All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 311 - Chapter 320

“อืม”เยี่ยนซื่อหยวนตอบรับเสียงเรียบ แล้วพาหลิวชิงซวี่เข้าประตูใหญ่ไปเจียงจิ่วเดินตามหลังพวกเขา พลางรายงานสถานการณ์ “ก่อนหน้านี้ฝ่าบาททรงส่งคนมาตรวจสอบที่ตำหนักเย็นแล้ว แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ กระหม่อมเองก็ตรวจสอบดูทุกซอกทุกมุมแล้ว ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติเลยพ่ะย่ะค่ะ”หลิวชิงซวี่หันกลับไปถามเขา “หลังจากที่เกิดเรื่องกับองค์ชายสิบ แน่ใจนะว่าข้าวของที่นี่ไม่ได้ถูกคนเคลื่อนย้าย?”เจียงจิ่วตอบกลับ “ข้าน้อยสอบถามเกากงกงแล้ว เขาบอกว่าหลังจากองค์ชายสิบเกิดเรื่อง ตำหนักเย็นก็ถูกปิดตาย คนที่เคยอยู่ในตำหนักเย็นก็ถูกพาตัวไปหมด นอกจากคนที่ฝ่าบาทส่งมาแล้ว ก็ไม่มีใครเข้าใกล้ตำหนักเย็นอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ”หลิวชิงซวี่สบตากับเยี่ยนซื่อหยวนครู่หนึ่ง ไม่ได้กล่าวอะไรอีกตำหนักเย็นในตอนนี้ เป็นภาพที่คนนอกไม่อาจจินตนาการได้เลย...ทุกห้องล้วนมีหนูและแมลง โดยเฉพาะโถงใหญ่ที่องค์ชายสิบเคยเข้าไป แมลงเกาะกลุ่มกันเป็นก้อน หนูวิ่งพล่านไปทั่ว ไม่ว่าจะมองไปที่ขื่อคานหรือพื้นไม้ก็เห็นเต็มไปหมด น่าสะอิดสะเอียนจนแทบไม่กล้าชายตามองหากเป็นคนที่ขวัญอ่อนหน่อย เกรงว่าคงจะตกใจจนเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นทว่าสิ่งเหล่านี้ กลับเป็

“ข้า... ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร...” ฮองเฮาซูสะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของเขาและหลิวชิงซวี่ นางก็กลับมาสงบเยือกเย็นขึ้นบ้าง แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ “พวกเจ้ามาที่นี่กลางดึก แล้วยังเอาของอะไรไม่รู้มาข่มขู่ข้า ตกลงแล้วทำไปเพื่ออะไรกันแน่?”เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของนาง หลิวชิงซวี่ก็ไม่ได้รีบร้อนโต้แย้ง หยิบแผ่นบางๆ แผ่นหนึ่งมาจากมือของเยี่ยนซื่อหยวน แล้วเดินยิ้มร่าเข้าไปหานาง “พี่สะใภ้ พวกเราไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอกเพคะ เพียงแต่วันนี้บังเอิญได้ของดีชิ้นหนึ่งมา คิดว่าท่านอยู่ที่นี่คงจะเบื่อแย่ พวกเราเลยตั้งใจเอามาให้ท่านเล่น” นางพูดไปพลางกางแผ่นบางๆ นั้นออก ราวกับกำลังเล่นผ้าเช็ดหน้า “พี่สะใภ้ ท่านดูสิว่าของสิ่งนี้พิเศษมากหรือไม่? พวกเรามอบให้ท่านเป็นอย่างไร?”“อ๊า!” เมื่อเห็นหลิวชิงซวี่ถือแผ่นบางๆ เดินเข้ามาใกล้ ฮองเฮาซูก็ไม่อาจกลั้นเสียงกรีดร้องด้วยความตระหนกได้อีก“พี่สะใภ้ ท่านร้องทำไมกัน? พวกเราเอาของล้ำค่ามามอบให้ท่าน เหตุใดท่านถึงยังไม่ดีใจอีกเล่า?” หลิวชิงซวี่ทำปากยื่นอย่างน้อยใจ“นั่นสิ ฮองเฮา ซวี่เอ๋อร์มอบของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งให้เจ้า เห

เสียงร้องไห้และอ้อนวอนของฮองเฮาซูทำเอานางเสียสมาธิ จนลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปเสียสนิท!ฮองเฮาซูดูเหมือนจะสำนึกผิดแล้วจริงๆ ดังนั้นเมื่อเผชิญกับการคาดคั้นจากเยี่ยนเฉินหาว นางก็ไม่ได้อึกอักอ้อมค้อมอีก “พิษนั้นแม่นมเฉินเป็นคนนำมาจากบ้านเกิดเพคะ ตอนที่นางขอลากลับไปเยี่ยมญาติคราวก่อน นางได้พบกับนักปรุงยาพิษผู้หนึ่ง ด้วยคำโอ้อวดของนักปรุงยาพิษ นางจึงยอมทุ่มเงินถึงห้าพันตำลึงเพื่อซื้อกระดาษพิษมาสองแผ่น ว่ากันว่ากระดาษพิษนี้ผ่านการแช่ในน้ำพิษหายากนับร้อยชนิด ไร้สีไร้กลิ่น สามารถสังหารคนได้อย่างไร้ร่องรอย... ฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้แก้ตัว เป็นแม่นมเฉินที่นำมันเข้ามาในวังจริงๆ เพคะ”เยี่ยนเฉินหาวแค่นเสียงเย็น “ยามนี้แม่นมเฉินตายไปแล้ว ไร้พยานหลักฐาน เจ้าจะให้ข้าเชื่อเจ้าได้อย่างไร?”ฮองเฮาซูเงยหน้ามองเขา นอกจากหยาดน้ำตาที่ไหลรินแล้ว นางก็ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาอีกเยี่ยนเฉินหาวหลับพระเนตรลงฉับพลัน ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเย็น “ในเมื่อเจ้าปรารถนาที่จะไปปฏิบัติธรรม เช่นนั้นข้าก็จะสงเคราะห์ให้! พรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปส่งเจ้าที่วัดซุ่นเหอ!”สิ้นพระสุรเสียง เขาก็สะบัดฉลองพระองค์ หันหลังออกไปจากตำหนักชีเสียฮองเ

หลังจากที่ฟังนางพูดจบ เจียงจิ่วก็พลิกดูกระดาษแบบร่างด้วยสีหน้างุนงง “พระชายา นี่คือการค้าของท่านกับหออวี้ชุนหรือพ่ะย่ะค่ะ? สิ่งที่ท่านขายคืออันใดกัน เหตุใดข้าน้อยจึงดูไม่ออกเลย?”หลิวชิงซวี่แอบขำในใจของอย่างบิกินี ขนาดรัชทายาทยังดูไม่ออก ชายหนุ่มซื่อบื้อที่ครองตัวเป็นโสดมาตั้งแต่เกิดอย่างเขาหากดูออก นี่ถึงจะเป็นเรื่องแปลก!ทว่าภายนอก นางกลับวางท่าทีขึงขังจริงจัง “เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนี้ แค่เอาไปส่งที่หออวี้ชุนมอบให้คนที่ชื่อเฟิงซานเหนียงก็พอ เดิมทียังมีเงินส่วนที่เหลืออีกเก้าร้อยตำลึงที่ยังไม่ได้ชำระ นี่ข้าก็เกินกำหนดเวลามานานแล้ว หากพวกเขายืนกรานจะหักเงิน ก็ปล่อยให้พวกเขาหักไปบ้างเถอะ เก็บเงินกลับมาได้เท่าไร เจ้าหักออกไปสองส่วน ถือว่าเป็นค่าเหนื่อยในการวิ่งเต้น”เจียงจิ่วได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเป็นประกาย “พระชายา จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ? ข้าน้อยได้สองส่วนเลยหรือ?”เมื่อก่อนเขาเคยได้ยินว่าท่านอ๋องทรงลงนามในสัญญาขายตัวเป็นทาสแปดหมื่นตำลึง เขาไม่รู้ตื้นลึกหนาบางจึงคิดว่านางเป็นคนเห็นแก่เงิน แต่พอได้คุ้นเคยกันแล้วเขาถึงได้พบว่า พระชายาของพวกเขานั้นใจกว้างจนหาคำมาบรรยายไม่ได้คราวก่

ด้านหน้ารถม้า เจียงจิ่วเกือบจะหน้าทิ่มลงไปกองกับพื้นเขาเคยเห็นนางโอ้อวดตัวเองมาแล้ว คราวก่อนนางชมตัวเองว่ารอบรู้ทั้งดาราศาสตร์และภูมิศาสตร์ ชมตัวเองเสียจนราวกับว่าบนสวรรค์มีเพียงหนึ่งเดียว ไร้ผู้เทียมทานในโลกหล้า นึกไม่ถึงว่าตอนนี้จะเริ่มเอาอีกแล้ว...ซูปิ่งเฉิงจ้องมองนางด้วยใบหน้าที่แข็งค้าง เห็นได้ชัดว่าเขาไร้คำพูดจะโต้ตอบทว่าในดวงตาแก่ชรานอกจากความดุร้ายแล้ว ยังมีความรังเกียจเพิ่มเข้ามาอีกเล็กน้อยแต่ยิ่งเขาเป็นเช่นนี้ หลิวชิงซวี่ก็ยิ่งแสร้งทำจริตจะก้านมากขึ้น “อัครเสนาบดีซู ข้ารู้ดีว่าตนเองมีข้อดีมากมายเพียงใด ท่านก็อย่าได้ชื่นชมข้านักเลย แล้วก็อย่าเอาไปป่าวประกาศด้วยเล่า เพราะถึงอย่างไรข้าก็ชอบทำตัวเรียบง่ายมาแต่ไหนแต่ไร หากคนทั้งใต้หล้ารู้ว่าข้าเป็นคนน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้ ต่อไปคงมีคนมาคอยประจบเอาใจข้ากันไม่หวาดไม่ไหว ข้าไม่อยากจะทำตัวโดดเด่นสะดุดตาเช่นนั้นเลยสักนิด”ใบหน้าชราของซูปิ่งเฉิงแข็งทื่อจนดูเหมือนหุ่นขี้ผึ้งเข้าไปทุกทีหลิวชิงซวี่เห็นว่าพอสมควรแล้ว จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการขออภัย “อัครเสนาบดีซู เวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว ข้าควรจะกลับจวนเสียที มิเช่นนั้นท่าน