Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นนักกายภาพบำบัดของท่านแม่ทัพ: Capítulo 81 - Capítulo 90

อันเยว่ฉีดีใจมากจนทำอะไรไม่ถูก นางรีบร้อนวิ่งออกไปจนถึงกระโจมใหญ่ของท่านแม่ทัพ ทั่วบริเวณไร้ผู้คน ราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตกล้าอยู่ใกล้บริเวณนั้นแต่สตรีที่กำลังคิดถึงมีหรือจะสังเกตเห็นความผิดปกติ นางสังเกตเห็นเพียงเสื้อผ้าหน้าผมที่ไม่เรียบร้อยของตัวเองเท่านั้น นางจึงยืนหน้ากระโจมครู่หนึ่งเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองก่อน“ข้าว่า..เจ้าอย่าเพิ่งเข้าไปเลย” เสียงของจางป๋อเหวินดังขึ้นจากด้านหลัง“ท่านกุนซือ!”“ข้าไม่ใช่กุนซืออะไรนั่นอีกแล้ว”“อ้อ..เช่นนั้น เพราะเหตุใดจึงเข้าไปไม่ได้ เขาซุกสตรีงดงามไว้ในนั้นหรือ” อันเยว่ฉีหันไปถามด้วยสีหน้ากังวล“ฮึ หากเขารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเรื่องนี้ คงดีใจจนทำอะไรไม่ถูก..แต่เรื่องนี้ ไม่ง่ายดายเช่นที่เจ้าเข้าใจ” “แล้วเป็นเช่นไร”“..

เขาอุ้มนางและกระแทกใส่นางเช่นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าร่างกายของนางกำลังอ่อนปวกเปียก ไม่อาจทรงตัวให้เขากระแทกกระทั้นได้อีก ตัวสั่นระริกจนเสียงร้องเหือดแห้ง แววตาเลื่อนลอยมืดมัว ราวกับวิญญาณของนางถูกเขากระแทกจนหลุดลอยออกไปจากร่างบอบบางแล้วเขารู้ว่านางเสร็จสมความกระสันแล้ว เพราะนางปล่อยน้ำหวานใสออกมาเคลือบดาบใหญ่ของเขาจนชุ่มฉ่ำ แต่บุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นเสวียนหู่แห่งอี้โจวมีหรือจะยอมหยุดเพียงเท่านี้ เขาคิดถึงนางมานาน คำนึงหาทุกลมหายใจ เขาอยากได้ความอบอุ่นจากนางยิ่งกว่าสิ่งใด ต่อให้วันนี้นางเป็นร่างไร้วิญญาณ เขาก็ยังต้องการนางหงเจี้ยนหยางอุ้มร่างสั่นระริกไปวางบนเตียง และเริ่มขยับเอวกระแทกกระทั้นดาบใหญ่เข้าไปในกลีบดอกไม้เปียกลื่นของเยว่เอ๋อร์อีกครั้ง ครั้งนี้ทุกอย่างสะดวกสบายมากขึ้น แต่เพราะกระโจมที่พวกเขาอยู่ถูกสร้างง่ายๆ จากไม้ต้นเล็ก เมื่อเจ้าเสือดำออกแรงมากขึ้น เสากระโจมที่อยู่ติดกับเตียงนอนก็สั่นราวถูกสัตว์ร้ายขย่ม“อ้า อา ไม่ พอก่อน..อา อ๊ะ พอแล้ว ไม่ไหว ขอ..ขอ..พักก่

ฮ่องเต้น้อยวิ่งตามพี่สาวผู้เป็นภรรยาของเขามาจนถึงตำหนักมืดมิดแห่งหนึ่ง นางทำท่าจะเข้าไปในตำหนักน่ากลัวนั้นแต่ก็เปลี่ยนใจ จูงมือเด็กชายวิ่งต่อไปอีกสักครู่ จนมาถึงตำหนักของใครสักคน มีโคมไฟส่องสว่างจนทั่วบริเวณ แต่กลับไม่มีใครเฝ้าสักคนฮองเฮาลากมือเด็กชายแอบเข้าไปหลบซ่อนตัวใต้สะพานโค้งแคบๆ ที่อยู่ในสวนของตำหนักแห่งนั้น แม้ตัวสะพานโค้งจะคับแคบและมีน้ำขังอยู่ แต่ทั้งสองคนยังเป็นเพียงเด็กตัวเล็กเท่า พวกเขาจึงหลบซ่อนอยู่ด้วยกันได้ในพื้นที่มืดแคบใต้สะพาน“มีอะไร..เกิดอะไรขึ้น” ฮ่องเต้น้อยจับมือของภรรยาด้วยความหวาดกลัว เขามือสั่นจนควบคุมไม่ได้“มีคนกำลังจะก่อกบฏ แต่เจ้าไม่ต้องกลัว..ข้าจะปกป้องเจ้าให้ได้” เด็กสาวพูดเสียงเบา พร้อมกับยื่นมือไปลูบหลังของสามีเพื่อปลอบประโลมเด็กทั้งสองแอบอยู่เงียบๆ เช่นนั้น ต่างอิงแอบกันและกันเพื่อแบ่งปันไออุ่น ยืนเหยียบอยู่บนชื้นแฉะใต้สะพานด้วยความหวาดหวั่น กระทั่งพระอาทิตย์ขึ้นเสียงเรียกตามหาก็ยังไม่หยุดลง ด

แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือหวังจ้งหย่วนล้มลง บนอกของเขาค่อยๆ มีเลือดซึมออกมาสองจุดบนอก เขาพยายามลุกขึ้นแต่คล้ายไร้เรี่ยวแรง ทำได้แค่นั่งบนพื้น ทั้งที่เขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากมาย “นายท่าน!” กุนซือของอัครมหาเสนาบดีหวังตกใจมากที่จู่ๆ เจ้านายก็ล้มลงไร้สาเหตุ กระบอกสีดำที่ส่งเสียงดังก็ยังอยู่ในมือของหญิงสาวผู้นั้นแท้ๆ แล้วสิ่งใดที่ทำให้หวังจ้งหย่วนล้มลงกันกุนซือผู้นั้นกระโดดตั้งใจฟันดาบไปยังร่างของอันเยว่ฉี หวังจะแก้แค้นให้เจ้านาย แต่ทันใดดาบใหญ่ในมือของหงเจี้ยนหยางก็ลอยมาจากด้านล่าง ปักลงกลางอก ทั้งยังดันร่างของกุนซือเฒ่าลอยไปไกลหลายจั้งแม่ทัพหวังได้แต่ยืนมองด้วยความตกตะลึงทั้งที่พี่ชายของเขากำลังหายใจรวยรินคล้ายจะหมดลม เขาหวาดกลัวเสวียนหู่แห่งอี้โจวจนไม่สามารถขยับร่างกายได้ เมื่อเขารู้ตัวอีกทีเสวียนหู่ที่เขาหวาดกลัวก็กระโดดมาประชิดตัวแล้ว ทั้งยังแย่งดาบของเขามาจ่อคอของเขาเสียเองอันเยว่ฉีไม่สนใจว่าจะมีใครทำร้ายตัวเองอีกหรือไม่ นางย่างเท้าเข

ชั่วขณะที่เอ้อหลิงกำลังจะหมดสติ หญิงสาวเหลือบตาไปมองดูร่างสูงใหญ่ของบุรุษที่นางหลงรัก นางนึกถึงคืนหนึ่ง คืนที่นางได้พบเขาครั้งแรก.. ราวกับผ่านมานานแสนนาน นางทุกข์ทรมาน ไม่มีพ่อแม่ ยังต้องดูแลน้องชายโง่เขลาอีกคนหนึ่ง หากนางไม่ดูแลเขา นางจะกลายเป็นสตรีเช่นใดในสายตาของผู้คน ถึงแม้จะยากลำบากแต่ในที่สุดเมื่อเอ้อหลิงอายุได้สิบขวบ นางก็ได้ทำงานให้กับขุนนางชนชั้นสูงผู้หนึ่ง ชีวิตของนางหลังจากนั้นทุกวันต้องทนกับการทรมานฝึกฝนเพื่อฆ่าคนครั้งแล้วครั้งเล่า ฝึกโกหกจนเป็นเรื่องปกติ นางส่งเงินทุกอีแปะให้น้องชายโง่เขลาของนาง หวังว่าเขาจะสอบติดขุนนางและมารับนางออกไปจากชีวิตแสนทรมาน นางปลอมตัวจนจำชื่อตัวเองไม่ได้แล้ว กระทั่งนางได้เข้าไปเป็นสาวใช้ในจวนกั๋วกง คำสั่งของนางคือให้ทำอย่างไรก็ได้เพื่อเข้าใกล้เสวียนหู่แห่งอี้โจว ขโมยความลับของเขาและส่งคืนไปยังผู้ออกคำสั่ง เอ้อหลิงวางแผนจะปีนขึ้นเตียงของบุรุษเหม็นเน่าผู้เมามายสุราทุกวัน นางรู้มาว่าในจวนกั๋วกง ฮูหยินผู้เฒ่าอยากได้หลานมาก แต่ท่านกั๋วกงมักจะนอนลำพังแยกเรือนกับฮูหยินเสมอฮูหยิ