《รักในเงาแค้น》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

ปั๊ก.....ปั๊ก ปั๊บ“โอ๊ยยย!” ไอ้เสือร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดเมื่อด้ามไม้ถูพื้นอันหนาฟาดเข้าใส่กลางหลังและศีรษะของมันอย่างแรงจนหน้าหงาย ร่างของมันเซถลาไปด้านข้าง เปิดโอกาสให้พิมพ์ดาวหลุดพ้นจากพันธนาการพิมพ์มาดาที่เดินตามแม่มาด้วยความอดเป็นห่วงไม่ได้ และสัญชาตญาณทำให้คว้าไม้ถูพื้นเก่า ๆ แถวนั้นฟาดใส่คนร้ายสุดแรงเกิด ใบหน้าสวยของเด็กสาวสั่นระริกด้วยความโกรธและหวาดกลัว“กล้าทำร้ายแม่ฉันงั้นเหรอ ไอ้สารเลว!”“อีเด็กบ้า มึงอยากเจ็บตัวใช่ไหม!” ไอ้เสือสบถลั่น พลางกุมศีรษะที่ระบมและมองด้วยสายตากร้าว มันหยิบมีดสั้นที่พกมาเตรียมจะเล่นงานเธอ ทว่าเสียงฝีเท้าของแขกเหรื่อเริ่มเดินมาทางนี้ ทำให้มันรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีแน่“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!” มันรีบขยับตัววิ่งหนีปีนกำแพงวัดออกไปที่รถตู้ทันทีพิมพ์มาดารีบโผเข้าโอบกอดผู้เป็นแม่ไว้แน่น พิมพ์ดาวสะอื้นไห้หอบหายใจสะท้าน รีบดึงเสื้อผ้าและที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ด้วยมืออันสั่นเทา“แม่... แม่ไม่เป็นไรลูก รีบไปจากที่นี่กันเถอะ”ทว่าความน่ากลัวยังไม่จบสิ้น เมื่อพวกมันสามคนเห็นว่าแผนฉุดพิมพ์ดาวล้มเหลว พวกมันจึงเปลี่ยนแผนใหม่ ด้วยการพกอาวุธปืนเข้ามา ก่อนจะเดินหาพิมพ์

ขณะที่ความเหนื่อยล้าทางกายและจิตใจกำลังเข้าครอบงำรุกรานพิมพ์มาดาจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างอวบอัดระหงของพิมพ์ดาวผู้เป็นมารดาก็เดินตรงเข้ามาหา เสื้อผ้าชุดจิตรลดาสีดำที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการถูกล่วงเกินในซอกตึกเมื่อครู่ยังคงแนบเนียนไปกับทรวดทรงผุดผาดของสาวใหญ่ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาทว่าทุกย่างก้าวกลับดูหนักอึ้งราวกับแบกโลกทับไว้ทั้งใบ ใบหน้าของมารดาซีดเซียว อิดโรยไม่ต่างจากลูกสาว หากแต่ในส่วนลึกของดวงตาคู่ฉ่ำหวานที่เพิ่งผ่านบทเรียนกามารมณ์อันดุเดือดมานั้น มีความเจ็บปวดอันแสนสาหัสและนัยบางอย่างซ่อนอยู่“พิมพ์ลูก... แม่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” เสียงของพิมพ์ดาวแหบพร่าราวกับต้องเค้นแรงทั้งหมดจากทรวงอกอวบอิ่มเพื่อเปล่งมันออกมา มันแผ่วเบาจนเกือบถูกเสียงลมพัดวูบหนึ่งกลืนหาย แต่กระแสความหนักอึ้งที่เจือปนอยู่นั้นกลับเด่นชัดจนพิมพ์มาดาสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติ หญิงสาวหยุดมือจากการแจกของชำร่วย หันกลับมามองมารดาด้วยความห่วงใยทันที เธอเห็นรอยคล้ำใต้ตาของแม่ที่เด่นชัดขึ้น และแววตาเศร้าสร้อยที่สะท้อนความทรมานใจระคนหวาดหวั่น“มีอะไรเหรอคะแม่ แม่ดูเหนื่อยมากเลย ไปนั่งพักก่อนไหมคะ” พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงนุ่ม พยายามทำตัว

ริมน้ำยามเช้ายังคงสงบนิ่ง ทว่าในใจของพิมพ์มาดากลับถูกพัดกระหน่ำด้วยพายุอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง ชายสูงวัยส่งยิ้มละมุนละไมเลื่อนมือหนาไปแตะลูบแผ่วเบาที่ท่อนแขนเนียนของเธออย่างให้กำลังใจ สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาจงใจลากผ่านผิวเนื้อราวกับจะบอกความนัย ซึ่งเขาคงอยากพูดอะไรที่มากกว่านี้ ถ้ามารดาของเธอไม่อยู่ที่นี่“อาเข้าใจหนูพิมพ์พูดทุกอย่างจ้ะ... และอาก็ไม่ได้คิดจะบีบบังคับหนูในเรื่องนี้เลย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยปลอบประโลมหัวใจที่สั่นไหวของเด็กสาว“อาเพียงแค่อยากให้หนูพิมพ์ได้ลองเก็บไปพิจารณาดู... หนูมีเวลาตัดสินใจได้เต็มที่ตามที่ใจต้องการเลยนะจ๊ะ”พิมพ์มาดาพยักหน้ารับเบาๆ คำพูดที่ดูมีเหตุผลและไม่กดดันของเขาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้างเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็ยังคงรักษาท่าทีสุภาพบุรุษเอาไว้ ไม่ได้กระทำลุ่มล่ามต่อหน้ามารดาของเธอทั้งสามคนไปทานมื้อเช้าด้วยกันและอยู่คุยอยู่ต่อพักใหญ่ อัครเดชก็รับหน้าที่ขับรถหรูมาส่งสองแม่ลูกกลับคืนสู่บ้านพัก ตัวรถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวลและเงียบสนิท พิมพ์มาดานั่งเหม่อมองทิวทัศน์สีเขียวขจีข้างทางที่เลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในสมองของเธอเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์ตลอ

“หนูไปอยู่กับคุณอาก็ได้ค่ะ แต่หนูยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานในตอนนี้...”“หากหนูพิมพ์ตัดสินใจยอมย้ายมาอยู่กับอา... มันก็จำเป็นต้องอยู่ในฐานะภรรยาหรืออย่างน้อยๆ ก็คือเป็นคนรักที่ต้องเปิดเผย อาเกรงว่าหนูอาจจะถูกพวกปากหอยปากปูซุบซิบนินทาเอาได้ และนั่นมันคงไม่ดีต่อชื่อเสียงเกียรติยศของหนูแน่ ๆ” มือหนาเพิ่มแรงบีบกระชับมือสั่นเทาของเธอให้แน่นขึ้นไปอีก คล้ายจะใช้สัมผัสทางกายย้ำเตือนถึงความสัมพันธ์ที่เคยมีต่อกัน“อาอยากให้หนูรู้ไว้... ว่าอาเคารพและให้เกียรติในการตัดสินใจของหนูในทุกๆ เรื่องนะจ๊ะ หนูมีเวลาคิดไตร่ตรองได้อย่างเต็มที่เท่าที่ต้องการเลย... และอาเองก็พร้อมที่จะรอ”คำพูดจรรโลงใจอันแสนสุภาพและนุ่มนวลของคุณอัครเดช ส่งผลให้พิมพ์มาดารู้สึกวูบวาบในอก ท่ามกลางกระแสพายุอารมณ์บ้าคลั่งและความสับสนที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้ามาในชีวิต การมีใครสักคนที่เพียบพร้อม ร่ำรวย และยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือคอยประคับประคองโดยให้เกียรติเธอถึงเพียงนี้ มันช่างไม่ต่างจากแสงสว่างรำไรที่ส่องสว่างท่ามกลางอนธการอันมืดมิด แม้ในเวลานี้หัวใจดวงน้อยจะยังไม่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความรักแต่ความรู้สึกดีๆ และความเชื่อมั่นศรัทธาในตัวบุร

รุ่งเช้าวันต่อมา...นับเป็นเช้าวันแรกที่กระแสความรู้สึกรอบกายแปรเปลี่ยนไปจากเดิมจนผิดแผก พิมพ์มาดานั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเช้ากับอัครเดชและผู้เป็นมารดา บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยความเงียบสงบยิ่งกว่าทุกวันที่ผ่านมา มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องแผ่วเบา และบทสนทนาเรื่องทั่วไปที่เคล้าคลอไปตามมารยาททว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังยกแก้วจิบกาแฟอุ่นร้อนละเลียดรสขมขื่นอยู่นั้น เสียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบสงบ หน้าจอแสดงรหัสเบอร์โทรศัพท์ของหัวหน้างาน พิมพ์มาดาลังเลใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดใจกดรับสายด้วยความประหม่า“สวัสดีค่ะหัวหน้า...” หญิงสาวเอ่ยทักทายได้เพียงประโยคสั้นๆ กระแสเสียงตวาดแว้ดๆ จากปลายสายก็ดังลอดทะลุระเบิดออกมาในทันที แม้เธอจะรีบพยายามกดลดระดับเสียงลำโพงลงแล้วก็ตาม“นี่พิมพ์! ถ้าวันนี้เธอยังไม่เสนอหน้ากลับมาสะสางงานที่ออฟฟิศละก็ ฉันจะเซ็นคำสั่งไล่เธอออกเดี๋ยวนี้”พิมพ์มาดาหน้าซีดเผือดลงในพริบตา ความโศกเศร้าจากการสูญเสียและเรื่องราวบีบคั้นตลอดหลายวันที่ผ่านมาทำให้เธอมัวแต่วุ่นวายจนลืมเลือนภาระหน้าที่การงานในเมืองกรุงไปเสียสนิทอัครเดชซึ่งนั่งละเลีย