All Chapters of รักในเงาแค้น: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32 ความลับบนหน้าจอธาวิน เดินออกไปโดยไม่พูดอะไรเลย ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้ มินตราเดินตามหลังเขาไป แต่ก่อนจะออกจากห้อง เธอเหลือบมองมาที่พิมพ์มาดาอีกครั้ง แววตาของเลขาฯ สาว ดูเย็นชาและเต็มไปด้วยคำถาม...มันมีความเป็นศัตรูแฝงอยู่...พิมพ์มาดารู้สึกเช่นนั้นพิมพ์มาดา ยืนอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานใหญ่โตของธาวิน ร่างกายยังคงสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดขาว น้ำตายังคงคลอเบ้า ก่อนจะรีบก้มเก็บแฟ้มเอกสารที่พื้น ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก และยังทิ้งร่องรอยความหวาดกลัวและบาดแผลไว้ในใจเธอจนยากจะลืมเลือน...การเผชิญหน้ากับธาวิน... ในฐานะ 'แม่เลี้ยง' มันจะต้องจบลงด้วยการถูกคุกคามแบบนี้ไปอีกเท่าไหร่กัน..คิดได้เช่นนั้นความหวาดกลัวของพิมพ์มาดาก็ยิ่งฝังลึกลงกว่าเดิม... เธอรู้แล้วว่าชีวิตภายใต้อาณาจักรของเขามันไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่เธอคิด... มันเต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น... และมันอาจจะกลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอแทบทุกวัน...ก็เป็นได้16.00 น.รถตู้สีดำคันหรูที่กำลังแล่นออกจากสนามกอล์ฟ อัครเดชนั่งเอนหลังพิงเบาะนุ่ม ดวงตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ทว่าภายใต้ใบหน้าที่เคร่งขรึมนั้น กลับฉายแววขอ

ตอนที่ 34 อ้อมกอดที่สั่นคลอนพิมพ์มาดาเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นก่อน เธอสบตากับเขาชั่วครู่ ก่อนจะหลุบตาลง เสียงของเธอแผ่วเบา แต่หนักแน่นในความต้องการที่จะให้ช่วงเวลานี้สิ้นสุดลงเสียที“เรากลับกันเถอะค่ะ” ธาวินจ้องมองเธออีกครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจบางอย่าง ก่อนที่ความแข็งกร้าวบางส่วนจะกลับมาในดวงตาคมกริบคู่นั้น เขาพยักหน้าเล็กน้อย“ครับ” คำตอบสั้นๆ เพียงคำเดียวเป็นการตกลง เขาค่อยๆ ปล่อยร่างเธอให้เป็นอิสระจากอ้อมแขน แต่บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและยังไม่คลี่คลายรถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกจากย่านใจกลางเมืองเชียงใหม่ มุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์ใหญ่ บรรยากาศภายในรถคลายความอึดอัดลงไปได้เกือบเท่าตัว แต่ยังคงมีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับเสียงลมหายใจของคนสองคนเท่านั้น พิมพ์มาดาเลือกที่จะหันหน้าออกไปมองวิวข้างทาง ดวงตาแดงก่ำยังคงฉายแววแห่งความเศร้าและบอบช้ำ ซึ่งธาวินเองก็แอบชำเลืองมองหญิงสาวข้าง ๆ จากหางตาเป็นครั้งคราวกว่าจะฝ่ารถติดกลับถึงคฤหาสน์ก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง เมื่อหัวหน้าแม่บ้านเห็นธาวินและพิมพ์มาดาลงจากรถมาพร้อมกันก็รีบถามว่าจะให้ตั้งโต๊ะอาหารเลยหรือเปล่

ตอนที่ 36 บำเรอรักแม่เลี้ยงสาว NCธาวินโถมเข้าหาราวกับพายุร้ายที่โหมกระหน่ำซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง หลังจากที่ความยับยั้งชั่งใจได้มลายหายไปพร้อมกับสติที่เลือนรางจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เพียว ๆ ทุกการสัมผัสของเขารุนแรงและเร่าร้อน ราวกับต้องการจะหลอมละลายร่างบางให้เป็นหนึ่งเดียวกับอารมณ์ปรารถนาอันพลุ่งพล่านของตนเองที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างยากจะควบคุมซีอีโอหนุ่มไล่ต้อนหญิงสาวให้จมดิ่งสู่ห้วงแห่งความใคร่ที่เขาเป็นผู้ก่อขึ้นแต่เพียงฝ่ายเดียว ไม่สนใจเสียงสะอื้นหรือดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวดของเธอ ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นแปลบปลาบทั่วร่างของพิมพ์มาดา ไม่ว่าปลายนิ้วแกร่งจะแตะต้องส่วนไหนในร่างกาย ผิวเนื้อเนียนนุ่มของเธอก็พลันตอบสนองด้วยความเสียวสะท้านไปเสียทุกครั้งจนขนลุกชันไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่ได้ พร้อม ๆ กับเสียงครางแผ่วเบาที่ลอดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริก มันไม่ได้เสียงร้องขอแบบในครั้งแรก แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการตอบสนองของร่างกายที่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง ถึงแม้จิตใต้สำนึกจะยังคงต่อต้านก็ตาม“ขอดูดหน่อยนะ..ที่รัก โคตรคิดถึงเลย อื้มมม!!! นุ่มเหลือเกิน” เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างหู เสียงนั้

ตอนที่ 38 อย่าหลอกกันเลยณ ห้องอาหารของโรงแรมชื่อดัง ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดได้ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า หลังจากอัครเดชทานมื้อค่ำกับท่านรัฐมนตรีเสร็จ เขาก็รีบร้อนเดินทางกลับทันทีด้วยเป็นห่วงสิ่งที่คุยกับบุตรชายค้างเอาไว้ ทว่า..ในจังหวะนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็แล่นวาบเข้ามาในหัว ทำให้ชายสูงวัยต้องหยุดชะงัก อัครเดชเพิ่งนึกได้ว่าโทรศัพท์มือถือของพิมพ์มาดาที่ตั้งใจจะเอาไปเฉลยความจริงทุกอย่าง และเป็นเครื่องมือสำคัญในการวางแผนทั้งหมดมาตั้งแต่ต้น กลับไม่ได้นำติดตัวมาด้วย แต่มันถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัยในตู้เซฟส่วนตัวของเขาที่ห้องทำงานในบริษัทความกังวลแปรเปลี่ยนเป็นความเร่งรีบอย่างฉับพลัน ราวกับเวลากำลังจะหมดลง คุณอัครเดชหันไปหานายสินที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกล“สิน! ออกรถเร็ว ฉันต้องไปที่บริษัทเดี๋ยวนี้!” อัครเดชสั่งลูกน้องเสียงเฉียบขาด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ดวงตาฉายแววกระสับกระส่ายนายสินดูแปลกใจเล็กน้อยที่เจ้านายจะกลับไปที่บริษัทในกลางดึกเช่นนี้ แต่ก็รีบรับคำสั่งทันที“ครับนาย”ไม่ถึงสิบนาที รถยนต์คันเดิมก็แล่นฉิวออกจากโรงแรม มุ่งหน้ากลับสู่ใจกลางเมืองในยามวิกาล ท้องถนนยามค่ำคื

ตอนที่ 40 ตอนจบธาวินพยักหน้ารับคำ ก่อนจะรีบขอตัวลาพิมพ์ดาวอย่างรวดเร็ว เขาตัดสินใจที่จะไม่รอช้าแม้แต่นาทีเดียว ธาวินรีบขับรถออกจากบ้านของพิมพ์ดาวไปด้วยความหวังครั้งใหม่ ปลายทางคือบ้านยายของเกรชที่กรุงเทพฯระหว่างทางที่รถแล่นฉิวอยู่บนถนนหลวง ธาวินนึกขึ้นได้ว่ามีโทรศัพท์เครื่องเก่าของพิมพ์มาดาอยู่ในมือ ซึ่งผู้เป็นบิดาส่งให้เขามาเมื่อคืนนี้ ธาวินไม่รอช้า รีบใช้มันค้นหาเบอร์ของเกรชซึ่งน่าจะอยู่ในรายชื่อติดต่อ และรีบโทรออกทันทีเสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยความงุนงงเมื่อเห็นเบอร์เก่าที่หายไปของเพื่อนสนิท“เกรช ๆ !!! นี่ผมวินเอง ธาวินไงครับ” ธาวินกรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรน“อ๋อค่ะ คุณธาวิน! มีอะไรเหรอคะ เกรชนึกว่าเบอร์ของยัยพิมพ์ซะอีก” เกรชถามกลับด้วยความประหลาดใจระหว่างทางที่ขับรถ ธาวินก็เล่าทุกอย่างให้เกรชฟังอย่างรวดเร็วและกระชับที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตั้งแต่เรื่องราวความเข้าใจผิดที่เขามีต่อพิมพ์มาดา ปมปัญหาทั้งหมดที่เกิดจากโทรศัพท์เครื่องนี้ การที่พิมพ์มาดาหนีไป พร้อม ๆ กับการที่เขากำลังตามหาเธออยู่ เกรชฟังเรื่องทั้งหมดด้วยความตกใจและเห็นใจในสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้ ก่อนจะรีบบอกว่าเธอจะให้ความช่