนเทมพารารี่ค่ะ” “แค่ชื่อก็ฟังดูยากแล้ว” “ช่างเขาทำได้ค่ะ ถ้าอาบัวอยากจะทำเมื่อไรก็มาเอาแบบที่ฉันก็ได้ค่ะ” ละอองกล่าว “นั่งพื้นหรือนั่งบนเก้าอี้ดีคะ” “นั่งพื้นดีกว่าค่ะ” ละอองนำเสื่อมาปูลงบนพื้น กลีบบัวนั่งลงแล้วจึงหยิบเงินออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ละออง “พี่สะใภ้นับดูก่อนนะคะ” ละอองจึงรับไปนับดู แต่จำนวนกลับไม่ถูกต้อง “เกินมาห้าพันค่ะ” พูดพร้อมกับส่งเงินคืนให้กลีบบัว แต่กลีบบัวกลับไม่รับ พูดออกว่า “ไม่เกินหรอกค่ะ ที่เหลือฉันให้ดอกเบี้ยพี่สะใภ้” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คนกันเองทั้งนั้น” ทั้งสองผลักเงินกันไปมา “อย่าปฏิเสธเลยค่ะ พี่สะใภ้ช่วยชีวิตลูกสาวฉันไว้ แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับบุญคุณครั้งนี้” ละอองจำต้องรับเงินส่ว

ละอองออกไปไม่นานบุญเทืองก็มาหาที่บ้าน ตอนนั้นเปลวยังเดินกลับมาไม่ถึงบ้านด้วยซ้ำ เขาสอดส่ายสายตามองหาละออง เมื่อไม่เจอจึงเดินเข้ามาในบ้าน เอ่ยถามว่า “อาภาอองอยู่ไหม” เขาเอ่ยถามเสียงห้วน หลายวันแล้วที่เขาไม่ได้มาที่นี่ วันนี้เล่นไพ่จนสว่าง เขาจึงแวะมาหาละอองก่อนกลับบ้าน “ไม่อยู่หรอก มันกลับไปอยู่บ้านผัวมันแล้ว เอ็งก็ไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้วนะ” เรื่องหนึ่งที่อำภาเป็นห่วงละอองก็คือกลัวบุญเทืองมารบกวน ดีแล้วที่ละอองตัดสินใจไปอยู่กับลูก เธอจะได้เลิกเป็นห่วงสักที “ไปตอนไหน” เสียงเขาเคร่งเครียดขึ้น “เมื่อเช้านี่เอง” อำภาตอบออกไปด้วยความสัตย์ซื่อ แต่บุญเทืองกลับวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว พูดกับตัวเองว่า “หน็อยแน่ะ กูจีบมาตั้งนานมึงยังไม่เหลียวแล พอรวยหน่อยเห็นกูเป็นสถุลเหรอ ดี แล้วมึงจะได้รู้ว่าผัวสถุลคนนี้มีดีกว่าที่มึงคิด” ทางด้านของแก่นคูณเมื่อตัดสินใจจะทำตามหัวใจตัวเอง เมื่อเช้าเขาจึงเดินทางออกจากบ้านตั้งแต่ตีสี่ครึ่งเพื่อไปตามละอองกลับมา แต่พอมาถึงตลาดล่างตีห้าครึ่ง เกวียนของบ้านขาวัวกลับยังเดินทางมาไม่ถึงตลาด ด้วยความใจร้อน

สายมากแล้วแต่แก่นคูณก็ยังไม่กลับมา น้อยนั่งรอด้วยความร้อนใจ เพราะลูกชายบอกว่าจะไปแล้วกลับภายในวันเดียว แต่ตอนนี้ก็เก้าโมงเช้าของวันใหม่แล้ว แต่ก็ยังไร้แววลูกชาย ภาคภูมิกับพอใจร้องไห้แล้วร้องไห้อีก เพราะกลัวว่าพ่อจะหนีไปอีกคน “พ่อกับแม่กลับมาแล้วค่ะพี่ภูมิ” เสียงเล็กแหลมบอกพี่ชายเสียงดัง “ไหน” “นั่นไงคะ” นิ้วป้อมน้อย ๆ ชี้ไปยังเนินเขาตรงทางขึ้นบ้าน จากนั้นทั้งสองก็วิ่งเร็วจนผมหน้าผากตั้งตรงไปยังพ่อกับแม่ “พ่อครับ” “แม่อองกลับมาแล้ว” พูดได้เท่านั้นพอใจก็เบะปากร้องไห้ พลางวิ่งไปหาแม่ ทั้งสองย่อตัวลง ละอองอุ้มพอใจ แก่นคูณอุ้มภาคภูมิเดินเข้าไปหาน้อยที่นั่งยิ้มอยู่ที่แคร่ข้างบ้าน ดีใจที่ลูกชายสามารถเอาลูกสะใภ้กลับมาฝากได้ เมื่อมีทั้งพ่อทั้งแม่ปลอบลูกทั้งสองก็หยุดร้องไห้แล้ว น้อยลุกขึ้นเดินไปรับของในมือลูกชาย ละอองเห็นแม่สามีเดินไม่ปกติจึงถามขึ้น “แม่ปวดขาอีกแล้วเหรอคะ” “อืม ปวดไม่มากหรอก แต่ก็ทำให้รำคาญก็เลยให้คูณซื้อยาที่อองเคยซื้อให้มาให้กิน” “แต่ฉันว่าแม่ควร

หลังจากเรียนจบปริญญาโทภาคภูมิก็กลับมาขายขนมจีบช่วยพ่อกับแม่ เขาคิดเล่น ๆ ว่าจะทำเพียงสามสี่เดือนเท่านั้นแต่ไป ๆ มา ๆ นี่ก็ขายมาได้หนึ่งปีเต็มแล้ว และอีกไม่ถึงสิบวันเขาก็จะบวชพระเพื่อทดแทนบุญคุณของพ่อกับแม่ตามความเชื่อของบรรพบุรุษที่เคยสืบทอดกันมาอย่างยาวนาน พ่อกับแม่ปลีกตัวไปเตรียมงานบวชลูกชาย เขาจึงได้มาเฝ้าร้านขายขนมจีบเพียงคนเดียว กับพนักงานอีกสิบห้าคน ถึงลูกค้าจะมากแค่ไหน แต่พ่อก็บแม่ก็ไม่ยอมเปิดสาขาเพิ่ม เพียงแต่พ่อกับแม่สร้างตึกใหม่เป็นสองห้องเพื่อขายขนมจีบและซาลาเปาเท่านั้น อีกทั้งชั้นสองชั้นสามของตึกพาณิชย์ยังสามารถใช้เป็นที่อยู่อาศัยได้อีกด้วย พนักงานบางคนที่บ้านอยู่ไกล พ่อกับแม่ก็ให้พักที่นี่ ตัวเขาเองถ้าวันไหนขี้เกียจเดินทางก็พักอยู่ที่นี่ด้วยเช่นเดียวกัน ทางด้านของปัณณพรก็อยากไปงานบวชของภาคภูมิเช่นกัน ถึงในใจจะกลัวว่าพ่อกับแม่จะไม่ให้ไป แต่เธอก็รวบรวมความกล้าพูดออกไปขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน “พ่อคะ แม่คะ หนูขออนุญาตไปงานบวชรุ่นพี่ได้ไหมคะ” “รุ่นพี่ที่ไหน” ปฐวีเอ่ยถามลูกสาว เพราะตั้งแต่ลูกเข้าเรีย