《รักในเงาแค้น》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

ร่างระหงในชุดพนักงานก้าวตรงดิ่งเข้าสู่ห้องนอนส่วนตัว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะผลักบานประตูเพื่อปิดกั้นโลกภายนอก ร่างสูงใหญ่กำยำของธาวินกลับแทรกตัวตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว มือหนารวบหมับเข้าที่เอวคอดกิ่ว ดันร่างระหงให้ถอยร่นเข้าไปภายในห้องนอนพร้อมๆ กัน“คุณวิน! อย่านะคะ... ปล่อยพิมพ์นะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าหรอกค่ะ!” พิมพ์มาดาพยายามเบี่ยงใบหน้านวลหลบหลีกริมฝีปากหยักลึกที่กำลังซุกไซร้คลอเคลียอยู่ข้างพวงแก้วใส เสียงหวานสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกขวัญ ขณะที่สองมือบางยกขึ้นยันแผงอกแกร่งหนั่นแน่นไว้สุดกำลัง ทว่ากลับไร้ผลเมื่อเผชิญหน้ากับพละกำลังมหาศาล“เห็นแล้วจะทำไม...” ธาวินกระซิบตอบด้วยกระแสเสียงแหบพร่าชวนใจสั่นชิดใบหูเล็ก ก่อนจะทวีแรงรัดอ้อมแขนกักขังเรือนร่างนุ่มนิ่มไว้แน่นหนา ราวกับหวั่นกลัวว่าเธอจะแปรสภาพเป็นผีเสื้อขยับปีกหนีหาย นัยน์ตาคมกล้ากวาดมองหยาดเลือดฝาดที่แล่นพล่านทั่วปรางหน้าผุดผ่องของเธออย่างไม่วางตา“ผมแค่อยากจะอาบน้ำ... กับคุณ”“จะบ้าหรือไง! ปล่อยนะคุณวิน!” หญิงสาวเริ่มออกแรงดิ้นรนพยศมากขึ้น ใบหน้าสวยเห่อร้อนแดงซ่านปานไฟสุม ยามเนื้อตัวนุ่มนิ่มบดเบียดเสียดสีเข้ากับความแข็งแกร่งกำย

แววตาของธาวินลุกวาวด้วยความโกรธ ราวกับมีไฟสุมอยู่ในนั้น คำปฏิเสธของเธอยิ่งทำให้เขาเดือดดาลมากขึ้นไปอีก“ที่คุณทิ้งผม คงเป็นเพราะคุณคงเห็นว่าผมไม่มีเงินมากพอ ให้คุณหลอกได้ล่ะสิ” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยการเสียดสี“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ คุณกำลังเข้าใจผิด”“จะให้ผมเชื่อได้ยังไง คุณทิ้งผมมาอยู่กับคนแก่คราวพ่อ ไม่หวังเงินจะให้เรียกว่าอะไร!” น้ำเสียงประกาศกร้าวความโกรธและความเข้าใจผิดถาโถมใส่เขาจนมองไม่เห็นอะไร นอกจากภาพผู้หญิงตรงหน้าที่เป็นนักหลอกลวงหรือนักต้มตุ๋นจอมวางแผน“ตอนที่ไปเที่ยวด้วยกันคุณก็ทำเป็นรักผม แต่พอรู้ว่าผมไม่มีเงิน คุณคงเปลี่ยนเป้าหมายใหม่สินะ!” เสียงของเขาเยาะเย้ย เต็มไปด้วยความขมขื่นที่เข้าใจไปเองอย่างน่าสมเพช“คุณคงไม่คิดว่าจะมาเจอผมที่นี่ล่ะสิ! ไม่คิดว่าคุณที่คุณกำลังหลอกจะเป็นพ่อของผม นี่คุณหลอกผู้ชายมากี่คนแล้ว!!! ผมจะสั่งสอนผู้หญิงหลอกลวงอย่างคุณยังไงดี มันถึงจะสาสม”คำพูดแต่ละคำที่พ่นออกมาจากปากเขาเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิม ทำให้พิมพ์มาดารู้สึกเจ็บปวดจนแทบยืนไม่อยู่ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ขอบตา ความรู้สึกเจ็บปวดกับคำกล่าวหาของเขาทำให้เธอสั

ธาวินฟอนเฟ้นสองเต้าอย่างกระหายใคร่ราวกับคนอดอยากมานาน เขากระตุ้นเร้าจนร่างบางบิดส่ายไปมา สองทรวงอกอวบอิ่มถูกทั้งบีบขยี้ เคล้นคลึง และถูกกัดทึ้งจนปรากฏรอยจ้ำแดงเป็นแห่งๆ รอยจูบและรอยฟันปรากฏอยู่ทั่วบริเวณเนินอกและยอดถัน เรียกได้ว่าไม่มีพื้นที่แม้แต่เพียงเสี้ยวเดียวที่รอดพ้นจากการโลมเลียและครอบครองของเขา ในขณะเดียวกัน แม้แต่เบื้องล่าง เขาก็กำลังใช้ฝ่ามือหนาตะปบและขยำขยี้เนินสวาทที่ปิดสนิทภายใต้เนื้อผ้าบางเบา จนเริ่มชื้นแฉะและเต้นตุบๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายทั้งหวาดกลัวและวาบหวาม“ทนไม่ไหวแล้ว ขอเย็ดแรง ๆ สักทีเถอะว่ะ” ธาวินพูดหยาบคายเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า เมื่อการเล้าโลมปลุกปั่นอารมณ์ของทั้งสองมาถึงจุดที่ยากจะอดกลั้น นี่อาจจะรวดเร็วเกินไปสักหน่อยหากเทียบกับประสบการณ์ที่เขาเคยมีกับผู้หญิงคนอื่นๆ แต่สำหรับพิมพ์มาดา รูปร่าง ทรวดทรง กลิ่นกาย และการตอบสนองที่แสดงออกแม้ในยามหวาดกลัวของเธอ ช่างงดงามและมีเสน่ห์ร้อนแรงจนเกินต้านทาน เร่าร้อนเสียจนเขาไม่อาจทนรอได้อีกแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว ความต้องการเข้าครอบครองเธอทั้งร่างกายและจิตใจท่วมท้นจนเขาพร้อมจะทำทุกอย่

พิมพ์มาดาไม่มีเรียวแรงแม้แต่จะขัดขืน เขาเสร็จสมแล้ว แต่ก็ไม่ยอมปล่อยร่างของเธอให้เป็นอิสระ ก่อนที่ริมฝีปากหยักของเขาประทับจูบลงมาบนริมฝีปากของเธอครั้ง มือหน้าบีบคางของเธอให้เผยอเปิดทางให้เขาได้ใช้ลิ้นตามความต้องการ เธอได้แต่ยอมจำนนต่อความรุนแรงและความปรารถนาของเขาในคืนอันเลวร้ายนี้ความรู้สึกผิดที่จะต้องทรยศกับผู้มีพระคุณอย่างอัครเดชถาโถมเข้ามาในใจ เธอไม่รู้หรอกว่าเขายังต้องการตัวเธออยู่หรือไม่ แต่พิมพ์มาดาไม่อยากให้ใครเสียใจเลยในบ้านหลังนี้ ไม่อยากให้พ่อลูกต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องของเธออีกต่อไปแล้วหญิงสาวค่อยๆ ใช้เรี่ยวแรงที่ยังหลงเหลือยันกายขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของธาวินเป็นครั้งสุดท้าย เขาหลับไปในที่สุด ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว บัดนี้ดูสงบนิ่ง แววตาที่เคยมีชีวิตชีวาดับลงสนิท ปรากฏร่องรอยของความสับสนและความว่างเปล่าเข้ามาแทนที่ในใจของหญิงสาวผู้บอบช้ำพิมพ์มาดาค่อยๆ พยุงตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดปกติ สัมผัสของเนื้อผ้าคุ้นเคยทำให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง ก่อนจะมองสำรวจตัวเอง เธอเห็นรอยแดงช้ำที่ปรากฏอยู่ทั่วเนินอก ร่องรอยจากกา

อัครเดชถอนหายใจยาว มองหน้าลูกชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ในรถตู้ด้วยแววตาที่หนักใจ ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เก็บงำเอาไว้“คือวันที่หนูพิมพ์เค้าหายตัวไปจากแกน่ะ...” อัครเดชเริ่มต้นเสียงแผ่วเบา“แม่เค้าโทรมาบอกว่าพ่อเค้าเสีย...หนูพิมพ์ก็เลยรีบออกมาจากที่พักและก็พยายามจะโทรหาแก” อัครเดชนึกย้อนไปถึงภาพในความคิด เมื่อครั้งที่พิมพ์มาดากระวนกระวายใจอย่างหนัก พยายามควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองระหว่างที่เขากำลังขับรถไปส่งเธอ เพื่อไปรับศพผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาล สีหน้าของหญิงสาวในความทรงจำนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนและความเศร้าโศก“แต่พอเกิดอุบัติเหตุที่รถเกือบชนกันน่ะ… หนูพิมพ์เค้าลืมโทรศัพท์เอาไว้ที่รถ พ่อเป็นคนพาเธอไปรับศพของพ่อเธอที่โรงพยาบาล ก็เลยเรียกให้ชัยมาอยู่เฝ้าในที่เกิดเหตุ พอหนูพิมพ์หาโทรศัพท์ไม่เจอ พ่อก็เลยบอกให้นายชัยเป็นคนช่วยหา” อัครเดชหยุดเล่า หันมาสบตากับธาวิน“จนเกือบเย็นวันต่อมา ชัยถึงได้เอาโทรศัพท์มาคืนพ่อ ถ้าก่อนหน้านี้พ่อรู้ความจริง พ่อจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด วิน ยกโทษให้พ่อเถอะนะ”“แล้วพ่อต้องขอโทษแกด้วย…ที่ทำให้แกต้องเข้าใจผิดกับหนูพิมพ์เค้าถึงขนาดนี้ หนูพิมพ์คงลำบากใจมา