All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 321 - Chapter 330

“เจ้ากลัวว่าจะอธิบายกับฝ่าบาทได้ยากหรือ?” นางเว่ยมองค้อนขวับใส่เขา “เด็กคนนั้นมู่ฉินเป็นคนพากลับมา นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเราเสียหน่อย พวกเราจะต้องกลัวอะไร? อีกอย่าง แคว้นต้าเซียงจะส่งคนมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี หากฝ่าบาททรงทราบว่าสองแคว้นเกี่ยวดองกันมาตั้งนานแล้ว มีแต่จะทรงยินดี หรือว่าจะยังลงอาญาพวกเราได้อีก?”“อืม” หลิวจิ่งอู่พยักหน้ารับ ทว่าในใจกลับรู้สึกขมขื่นไม่สบอารมณ์นักเขายอมรับว่าหลายปีมานี้ปฏิบัติต่อบุตรสาวบุญธรรมไม่ดีนัก ทั้งรังเกียจ หมางเมิน และกดขี่ข่มเหงนางทั้งต่อหน้าและลับหลัง ทว่าพอคิดว่าแคว้นต้าเซียงจะมารับบุตรสาวกลับไป ในใจเขาก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งจะอย่างไรนั่นก็เป็นเด็กที่ตระกูลหลิวของพวกเขาเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ แคว้นต้าเซียงมีสิทธิ์อะไร นึกอยากจะทิ้งก็ทิ้ง นึกอยากจะรับกลับก็รับกลับ?ยิ่งไปกว่านั้น บุตรสาวบุญธรรมผู้นี้ยังแต่งงานกับเสด็จอาเล็กแห่งราชวงศ์ คนที่ควรจะได้เชิดหน้าชูตาเพราะบุตรสาวก็ควรจะเป็นเขา แล้วมันไปเกี่ยวอันใดกับแคว้นต้าเซียงด้วย?หากพวกเขาไม่มารับบุตรสาวกลับไปก็แล้วไปเถอะ แต่หากคิดจะมารับตัวกลับไปละก็ เขาจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอมเด็ดขาด!......ต

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรูของนาง หญิงสาวล้วนมองเห็นได้อย่างชัดเจนทว่านางกลับไม่มีสีหน้าผิดปกติอันใด ยังคงจ้องมองหลิวชิงซวี่ตรง ๆ ราวกับสายตาถูกตรึงเอาไว้เมื่อเผชิญกับคำถามของหลิวชิงซวี่ นางก็ทำราวกับไม่ได้ยินความแปลกประหลาดของหญิงสาวทำให้หลวี่จื่อเฉวียนรู้สึกหมดความอดทนเช่นกัน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “แม่นาง หากเจ้ามาขอรับการรักษา ก็จงแสดงท่าทีของการขอร้องผู้อื่นออกมาเถิด หากมีเจตนาแอบแฝง จวนอ๋องเจินแห่งนี้ก็ไม่ใช่สถานที่ให้เจ้ามากำเริบเสิบสานหรอกนะ!”กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ สามารถเชิญนางออกไปได้ทุกเมื่อ!อย่าเห็นว่าหลวี่จื่อเฉวียนมีใบหน้าอ่อนเยาว์ราวกับเด็กเชียว อย่างไรเสียนางก็เป็นคนที่คลุกคลีอยู่ในวังหลังมานานหลายปี พอวางมาดขึ้นมา กลิ่นอายก็ดูน่าเกรงขามยิ่งนักหญิงสาวถึงได้ละสายตามาที่นาง ดวงตางดงามหรี่ลงเล็กน้อย “ท่านคือ?”หลวี่จื่อเฉวียนกล่าวอย่างเย็นชา “ข้าเป็นใครเจ้าไม่ต้องสนใจ เจ้าแค่บอกจุดประสงค์ที่มาเยือนที่นี่ก็พอ!”จู่ ๆ หญิงสาวก็กุมหน้าอกแล้วไอขึ้นมาหลิวชิงซวี่และหลวี่จื่อเฉวียนต่างลอบสังเกตอย่างจริงจัง ตอนที่นางไอแลดูยากลำบากมาก ราวกับมีบางสิ่งอุดตันอยู่ที่ล

เยี่ยนซื่อหยวนยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง หรี่ตาลงครึ่งหนึ่งมองนางอย่างเย็นชา “ราชาโอสถแนะนำมา แล้วจะมาดูหมิ่นจวนอ๋องเจินของข้าได้งั้นหรือ? ในเมื่อไม่เห็นจวนอ๋องเจินของข้าอยู่ในสายตา เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปซะ พวกเราช่วยคนได้ แต่ขออภัยที่ไม่ต้อนรับ!”สีหน้าของหญิงวัยกลางคนมืดครึ้มลงทันที ซ้ำยังเหลือบมองไปทางหลิวชิงซวี่และเมื่อนางเผยแววตาอันแหลมคมนี้ออกมา นัยน์ตาของเยี่ยนซื่อหยวนก็แปรเปลี่ยนเป็นคมกริบในฉับพลัน เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ใช้เรือนร่างสูงใหญ่ของตนบดบังสายตาของนางเอาไว้เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่คมกริบดุจคมดาบของเขา หญิงวัยกลางคนก็รีบก้มหน้าลง แล้วคุกเข่าอ้อนวอน “ท่านอ๋องเจิน คุณหนูของข้าน้อยถูกพิษมาเนิ่นนาน ขอท่านโปรดเห็นแก่ที่พวกเราเดินทางมาไกล อนุญาตให้คุณหนูของข้าน้อยขอยืมจวนอันสูงส่งของท่านพักพิงชั่วคราวสักสองสามวันด้วยเถิด พระคุณอันยิ่งใหญ่นี้ พวกเราจะไม่มีวันลืมเลือนเลยเพคะ”เยี่ยนซื่อหยวนกระตุกมุมปาก “ไม่มีใครบอกเจ้าหรือ ว่าจวนอ๋องเจินแห่งนี้ผู้ใดเป็นใหญ่?”เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงวัยกลางคนก็เงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอี้ยวตัวเล็กน้อยเพื่อมองไปทางด้านหลังของเขาคล้ายจ

ฉู่จงหลิงถึงกับกระอักเลือดเพราะคำพูดของเขาเมื่อเห็นนางหยิบผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้า หญิงวัยกลางคนที่ยืนรออยู่ด้านข้างก็ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก รีบก้าวเข้าไปลูบหน้าอกเพื่อช่วยให้หายใจคล่องขึ้นเจียงจิ่วเองก็เห็นเลือดที่นางไอออกมา ทว่าในแววตาของเขานอกจากความเย้ยหยันแล้วก็ไม่มีสิ่งใดเจือปนอยู่อีกองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมนั้นเขาพอเข้าใจได้ แต่เขาก็เห็นองค์หญิงที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีมามากแล้ว มีผู้ใดบ้างที่กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าท่านอ๋องของพวกเขา?หากอยากให้มีคนคอยตามใจ เช่นนั้นก็อย่ามาเสนอหน้าต่อหน้าท่านอ๋องของพวกเขา!หากจะเข้ามาใกล้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องลดท่าทีลง สตรีที่ท่านอ๋องของพวกเขารักใคร่ทะนุถนอมปานนั้น ใช่คนที่พวกนางจะกล้าลบหลู่และเมินเฉยได้หรือ?เพื่อที่จะได้รีบไล่คนไปให้พ้น ๆ เขาจึงไม่รั้งอยู่ที่นี่นาน รีบลงไปเตรียมการเรื่องถอนพิษอย่างรวดเร็วรอจนเขาจากไป หญิงวัยกลางคนถึงได้เอ่ยปาก กดเสียงต่ำเกลี้ยกล่อมว่า “องค์หญิง บ่าวดูแล้ว อ๋องเจินผู้นั้นไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ ท่านทรงเก็บงำอารมณ์ไว้บ้างเถิดเพคะ”ฉู่จงหลิงผ่อนลมหายใจ

จู่ ๆ เยี่ยนซื่อหยวนก็วางฝ่ามือลงบนท้องน้อยของนางพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ดูท่าสามียังพยายามไม่พอ วันหน้าคงต้องพากเพียรให้มากกว่านี้เสียแล้ว”หลิวชิงซวี่หน้าดำทะมึนขึ้นมาทันที รู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะ นางปัดมือใหญ่ของเขาออกอย่างแรงแล้วเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ยังจะขยันอันใดอีก? ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพราะทำบ่อยเกินไปต่างหากเล่า!”นางไม่เคยพูดคุยเรื่องลูกกับเขามาก่อน ดังนั้นพอพูดถึงเรื่องนี้ นางจึงยังรู้สึกกระดากอายอยู่บ้างก้นบึ้งดวงตาของเยี่ยนซื่อหยวนคล้ายมีความคลางแคลงใจพาดผ่าน “บ่อยเกินไปจะส่งผลต่อการมีทายาทหรือ? ข้าไม่เชื่อหรอก ข้าจะไปลองหาคนถามดู”พูดจบ เขาก็ปล่อยนาง แล้วทำท่าจะลุกเดินออกไปหลิวชิงซวี่ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกนางรีบคว้าตัวเขาเอาไว้ “ท่านไม่อายบ้างหรือไร? เรื่องเช่นนี้จะไปเที่ยวสุ่มสี่สุ่มห้าถามผู้อื่นได้อย่างไร?”เยี่ยนซื่อหยวนหันกลับมามองนาง มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พอหลิวชิงซวี่เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขา ก็หน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่เขาครั้งแล้วครั้งเล่าอันที่จริง พวกเขาไม่เคยป้องกันใด ๆ แต่ก็ไม่ได้จงใจเร่งรัดเรื่องการมีลูก สำหรับสถานะที่เป็นอยู่แบบนี้ นางรู้สึกพอใจเป็น