Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นนักกายภาพบำบัดของท่านแม่ทัพ: Capítulo 71 - Capítulo 80

“ข้าเกรงว่า..อาจมีคนล้วงความลับบางอย่างจากหมอตำแยแล้ว ข้าควรฆ่านางตั้งแต่แรก ข้าสะเพร่าเอง” กุนซือจางก้มหน้ารู้สึกผิดอย่างยิ่ง เรื่องเดียวที่หมอตำแยรู้ ก็คือเรื่องที่กุนซือจางอยู่ในห้องคลอดและทำท่าทางเป็นห่วงลู่ฮูหยินสุดใจ“ช่างเถิด รู้ก็รู้สิ เราก็เปิดเผยไปเลย เช่นนี้ก็ดี พวกเจ้าจะได้ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ กันอีก” หงเจี้ยนหยางยังคงชัดเจนในแนวทางของเขา ไม่สนสายตาผู้อื่น“ไม่ได้!”“เพราะเหตุใดเล่า เจ้าไม่อยากอยู่กับนางอย่างเปิดเผยหรือ”“หากข้าอยู่กับนางอย่างเปิดเผย ผู้คนย่อมต้องรู้ว่าข้าคือใคร ข้าจะถูกประหาร เจ้าจะต้องถูกลงโทษข้อหาช่วยเหลือนักโทษ และนาง..กับลูกจะอยู่อย่างไร” ยังคงเป็นกุนซือจางที่มองการณ์ไกลมากกว่าเสมอ“เจ้าก็หนีไปกับนางเสียเลย เช่นนี้ก็ดีใช่หรือไม่”“ไม่ อย่าคิดว่าจะไล่ข้าไป ข้าไม่ทิ้งเจ้าให้สู้ลำพังแน่”

หงเจี้ยนหยางทิ้งร่างลงบนโต๊ะอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มดีใจราวเด็กๆ“ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วหรือ” อันเยว่ฉีถาม“ข้าไม่ทันให้ลู่เยียนดื่มพิษ พี่เหวินก็รีบร้อนกลับมาเสียก่อน ไม่รู้ว่าผู้ใดคาบข่าวไปบอกเขา ยังดีที่เจ้าเตรียมแผนสำรองไว้” ชายหนุ่มตอบ“ท่านกุนซือเป็นคนรอบคอบ เขาย่อมต้องวางคนไว้ในจวนยามที่เขาจำเป็นต้องเดินทางไกล” เยว่เอ๋อร์คาดเดาวันนี้ทุกคนตั้งใจเตรียมแผนแสร้งตายให้ลู่เยียนหรง เลือกวันที่กุนซือจางออกเดินทางไปดูเรือสินค้าที่อู่โจว เพราะหงเจี้ยนหยางไม่ต้องการให้เขาขัดขวางแผนการนี้กุนซือจางอย่างไรก็ไม่ยอมเห็นด้วยกับการส่งเขาหนีไปใช้ชีวิตอย่างสงบ เขาให้เหตุผลว่าอีกไม่นานเจ้าเสือดำก็ต้องไปชายแดนรับศึกหนัก เขาจะไม่ยอมทิ้งเจ้าเสือดำให้อยู่ในสนามรบลำพังหงเจี้ยนหยางเห็นว่านี่เป็นโอกาสเหมาะที่สุดที่จะให้ลู่เยียนและจางป๋อเหวินหนีออกไปโดยไร้ความสงส

ชายตัวใหญ่เช่นเขากลับกำลังถูกสตรีกินอิงเถา [1] แดงคู่ เรียวลิ้นที่ลิ้มเลียดูดดื่มไปมาอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับตรงนั้นเป็นอิงเถาสองลูกที่เคลือบน้ำตาลไว้ มิน่าเล่านางถึงได้บอกให้เขาไปอาบน้ำ ที่แท้นางก็วางแผนไว้แล้วว่าอยากกลืนกินอิงเถาคู่ของเขา“อะ..อื้อ!..” เสียงทุ้มสั่นระรัวเพราะความสุข เขาไม่เคยรู้เลยว่ามีวิธีเช่นนี้อยู่ด้วย แม้ว่าในห้องหนังสือของเขาจะมีตำราปกขาว [2] เก็บไว้หลายร้อยเล่ม แต่ไม่มีเล่มใดที่กล่าวถึงวิธีเช่นนี้เลยลิ้นอุ่นตวัดไปทางซ้าย ก่อนจะดูดเม้มเบาๆ และตวัดขึ้นลงอีกครั้ง เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว หายใจแทบไม่ทั่วท้อง ร่างใหญ่สั่นเทิ้มค่อยๆ ก้มลงวางศีรษะลงบนหมอน เพราะเขาไม่อาจฝืนทนสั่นเทารับความสุขมากมายเช่นนั้นไหวแต่มีหรือที่เยว่เอ๋อร์จะลงมือง่ายดายเพียงนั้น นางกอดสะโพกเขาไว้ ใช้ฝ่ามือลูบคลำแท่งหยกร้อนแผ่วเบา รวบถุงทองทั้งหมดเข้าไปในปากดูดลงคอ ระหว่างนั้นก็ใช้ลิ้นดุนดันผลอิงเถาในถุงทองเล่นอย่างสนุกสนาน อีกมือก็ลูบคลำไปทั่วสะโพกแกร่งของเขา

อากาศที่ชายแดนทั้งเหน็บหนาวและแห้งแล้ง ผ่านไปสองเดือนแล้วตั้งแต่หงเจี้ยนหยางเดินทางมายังที่นี่ ตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเขาก็ตัวท่วมเลือดทุกวัน ฆ่าคนมากยิ่งกว่าฆ่าสัตว์ ยังดีที่เขาไม่ดื่มสุรา อาการเห็นภาพหลอนจึงไม่กำเริบแม้ทุกครั้งที่ลงดาบ ในใจของเขาจะรู้สึกว่ากำลังทำเรื่องชั่ว แต่การนึกถึงแววตาและเส้นผมสีทองก็ทำให้เสวียนหู่พอจะทำใจผ่านความคิดหดหู่ไปได้บ้างผู้ต่างคิดว่าเขาไปที่ชายแดนในฐานะพลทหารชั้นผู้น้อย แต่ความจริงเขาได้รับแต่งตั้งโดยตรงจากฮ่องเต้น้อยให้เป็นแม่ทัพสูงสุดตั้งแต่วันงานแข่งชู่จวี [1] ที่ชายแดนอยู่ห่างไกลจากวังหลวงมาก แม้จะมีสายข่าวของหลายตระกูลแต่ก็ถูกเขากำจัดหมดแล้ว เรื่องที่เขาเป็นแม่ทัพ คนในเมืองหลวงจึงไม่มีผู้ใดรู้หลังจากกรำศึกร่วมสองเดือน เมื่อสิบวันก่อน เสวียนหู่แห่งอี้โจวก็สามารถยึดคืนเมืองหน้าด่านสองเมืองกลับคืนมาได้แล้ว ข่าวน่ายินดีนี้ถูกส่งกลับวังหลวง ผู้คนทั่วแคว้นอี้โจวต่างฉลองยินดี วันนี้หงเ

“โง่เง่า ความคิดถึงห้ามไม่ได้ หากอยากชนะศึก เจ้าได้แต่ต้องอดทนแล้ว ฮ่าๆ ๆ ๆ” จางป๋อเหวินรู้สึกสะใจในความทรมานของอีกฝ่ายอย่างยิ่ง “คิดถึง..ข้ากำลังคิดถึงเยว่เอ๋อร์ ทรมานเพียงนี้เชียวหรือ” เสวียนหู่แห่งอี้โจวกำลังหลั่งน้ำตาเพราะถูกความคิดถึงกัดกิน เขายืนตัวสั่นทำอะไรไม่ได้“ฮึ ฮ่าๆ ๆ ข้าต้องรีบไปบอกเรื่องนี้กับหรงเอ๋อร์ เจ้าพักผ่อนไปเถิด ข้าไม่กวนแล้ว” จางป๋อเหวินพูดและเดินออกไปจากห้องนอนของท่านแม่ทัพด้วยความเบิกบานใจ  ‘เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าการคิดถึงมันทรมานเพียงใด’‘ข้าไม่เข้าใจ และไม่อยากเข้าใจ โง่งมสิ้นดี’‘เจ้าเด็กเลว หากวันใดเจ้ามีผู้ที่คิดถึงจนฝังลึกในกระดูก ข้าจะหัวเราะเยาะจนฟันร่วงเลยคอยดูเถิด’หงเจี้ยนหยางย้อนนึกถึงความทรงจำที่ลู่เยียนหรงเคยด่าเขา วั