บททั้งหมดของ พลาดท่ามาลุ้นรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ผมถือเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงบ๊อกเซอร์มาให้น้องลิตานั่งอยู่บนเตียงกว้างที่ทำหน้าบึงตึงอยู่ตอนนี้ ยิ่งทำหน้าแบบนี้ยิ่งหน้ารักนี่ผมหลงน้องใช่ไหม "ลิตา เสื้อกับกางเกงรีบใส่นะเดี๋ยวเป็นหวัด"ผมเอ่ยบอกก่อนที่จะส่งเสื้อกับกางเกงบ๊อกเซอร์ให้ คนตัวเล็กก็ยื่นมือมารับอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะสวมเสื้อตามด้วยกางเกงบ๊อกเซอร์อย่างว่าง่าย ก่อนคนตัวเล็กจะสบตาผมมือเรียวกำขอบกางเกงบ๊อกเซอร์ไว้แน่น "อะไร ?"ผมเลิกคิ้วขึ้นสูงงงกับท่าทีของคนตัวเล็ก "กางเกงมันหลวม มีตัวอื่นไหม" คนตัวเล็กเอ่ยบอกผมขผณะมือเรียวยังกำขอบกางเกงไว้ไม่ให้หลุดลงไปกองกับพื้นพร้อมกับถามหากางเกงอีกตัวที่ตัวเล็กกว่านี้ผมถึงกับหัวเราะออกมาทันที "ไม่มี ตัวนี้เล็กสุดแล้ว หรือน้องจะไม่ใส่ก็ได้ถึงเวลาจะได้ถอดง่าย ๆ "ผมบอก "ใส่คะ ใส่ตัวนี่แหละ"เสียงหวานเอ่ยขึ้นบอกแล้วเดินไปหายางมัดผมที่อยู่ในกระเป๋าสะพานในห้องรับแขก มัดลงขอบกางเกงเพื่อไม่ให้หลุดลงไปกองอยู่ที่พื้น โดยมีผมเดินตามคนตัวเล็กมาติด ๆ "มานี่มะ เดี๋ยวพี่เป่าผมให้"ไม่พูดเปล่าผมดันร่างบางให้ไปหยุดที่กระจกบานใหญ่ที่ผมใช้สำหรับแต่งตัว กดไหล่มนให้นั่งเก้าอี้ ก่อนจะหยิบไดร์เป่าผมแบบไร้สายม

ช่วงเย็นเวลาเลิกงานทันทีที่ร่างบางสาวเท้าออกจากประตูบริษัท ฉันจำได้ดีว่ารถยนต์คันหรูที่จอดอยู่หน้าบริษัทคันนี้คือของใครฉันสาวเท้าตรงไปยังรถทันทีก่อนจะส่งมือเรียวเคาะกระจกประตูรถสองสามครั้งก๊อก ก๊อก ก๊อก ! ก่อนจะดึงประตูรถพาร่างบางไปนั่งข้างคนขับทันที"รอนานไหมคะ"เสียงหวานเอ่ยถามแฟนหนุ่มใบหน้าลูกครึ่งที่ตอนนี้เขาหันหน้ามาส่งยิ้มหวานมาทางฉัน"ไม่นานครับ ถึงรอนานกว่านี้พี่ก็รอได้"เสียงเข้มของผมบอกพร้อมเผยยิ้มออกมา...ถ้าให้ผมรอทั้งชีวิตผมก็สามารถรอได้ถ้าเป้าหมายนั้นคือน้องลิตาแฟนสาวที่น่ารักของผม"วันนี้เลิกงานเร็วคะ คิดถึงจังเลย"ไม่พูดเปล่าฉันโน้มลำตัวเข้ากอดร่างหนาทันทีพร้อมกับกดจมูกโด่งลงที่แก้มสากทั้งซ้ายและขวาก่อนใบหน้าหวานของฉันก่อนจะซบลงที่อกแกร่งของคนตัวโตที่นั่งอยู่หลังพ่วงมาลัยรถ อยากอ้อนแหละเอาจริงขณะคนที่โดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวชะงักค้าง...ตกใจเล็กน้อยหัวใจเต้นแรงโครมครามไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะทำแบบนี้ก่อนเขาจะดึงสติได้ในไม่ช้าวงแขนแกร่งโอบกอดร่างบางไว้...ก่อนจะส่งมือหนาลูบลงแผ่นหลังเบา ๆ ข้างหนึ่งส่วนมืออีกข้างลูบลงบนศีรษะถุยอย่างทะนุถนอมกดปลายจมูกลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลนุ่มสลวย

@บริษัทขนส่งของออกัส "สวัสดีครับบอส เดินยิ้มแป้นมาเลยทานข้าวกับพ่อแม่คุณลิตาอร่อยไหมครับ"เลขาหนุ่มแซวขึ้นเมื่อเห็นหัวหน้าของตัวเองสาวเท้าตรงมายังห้องทำงาน "อร่อยสิวะถามได้นั้นพ่อแม่แฟนเลยนะ แล้ววันนี้งานผมเยอะไหมต้องทำอะไรบ้าง"ผมพูดไปยิ้มไปคิดถึงช่วงเวลาที่ผมนั่งทานข้าว ท่านทั้งสองดูรักและเอ็นดูผมเหมือนลูกชายคนหนึ่งก่อนผมจะเอ่ยถึงงานที่ผมจะต้องทำในช่วงวันของวันนี้ "งานไม่เยอะครับแต่คุณเจแปนมารออยู่ที่ห้องทำงานแล้ว"เลขาหนุ่มบอกเพราะก่อนหน้าที่ออกัสจะเข้ามานั้นเพื่อนสนิทของประธานมานั่งรออยู่ที่ห้องทำงานได้ราว ๆ 30 นาทีได้ เพื่อนเจ้านายถามถึงการเข้ามายังบริษัทของเจ้านายตัวเองก็ไม่สามารถบอกได้แต่บอกว่าไม่แน่ใจว่าเจ้านายตัวเองจะมาถึงบริษัทเมื่อไหร่เพราะเจ้านายของตัวเองไม่ได้แจ้งเอาไว้แต่เพื่อนสนิทอย่างเจแปนก็ยืนยันที่จะรอ เขาเองเป็นแค่ลูกน้องไม่สามารถเอ่ยบอกอะไรได้ ทำได้เพียงให้เพื่อนสนิทของประธานนั่งรอให้ห้องก่อนเขาจะสั่งให้แม่บ้านเอาน้ำกับกาแฟมาเสริฟระหว่างที่เจ้านายหนุ่มยังเดินทางมาไม่ถึงบริษัทนั้นเอง "อืม"ผมขานรับกับการรับรู้การมาของเพื่อนสนิทที่เลขาหนุ่มบอกก่อนจะสาวเท้าไปยังห้องทำ

เมื่อเห็นสมควรแก่เวลาแล้วผมจึงเอ่ยลาเพื่อนที่ตอนนี้มันไม่มีทีท่าว่าจะกลับเสียที"กูกลับก่อนนะ"มือหนากระดกเหล้าสีอำพันลงคอจนหมดก่อนจะวางแก้วลงโต๊ะพร้อมเอ่ยบอกเจแปนมันหันมองหน้าผมแป๊บหนึ่งก่อนมันจะครางขึ้นมา"อืม"เจแปนขานรับเพราะเขาก็ไม่อยากจะไปขัดความสุขของเพื่อนเหมือนกันในเมื่อเพื่อนมีแฟนแล้วก็ไม่อยากจะเบียดเบียนเวลาส่วนตัวของเพื่อน"มึงกลับไหวใช่ไหม"ผมเอ่ยถามเพื่อนที่ตอนนี้มันนั่งนิ่งไม่เหมือนคนเมาแต่ใบหน้ามันเริ่มแดงรามมาถึงลำคอจึงบ่งบอกว่ามันคงจะโดนฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้าเล่นง่ายแต่ไม่รู้ว่าจะเล่นงานมากน้อยขนาดไหน"ไหว มึงกลับเถอะไม่ต้องห่วงกู"เจแปนตอบพร้อมกับยกมือขึ้นโบกไปมาเชิงไล่ให้กลับไปเสีย"เค"ผมตอบรับเพียงสั้น ๆ เมื่อผมมั่นใจแล้วว่าเพื่อนผมมันน่าจะมีความสามารถกลับคอนโดของมันได้ ผมจึงชันตัวขึ้นเต็มความสูงมือหนาดึงประตูก่อนจะพาร่างกายที่เริ่มเมาเล็กน้อยพอมึน ๆ ออกจากห้องVVIP สาวเท้ายาวไปยังลานจอดรถ ก้าวเท้าไปที่รถคันสีดำเงาของผมเพื่อขับไปหาคนตัวเล็กที่นอนรอผมอยู่คอนโค@คอนโด DDทันทีที่รถจอดสนิทผมรีบสาวเท้ายาวไปยังลิฟต์โดยสารปลายนิ้วกดลงปุ่มลูกศรชี้ขึ้นรอไม่นานประตูเหล็กก็เปิดออก ผ

ด้านลิตาทันทีที่ฉันได้ยินเสียงประตูห้องเปิดออกสายตาฉันมองยังทิศทางของประตูห้องก่อนจะเห็นร่างหนาอันคุ้นเคยที่มีใบหน้าบึงตึงกำลังใช้สายคมไล่มองคนในห้องที่ละคน"พี่ออกัส"ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่พี่ออกัสจะไล่สายตามาหยุดลงที่ฉันคนตัวโตสาวเท้ายาว ๆ ตรงมาที่ฉันก่อนจะหย่อนสะโพกสอบลงนั่งคั่นกลางระหว่างฉันกับผู้จัดการทันที"พี่ออกัสมาได้ไงคะ"ฉันเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนตัวโตนั่งลงเอนหลังพิงโซฟาสีแดงยกท่อนแขนพาดลงพนักพิงทางด้านหลังฉันพรางเบี่ยงลำตัวมาทางฉันเล็กน้อยก่อนจะหันมองมาที่ฉันแล้วตอบฉันทันที"ก็มาหาลิตาแหละ โทรหาทำไมไม่รับ เหอะ"เสียงทุ้มเข้มถามคนตัวเล็กเชิงตำหนิเขาพยายามโทรหาคนตัวเล็กอยู่หลายสายไม่มีทีท่าจะคนตัวเล็กจะรับสายของตนทำให้เขาร้อนใจต้องพาตัวเองมาถึงร้านอาหารที่ใช้สำหรับจัดงานเลี้ยง"ลิตาขอโทษโทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าสะพานลิตาไม่ได้ยินเสียง"ฉันตอบเสียงอ่อย ๆ แบบคนรู้สึกผิด"ไม่เป็นไรทีหลังพี่โทรมาช่วยรับโทรศัพท์พี่หน่อยนะพี่เป็นห่วง"เสียงทุ้มเข้มเอ่ยบอกครั้งนี้เขาจะยอมยกโทษให้ก่อนแต่ถ้ามีอีกครั้งเขาจะต้องมีวิธีจัดการคนตัวเล็กให้รู้บ้างว่าเวลาเขาโกรธจะเป็นอย่างไรด้านพัทที่