All Chapters of รักในเงาแค้น: Chapter 31 - Chapter 40

ลึก ๆ แล้ว พิมพ์มาดารู้ดีว่าตัวเองนั้นมีความต้องการที่รุนแรงกว่าผู้หญิงทั่วไป ร่างกายของเธอมักตอบสนองต่อรสสัมผัสทางเพศอันเร่าร้อนได้ง่ายดายจนคล้ายกับเป็นสารเสพติด ความเซ็กซี่เย้ายวนที่แผ่ออกมาโดยธรรมชาติโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจจะอ่อย ทั้งดวงตาฉ่ำปรือ ริมฝีปากอวบอิ่มที่มักเผยอออกน้อย ๆ และทรวดทรงองค์เอวอวบอัดกลายเป็นเสน่ห์อันตรายที่ชวนให้ผู้ชายทุกคนที่ได้ใกล้ชิดเกิดความกระสันอยากจับเธอฟัดบนเตียงกว้างมาแล้วหลายราย และคุณอัครเดชก็กำลังตกอยู่ในบ่วงเสน่ห์นั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น“หนูพิมพ์... นิ่งไปเลย เป็นอะไรมากหรือเปล่าจ๊ะ” อัครเดชกระซิบถาม ยิ่งเห็นดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองด้วยความเคลิบเคลิ้มและสับสน ฝ่ามือหนาที่เกาะกุมเอวบางอยู่ก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นอย่างย่ามใจ ขยับช่วงล่างแกร่งตึงแน่นเข้าบดเบียดตรงกึ่งกลางกายของเธอผ่านเนื้อผ้าชั้นดี“พิมพ์... พิมพ์แค่เวียนหัวค่ะคุณอา” หญิงสาวเค้นเสียงตอบอย่างยากลำบาก กลิ่นฟีโรโมนเพศชายที่คุกรุ่นทำให้เธอเริ่มเคลิบเคลิ้มคล้อยตาม แผงอกกำยำที่มีไรขนหน้าอกรำไรใต้สาบเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมของคุณอัครเดชเบียดเสียดกับทรวงอกอวบอิ่มของเธอจนมันบดบี้ ยอดอกชูชันคัดตึงตอบรับสัมผ

“คุณอา! ถอดชุดของหนูทำไม... อื้อ! หนูแค่จะช่วยใช้มือให้เองนะคะ!” เด็กสาวประท้วงเสียงหลง พยายามขยับหนี“ไม่เป็นไรหรอกน่า... นิดเดียวเอง...หนูพิมพ์” น้ำเสียงปลอบประโลมทว่าเอาแต่ใจ ก่อนที่เต้างามสองเต้าอวบเต่งตึงจะถูกริมฝีปากร้อนระอุของชายรุ่นใหญ่ดูดกลืนเข้าปากอย่างรวดเร็ว ปลายลิ้นสากตวัดรัวเลียยอดอกชูชันจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบชวนใจสั่น ทั้งที่ตอนแรกเขาขอเพียงให้เธอช่วยสัมผัสกุมแก่นกายให้ ทว่าตอนนี้เธอกลับถูกเขาตะล่อมเล้าโลมจับแก้ผ้าเย้าแหย่จุดกระสันจนเนื้อตัวสั่นระริก ร่างกายของพิมพ์มาดาจึงอ่อนระทวยเหลวเป็นขี้ผึ้งลนไฟ ความขัดขืนในตอนแรกมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความสยิวเสียวซ่านรัญจวน“โอ๊ย!! ซี้ดดส์... อย่าให้เป็นรอยนะคะ... อ๊ะห์!”พิมพ์มาดาเริ่มซี้ดปากเมื่อความเสียวซ่านแล่นริ้วเข้าจู่โจมแกนสมอง เธอยอมปล่อยใจไปกับเกมกามารมณ์ที่ถลำลึกเกินควบคุม หญิงสาวแอ่นอกรับสัมผัสพลางขยับกายดันสะโพกขึ้นสูงจนแก่นกายใหญ่โตหนาแน่นของชายรุ่นใหญ่แอบเฉี่ยวมุดไปมาตามร่องเนื้อฉ่ำหวานที่ผลิตน้ำรักออกมาจนชื้นแฉะอัครเดชยิ่งเร่าร้อนเมื่อเห็นเด็กสาวตอบรับสัมผัส เขาขยับถูไถแก่นกายไปตามรอบ ๆ กายสาว ก่อนจะเร่งจังหวะสะโพกหน

“เสียวใช่ไหมล่ะจ๊ะหนูพิมพ์ ถึงแรงของอาจะสู้เด็กวัยรุ่นไม่ได้ แต่อารู้ใจผู้หญิงนะ...” อัครเดชยิ้มกริ่มพลางจับร่างบางพลิกคว่ำเปลี่ยนท่าทางเป็นท่ากวางเหลียวหลังให้บั้นท้ายกลมกลึงลอยเด่น ก่อนจะดันกระแทกท่อนเอ็นขรุขระเข้าทางด้านหลังจนมิดด้ามชายสูงวัยซอยสะโพกตะบันเข้าใส่ไม่ยั้ง สลับกับอุ้มยกตัวเธอขึ้นมาใน ท่าที่โชว์พละกำลังของเขา เรียวขาเกี่ยวกระหวัดเอวหนาโดยอัตโนมัติพร้อม ๆ กับวงแขนเรียวงามที่โอบรอบลำคอแกร่ง มือหนาประคองสะโพกและก้นอวบ ๆ ของเด็กสาวให้ขย่มรับความเสียวซ่านที่กระแทกกระทั้นเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งและพาเดินรอบ ๆ ห้องอย่างไม่อาย“อร๊ายยย คุณอาขา... พิมพ์เขินอะ ท่านี้ ไม่พาออกข้างนอกนะคะ... อ๊ะ ๆ ๆ พอเถอะค่ะ รีบ ๆ ปล่อยเถอะนะ” พิมพ์มาดาหอบหายใจกระเส่า ตัวโยนสั่นคลอนโยกย้ายตามแรงส่ง ดวงตาฉ่ำปรือพยายามเหลียวมองนาฬิกาภายในห้องเมื่อเห็นว่าความสว่างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ“พิมพ์กลัว... พิมพ์กลัวแม่จะกลับมาที่บ้านแล้วมาเจอ... อื้อออ เบาหน่อยยย”“คุณแม่ของหนูไม่กลับมาหรอก... งานที่วัดยังยุ่งอยู่เลย พิมพ์จ๋า... สนใจแค่ความเสียวตรงหน้าก็พอนะเด็กดีของอา!” อัครเดชตัดบทเสียงพร่า แขนแกร่งกอดรัดเอวบางของ

“โอ๊ย ๆ ... งื้ออ พิมพ์เสียว... คุณอา... เบา ๆ หน่อยสิคะ อ๊ะ ๆ ๆ โอ๊ย ๆ ” หญิงสาววอนขอเสียงสั่น แต่อัครเดชกลับตะบันเอวเข้าใส่อย่างต่อเนื่องโดยไม่ปรานีร่องสวาทน้อย ๆ ของเธอเลย“อยากให้อาเบากกว่านี้จริงๆ เหรอ... แต่ข้างในของหนูมันตอดรัดอาไม่หยุดเลยนะครับ” แม้ปากจะเย้าแหย่ แต่ช่วงล่างกลับกดเน้นรุนแรงกว่าเดิม พิมพ์มาดาที่ถูกกระแทกกระทั้นหน่วงหนักจนตัวแทบหักทำได้เพียงครางเครือตอบ“ก็... มัน... ทั้งจุกทั้งเสียวนี่คะ...”“โอเคหนู เดี๋ยวอาเบาให้” อัครเดชผ่อนจังหวะ ค่อย ๆ ถอนแก่นกายออกจนสุดทางอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกระแทกอัดกลับเข้าไปเน้น ๆ ใหม่สุดแรงเกิดปั่กกก!!!“โอ๊ยยยยย ...คุณอา ไหนบอกว่า... อ๊ายยย! ก็ได้ ๆ หนูยอมแล้วค่ะ” พิมพ์มาดาแทบหยุดหายใจ ร่างกายแอ่นโค้งรับทุกสัมผัสกระแทกกระทั้นจนเกือบจะแตะขอบสวรรค์รำไร“โอ๋... หน้าแดงเชียว ชอบแรง ๆ ก็ไม่บอก” อัครเดชหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เขาจัดแจงสอดลำแขนเข้าใต้ข้อพับขา อุ้มร่างของเด็กสาวที่หนักเพียง 48 กิโลกรัมขึ้นมาในท่าอุ้มแตงอย่างง่ายดายอีกครั้ง ก่อนจะกระแทกอัดแก่นกายเข้าใส่จากด้านล่างอย่างไร้ความปรานี“อ๊ายยย! ท่านี้อีกแล้ว อื้อ คุณอา ท่านี้ หนู

พอกลับมาถึงบ้านทันทีที่สมาร์ตโฟนเครื่องใหม่มาอยู่ในมือ พิมพ์มาดาก็รีบร้อนดาวน์โหลดแอปพลิเคชันคุ้นตาที่เป็นช่องทางสื่อสารหลักระหว่างเธอกับธาวิน ความหวังดวงน้อยผุดวาบขึ้นในอกอย่างเปี่ยมล้น ทว่าเมื่อหน้าจอแสดงผลให้กรอกข้อมูล ความทรงจำเกี่ยวกับรหัสผ่านเดิมกลับเลือนรางราวกับถูกหมอกควันแห่งความทุกข์ระทมเข้าบดบัง เธอพยายามป้อนรหัสซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนระบบแจ้งเตือนว่าผิดพลาด ในที่สุดด้วยความร้อนใจ เธอจึงตัดสินใจกดสมัครบัญชีผู้ใช้ใหม่ด้วยความหวังอันริบหรี่นิ้วเรียวสั่นเทาพิมพ์ค้นหาชื่อบัญชีของธาวินในช่องค้นหาอย่างตั้งใจ ทว่าความรู้สึกเย็นเยียบกลับแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง มันว่างเปล่าและไม่มีชื่อของเขาปรากฏอยู่เลยใจของเธอหล่นวูบดิ่งลงสู่ความมืดมิด หนทางเดียวที่จะอธิบายความจริงถูกตัดขาด น้ำตาเม็ดโตเอ่อคลอหน่วยตาด้วยความสิ้นหวังสุดขีด สุดท้ายพิมพ์มาดาตัดสินใจกดเบอร์โทรศัพท์สายตรงหาเกรชเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอจำเบอร์โทรได้แม่นยำ เพราะเพื่อนคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนเบอร์มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยน้ำเสียงหวานสั่นเครือระคนก้อนสะอื้นยามถ่ายทอดมรสุมชีวิตที่พัดกระหน่ำ ทั้งการจากไปกะทันหันของคุณพ่อ และความทุ