Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นนักกายภาพบำบัดของท่านแม่ทัพ: Capítulo 91 - Capítulo 100

ตั้งแต่ที่ไทเฮาถูกตัดสินโทษให้ถูกคุมขังอยู่ในตำหนักเย็น งานหนักทุกอย่างในวังหลังก็ตกลงบนบ่าของเด็กสาววัยสิบสี่ ฮองเฮาน้อยต้องเรียนรู้มากมาย มีศัตรูให้รับมือ และมีคนคอยช่วยเหลือหลายฝ่าย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฮองเฮาก็เติบโต และแก่เฒ่าเป็นเรื่องธรรมดา พร้อมกับเขี้ยวเล็บของนางที่เพิ่มขึ้นตามเช่นกันฮองเฮายังคงนับถืออันเยว่ฉีดั่งพี่น้องร่วมบิดามารดา แม้ในความเป็นจริงพระนางจะเป็นพี่สาวคนโตและมีน้องชายน้องสาวอีกหลายคน แต่การมีพี่สาวที่คอยช่วยเหลือให้คำแนะนำในบางเรื่องที่พระนางยากจะรับมือย่อมดีกว่าแน่นอน หลายปีมานี้ ฝ่าบาทยังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ต้องทำงานหนักทุกวัน แต่ฮองเฮาเริ่มเติบโตเป็นหญิงสาว และอายุมากขึ้น พร้อมกับต้องคอยรับมือบรรดาสาวน้อยที่ถูกตระกูลต่างๆ ส่งมาเป็นสนมของฮ่องเต้น้อย โอรสสวรรค์เป็นเด็กหนุ่มที่มีความตั้งใจสูงมาก เขาจึงไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับสตรีเท่าไรนัก แต่ช่วงนี้เกิดเหตุหลายสิ่ง มีสนมคนหนึ่งพยายามวางยาปลุกกำหนัดใส่อาหารของฮ่องเต้&

ท่ามกลางป่าชื้นในช่วงฝนตก ใบไม้เปียกชุ่มกระจายเต็มพื้นดิน แมลงตัวเล็กตัวน้อยคลานยั้วเยี้ยไปทั่ว สายฝนพรำลงมาอย่างต่อเนื่องจนน้ำขังเป็นแอ่งเล็กแอ่งน้อยเต็มทางเดิน มีร่างสองร่างกำลังเดินทางท่ามกลางสายฝน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ทั้งสองต่างหนาวสั่น โชคดีที่พวกเขามีหมวกหญ้าถักคลุมทั้งศีรษะและลำตัว ป้องกันความชื้นเย็นจากฝนที่ตกไม่ขาดสายลู่เยียนหรงมองดูบุรุษตัวเล็กที่เดินนำหน้านางด้วยความรู้สึกประหลาด เขาตัวเตี้ยกว่านางมาก ทั้งยังแบกกล่องไม้สัมภาระไว้บนหลัง แต่กลับเดินเร็วจนนางต้องเร่งฝีเท้าตาม ตลอดวันมานี้ขาของนางปวดร้าวจนใกล้จะไร้ความรู้สึก แต่ชายหนุ่มตรงหน้าก็ยังไม่ยอมหยุดพัก ยามอยู่ในสำนักศิษย์พี่ใหญ่ก็สวมเสื้อผ้าเช่นเดียวกับศิษย์คนอื่นๆ แต่ทันทีที่ออกมาทำงานด้านนอก ลู่เยียนหรงยังไม่เห็นเขาสวมเสื้อผ้าสีอื่นเลยนอกจากสีดำแม้หน้าตาท่าทางของเขาจะเหมือนเด็กชายที่ยังไม่ผ่านการสวมกวาน[1] แต่เขากลับอายุมากจนสามารถเป็นศิษย์พี่ใหญ่ในสำนักเลี่ยงซื่อ เขาหน้าตา

“..อะไรกัน ไม่ได้คิดทำอะไรข้าหรือ ข้างดงามเช่นนี้ เจ้ากลับไม่คิดอะไร หรือเจ้าจะเป็นบุรุษชอบตัดแขนเสื้อจริงๆ” ทันใดนั้น ศิษย์พี่ใหญ่ก็ยืนขึ้น เสื้อเปียกที่ตากบนราวปกปิดเนื้อตัวของเขาไปมากกว่าครึ่ง แต่ลู่เยียนหรงก็ยังคงเห็นว่าหน้าอกและแขนของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้าม ใบหน้าอ่อนเยาว์แดงก่ำ คล้ายเขาจะโกรธนางมากที่เรียกเขาเช่นนั้น“โกรธแล้วหรือ!..” นางเอียงหน้าถามเขา ในใจรู้สึกผิดที่ตัวเองพูดไม่คิด แต่นางไม่อาจยอมรับผิดได้ นางไม่กล้าวางทิฐิในใจ“อย่างไรข้าก็เป็นศิษย์พี่ เจ้าไม่คิดว่าควรเคารพข้าบ้างหรือ” เขากัดฟันสั่งสอน“ขะ..ข้าไม่ได้อยากมีศิษย์พี่เช่นเจ้าสักนิด !!”ชายหนุ่มโยนกระบี่ของนางลงมา เขาจงใจให้โดนข้างหัวของหญิงสาวเพื่อสั่งสอน แต่เพราะนางเห็นเสียก่อนจึงเบี่ยงหลบ น่าเสียดายที่หลบไม่พ้น ทำให้หน้าผากของนางถูกกระแทกอย่างจัง“โอ๊ย!!..นี่..นี่เจ้

ชายหนุ่มตัวเล็กรู้สึกว่าได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบกับใบไม้และกิ่งไม้แห้งบนพื้นดินนานมาก นานจนเขาเริ่มคิดได้ว่านางอาจเหน็ดเหนื่อยและปวดเท้ามากแล้ว เขาจึงหยุดฝีเท้า“มะ มีอะไร” ลู่เยียนหรงหันไปถาม “ไม่มีใครตามมาแล้ว”“แน่ใจหรือ” นางคล้ายยังไม่วางใจว่าไม่มีใครตามมาแล้ว“..เจ้าพาข้ามาหลงทางแล้ว” เขามองใบหน้างดงามที่กำลังหอบเหนื่อยแล้วรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง“ฮะ?..ไม่หรอก ข้า ข้า..มัวแต่ห่วงว่าจะมีโจรตามมา” นางมองไปรอบๆ คล้ายเพิ่งรู้สึกตัวว่านางพาพวกเขามาหลงแล้วจริงๆ“กระบี่ของเจ้าเล่า” เขาดุอีก“ข้าไม่ถนัดใช้กระบี่ จึงไม่ได้พกมาด้วย หากทำหายอีกก็ต้องควักเงินออกมาจ่ายซื้ออีก กระบี่เล่มหนึ่งสิ้นเปลืองเกินไป” หญิงสาวแก้ตัวหน้าไม่อาย“เจ้า..เจ้าเป็นศิษย

ยิ่งเขาจุมพิตเช่นนั้นนาน ลู่เยียนหรงก็ยิ่งรู้สึกประหลาดและแปลกใหม่ นางรับรู้ว่าระหว่างขาของนางเปียกชุ่ม และร่างกายของเขาก็แข็งเกร็ง แต่หญิงสาวก็หลงใหลไปกับจุมพิตจนไม่อาจห้ามต่างฝ่ายต่างลุ่มหลง ลู่เยียนหรงปล่อยให้เขาเอาเปรียบไม่คิดห้าม เขาก็ครวญครางไม่เพียงพอ ต้องการมากขึ้นและมากขึ้น ริมฝีปากและลิ้นอุ่นของเขาเริ่มเลื่อนไปที่คอ ชิมเลียและลิ้มรสผิวนวลของสาวงามที่เขาเฝ้าฝันถึงกวนเป่าสือเลียไปยังปลายหูและใช้ลิ้นพยายามถอดต่างหูคู่เล็กของหญิงสาว ยิ่งเขาคิดถึงว่านางเคยถอดต่างหูให้ผู้อื่น เขายิ่งขุ่นเคืองหวงแหน เขาต้องการครอบครองนางบ้าง ต่างหูของนางควรเป็นของเขาเท่านั้น!เขายื่นมือไปลูบไล้ต้นขาของศิษย์น้องคนงาม บีบต้นขาของนางและเริ่มดึงกระโปรงนางขึ้น เขารู้ว่านางไม่ได้ใส่กางเกง เพราะเสื้อผ้าของนางเปียกจนต้องถอดตากไว้ บนตัวนางมีเพียงเสื้อคลุมตัวนอกของเขาเท่านั้น ลู่เยียนหรงรู้สึกถึงมือหนึ่งของเขาที่กำลังล้วงเข้าไปถอดเชือกผูกเอวเพื่อปลดปล่อยแท่งหยกแข็งร้อน