“อาการของคนตั้งครรภ์ จิตใจมันอ่อนไหวง่าย ผมเข้าใจ คิดถึงลูกในท้องรุ้งไว้สิ เขาจะเป็นกำลังใจที่ดีให้รุ้งในอนาคต” “รุ้งยังไม่รู้เลยว่ารุ้งจะมีปัญญาเลี้ยงเขาให้ดีได้หรือเปล่า แต่รุ้งก็อยากเก็บเขาเอาไว้ เพราะชีวิตของรุ้งไม่เหลือใครให้รักได้อีกแล้ว อย่างน้อยในวันข้างหน้าก็มีลูกที่จะมาเติมเต็มชีวิตให้กับรุ้ง” น้ำเสียงสะอื้นไห้ยังคงพูดโต้ตอบเหมือนคนเก็บกด เพราะหลายวันมาแล้วที่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีคนให้พูดคุยด้วยเท่าไหร่นัก แม้จะมีป้าสำรวยให้เสวนาด้วยแต่ก็ใช่ว่าเธอจะพูดกับป้าแกได้ทุกเรื่องในชีวิต อย่างน้อยก็มีเพื่อนคลายเหงาไว้พูดคุยด้วยก่อนนอน คุณากรได้แต่มองอากัปกิริยานั้นด้วยความรู้สึกสงสาร เสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกใหญ่เหมือนเหนื่อยแทนหญิงสาวมากมายนัก เขาได้แต่นั่งมองเธอร้องไห้อยู่นานสองนาน จะมีทางไหนบ้างที่เขาจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง “รุ้งเคยได้ยินหรือเปล่า ที่เขาบอกว่าเวลาฝนตกให้มองหาสายรุ้ง แต่ถ้าเวลามืดก็ให้มองหาดวงดาว ผมว่าชีวิตของรุ้งมันคงจะเป็นแบบนั้น ฟ้าหลังฝนมันก็ต้องเจอกับสิ่งที่สวยงาม แม้ตอนนี้มันจะมืดมนแต่สักวันมันจะต้องพบเจอแสงที่สว่างไสว รุ้งจะต้องผ่านมัน
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
