Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“พาผู้หญิงคนนั้นตามกูมา” ดีแลนออกคำสั่งกับลูกน้องที่เพิ่งลงจากรถหลังจากถึงที่หมายแล้ว เขาเป็นคนเดินนำเข้าไปด้านในก่อนโดยมีแชมเปญที่ถูกพาตัวตามเข้าไปตามหลังหัวใจของเธอยังคงรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของผู้ชายคนนั้นจนไม่สามารถจะรับรู้ถึงความรู้สึกอย่างอื่นได้อีกแม้แต่ความกลัวที่ถูกพามาในสถานที่ซึ่งไม่คุ้นเคยแบบนี้ก็ตาม“แชมเปญ!” เสียงของบุญชัยช่วยดึงสติที่เหม่อลอยของแชมเปญให้กลับมาอีกครั้ง ภาพที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้าคือพ่อของเธอที่ถูกโซ่เส้นหนาตรึงมือทั้งสองข้างเอาไว้โดยที่ยังยืนอยู่ ทำให้แชมเปญรีบวิ่งเข้าไปหาบุญชัยด้วยความเป็นห่วง“พ่อเป็นยังไงบ้างคะ”“พ่อไม่เป็นอะไรลูก ไม่เป็นไร...” แม้ว่าสภาพของเขาตอนนี้จะสวนทางกับที่พูดก็ตาม“ดูคุณพ่อไม่ตกใจที่เห็นผมเลยนะครับ”“เพราะกูรู้อยู่แล้วว่ามึงต้องการอะไร” บุญชัยมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้วยสายตาดุดันหลังจากรู้ตัวคนที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องทุกอย่างแล้วสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ของบุญชัยสร้างความพึงพอใจให้กับมาเฟียหนุ่มเป็นอย่างมาก“แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมดที่กูต้องการหรอก” ดีแลนเดินเข้ามาหาชายวันกลางคนที่ถูกล่ามไว้โดยไม่เสแสร้ง

“หึ ใจกล้าดีหนิ” ดีแลนมองปืนสีดำที่อยู่ในมือของแชมเปญแล้วเค้นหัวเราะออกมากับความใจกล้าของหญิงสาว แม้ว่าจะถูกปืนที่กำลังจ่อมาที่ตัวเองแต่เขาก็ยังคงไร้ซึ่งความกังวลเช่นเดิม“จะฆ่าฉันหรือไง? เอาสิ ฉันไม่กลัวกับสิ่งที่เธอทำแค่นี้หรอก เพราะชีวิตของฉันผ่านอะไรมาเยอะกว่านี้แล้ว”“ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก”ความสงบบนใบหน้าของดีแลนที่เคยมีเปลี่ยนไปหลังจากแชมเปญลดปืนลงแล้วหันปลายกระบอกปืนกลับเข้าหาตัวของเธอแทน ปลายกระบอกปืนถูกจ่อที่คางของหญิงสาวอย่างมั่นคงแม้ว่ามือของเธอจะกำลังสั่นเทาก็ตาม การกระทำของเธอส่งผลให้เกิดความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนภายในใจของมาเฟียหนุ่ม“ส่งปืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะแชมเปญ”“ฉันรู้ว่านายเกลียดสิ่งที่พ่อของฉันทำ แต่ฉันก็ทนดูพ่อของตัวเองต้องถูกทรมานแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน”“ดีน...ถ้าฉันยอมแลกกับชีวิตของฉัน มันจะสามารถชดเชยให้คุณได้มั้ยคะ”ดีแลนสบตากับหญิงสาวด้วยสายตาที่วูบไหวในตอนที่เธอขยับปืน เขาจ้องสิ่งที่อยู่ในมือของแชมเปญอย่างละสายตาโดยที่ยังคงไม่ตอบคำถามของเธอ ก่อนมาเฟียหนุ่มจะตัดสินใจตรงเข้าไปจับที่ข้อมือเพื่อปลดอาวุธออกจากมือของแชมเปญด้วยความรวดเร็ว“โอ๊ย!”แรงบิดที่ข้อ

“ผมจะเอาข้าวมาให้นะครับ”หลังจากแชมเปญอาบน้ำเสร็จเธอก็เดินมาบอกชายหนุ่มที่รออยู่ตามที่เขาบอก เธออยากจะเชื่อเขาว่าพ่อของเธอได้รับการดูแลทว่าลึก ๆ แล้วหญิงสาวก็ยังกลัวที่จะเชื่อคำพูดของใครสักคนอยู่ดีโดยเฉพาะคนที่ทำงานอยู่กับดีแลนแบบเขา“ฉันขอไปดูคุณพ่อได้มั้ยคะ?”“นายไม่อนุญาตให้คุณออกจากห้องนี้ครับ” นิรุตปฏิเสธเสียงแข็งขึ้นทันควันอย่างไม่ต้องคิดเลยแม้แต่น้อย เพราะยิ่งเป็นเรื่องของผู้ชายคนนั้นที่ดีแลนเกลียดชังมากกว่าสิ่งใด เขาก็ยิ่งต้องระมัดระวังมากที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นในภายหลังมันไม่ใช่เพียงแค่ตัวของพวกเขาเท่านั้น แต่หากแชมเปญยังคงเป็นห่วงพ่อของเธออยู่ เธอก็ไม่ควรจะทำให้ดีแลนไม่พอใจในเรื่องนี้เพิ่ม“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณพ่อปลอดภัย แบบนี้คุณคิดว่าฉันจะกินอาหารที่พวกคุณเอามาให้ลงรึไง”ชายหนุ่มคิดไม่ตกกับความดื้อรั้นของไฮโซสาว เธอค่อนข้างจะมีนิสัยต่างจากดีแลนอย่างชัดเจนจนเขาไม่คิดว่าเจ้านายของตนจะสามารถทนใช้ชีวิตร่วมกับผู้หญิงคนนี้ได้ แต่จากการที่ดีแลนดูไม่พอใจแชมเปญในตอนที่เธอเอาแต่ใจน้อยกว่าบุญชัยทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่เป็นพ่อลูกกันก็ทำให้เขาพอจะจินตนาการถึงบางมุมที่แชมเปญอา

“อื้อ~” แชมเปญรู้สึกตัวตื่นขึ้นหลังจากได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มตลอดช่วงเวลาสองวันที่ผ่านมา หญิงสาวยกมือขึ้นมาขยี้ตาด้วยความงัวเงียโดยไม่ลืมที่จะลูบหน้านูนของเธอไปด้วยเพื่อทักทายลูกของเธอที่อยู่ด้านในเมื่อวานนี้แพทย์ได้บอกเธอว่าเมื่ออายุครรภ์แปดสัปดาห์เด็กในท้องของเธอจะเริ่มมีมือเท้า และแขนขาน้อย ๆ แล้ว ซึ่งเธอเองที่รู้ตัวมาตลอดว่าตัวเองตั้งครรภ์ตั้งแต่เดือนแรกย่อมรู้ดีว่าตอนนี้ลูกของเธออายุประมาณเท่าไหร่ แม้ว่าจะยังไม่ได้ทำการอัลตราซาวด์เพื่อพบกับเขาก็ตามยิ่งรับรู้ถึงการเติบโตและมีชีวิตของเขา มันก็ยิ่งทำให้แชมเปญอยากจะรักษาสิ่งที่มีค่าที่สุดของเธอเอาไว้ให้ได้ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม“อาการเป็นยังไงบ้างครับ”ภาพของมือขวาหนุ่มที่อ้างตัวว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของดีแลนซึ่งอยู่ภายในห้องพักของเธอเป็นภาพที่คุ้นตาอย่างดีของแชมเปญไปแล้วตั้งแต่ที่มาพักที่นี่เธอจำได้ว่าวันนั้นตัวเองอาเจียนอย่างหนักแล้วหมดสติไปภายในห้องที่ถูกขังไว้ แล้วจู่ ๆ ตอนที่รู้สึกตัวอีกทีเธอก็มาอยู่ในห้องพักของโรงพยาบาลแทนแล้ว“ตอนนี้ยังไม่เป็นอะไรค่ะ”“ผมจะให้หมอเข้ามาตรวจคุณอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ...”“...และอย่าค

“ตอนแรกฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าชีวิตที่ผ่านมาของเขาเป็นยังไง แต่ฉันเจอเขาที่กำลังหนีออกโรงพยาบาลในสภาพปางตายตอนไปหาลูกน้องของฉันที่รักษาตัวอยู่ที่นั่น” เฉิงเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของลูกบุญธรรมเขาให้แชมเปญได้ฟัง แม้เรื่องทุกอย่างมันจะผ่านมานานเป็นสิบปีแล้ว แต่เฉิงก็ยังจำสภาพสะบักสะบอมของเด็กผู้ชายคนนั้นได้เป็นอย่างดี“เขาเกิดอุบัติอีกครั้งงั้นเหรอคะ?”“ไม่รู้สิ...จะเรียกว่าแบบนั้นก็ได้ แต่ถ้าบอกให้เข้าใจง่าย ๆ คือมันโดนทำร้ายมาต่างหาก”หัวใจของแชมเปญเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำราวกับว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นต่อจากนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะอารมณ์ที่อ่อนไหวในช่วงตั้งครรภ์จึงทำให้แชมเปญรู้สึกทะเทือนใจเป็นอย่างมากเกี่ยวกับสิ่งที่ดีแลนต้องเผชิญในอดีต“เธอคิดว่าเด็กที่อายุเท่านั้นกับแม่ที่พิการจะทำอะไรได้เพื่อให้มีชีวิตรอด นอกจากใช้แรงงานกับใช้ร่างกายของตัวเองเท่านั้น” สายตาของเฉิงดูอ่อนลงจากตอนแรกหลังพูดถึงเรื่องราวลูกบุญธรรมของเขา ดีแลนเป็นผู้ชายที่รักครอบครัวและไม่ยอมแพ้ต่อความยากลำบากที่เกิดขึ้นเพื่อคนที่เขารัก แม้ว่าตัวเองจะต้องพบเจอกับความโหดร้ายมากแค่ไหนก็ตาม แต่เพราะยังมีแม่ที่เป็นครอบครัวเพียง