Semua Bab สถานะ(รัก)คุณสามีจ้าง: Bab 61 - Bab 70

“หึ ทีตอนเถียงฉันไม่เห็นหมดแรงง่ายขนาดนี้เลย” ดีแลนเอ่ยบอกกับคนที่หลับไปแล้ว จากนั้นจึงพลิกตัวของหญิงสาวให้นอนราบลงกับเตียงโดยที่จุดกึ่งกลางลำตัวของเขาและเธอยังคงเชื่อมต่อกันอยู่ เพียงแค่ดีแลนดึงแก่นกายของเขาออกมาหยาดน้ำเชื้อสีขาวขุ่นก็ไหลออกมาจากร่องสวาทของแชมเปญจนหยดลงบนผ้าปูที่นอนเขาหยิบทิชชู่มาเช็ดที่แก่นกายของตัวเองหลังจากได้ปลดปล่อยไปรอบหนึ่งแล้ว โดยไม่ได้พยายามจะสานต่อกับคนที่นอนหลับอยู่ด้วยรู้ดีว่าที่เธอเป็นแบบนี้เกิดจากการที่ต้องอุ้มท้องอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ตอนนี้ดีแลนเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วน้ำผ้าชุบน้ำหมาด ๆ ออกมาเพื่อเช็ดทำความสะอาดให้กับคนที่นอนอยู่ เนื่องจากตอนที่ทำกิจกรรมรักร่วมกันมันกินเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง และทำให้ร่างกายของแชมเปญตอนนี้เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่เกิดจากการร่วมรักระหว่างเธอกับเขามือใหญ่ค่อย ๆ ลากผ้าอ่อนนุ่มไปตามผิวของเธออย่างเบาแรงไม่ต่างจากเมื่อก่อนที่เขาเคยเช็ดตัวให้เธอในฐานะของดีนเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งมือของดีแลนมาชะงักตรงบริเวณหน้าท้องนูนที่มีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในนั้นเกิดความรู้สึกมากมายขึ้นกับมาเฟียหนุ่มหลังจากที่เขามองไปยังหน้าท้องนั้นที

“เฮ้อ...นี่มันอะไรกันเนี่ย” แชมเปญขยี้ผมตัวเองด้วยอาการหัวเสียหลังเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมากับเธออีกครั้งในช่วงกลางดึก ซึ่งเธอเข้าใจดีว่ามันเป็นอารมณ์ของอะไร เนื่องจากช่วงเดือนนี้เธอเกิดอารมณ์แบบนี้ขึ้นมาหลายครั้งแล้วต่อให้จัดการ มันก็จะกลับมาอีกเสมอ“จะเอาใจผู้ชายคนนั้นอยู่รึไง” หญิงสาวตำหนิเด็กในท้องเสียงเข้มพลางลูบหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ ไปด้วยสวนทางกับน้ำเสียงในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง เพราะเธอคิดว่าลูกของเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดความต้องการที่อยากจะ ‘ใกล้ชิด’ กับดีแลนมากขึ้นตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา“ทำไมหนูจะต้องชอบเขาด้วยนะ แค่แม่คนเดียวแม่ก็ให้ความรักกับหนูได้เหมือนกัน”เธอเลิกคาดหวังในตัวของเขาตั้งแต่วันนั้นแล้ว ทุกอย่างสำหรับแชมเปญจึงมีเพียงแค่หน้าที่ในฐานะของแม่ที่เธอต้องพาลูกของตัวเองออกไปจากที่แห่งนี้ให้ได้ก็เท่านั้นในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นหญิงสาวจึงเดินออกจากห้องนอนเพื่อยอมไปหาดีแลนที่ห้องทำงานของเขาแล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะอย่างเช่นวันอื่น ๆ“หึ...”“ต้องการฉันอีกแล้วรึไง”ดีแลนเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอของแล็ปท็อปพลางเค้นหัวเราะออกมา เพราะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะเข้าออ

“อืมม~”เรียวลิ้นของทั้งสองเกี่ยวพันกันอีกครั้งโดยมีแชมเปญที่เป็นฝ่ายรุกล้ำเข้ามาก่อน ขณะที่ดีแลนเคลื่อนมือมาลูบบั้นท้ายของหญิงสาวสลับกับการบีบขย้ำไปด้วย ทั้งคู่แลกเปลี่ยนลมหายใจกันอยู่เนิ่นนานกว่าดีแลนจะพึงพอใจแล้วยอมทำตามความต้องการของเธอปึก! ปึก! ปึก! ปึก!“อ๊าาา อ๊ะๆ! แบบนั้นแหละ สะ...เสียว อ๊าา~”ชายหนุ่มขยับตัวไปนอนราบกับที่นอนแล้วเป็นฝ่ายกระแทกสวนแก่นกายขึ้นไปจนแชมเปญส่งเสียงครางออกมาด้วยความพึงพอใจกับแท่งร้อนที่กระทุ้งเข้ามาภายในกายหญิงสาววางมือทั้งสองข้างลงบนแผงอกแกร่งแล้วยอมให้ดีแลนเป็นฝ่ายควบคุมบทรักที่ร้อนแรงครั้งนี้ด้วยตัวของเขาเอง“อ๊าาา แบบนั้นมัน อึก...อื้อ!”“ฉันรู้ว่าเธอชอบแบบนี้”ดีแลนเคลื่อนมือมาบดคลึงปุ่มกระสันอย่างแรงจนคนที่นั่งอยู่บนตักของเขาดิ้นพล่านพร้อมกับผนังอ่อนนุ่มซึ่งกำลังบีบรัดตัวตนของเขาแน่นกว่าเดิมนี่คงเป็นหน้าที่ของเขาในช่วงเวลาที่เธอกำลังตั้งครรภ์แบบนี้ คือการทำให้คุณแม่พึงพอใจกับลีลาของสามีมากที่สุด“กระแทกขึ้นมาแรง ๆ เลย อ๊าาา ตะ...ตรงนั้นแหละ”“ร้อนแรงจังเลยนะ แบบนี้ลูกคงตกใจแย่เลย”ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ดีแลนก็ยอมทำตามคำขอของหญิงสาวโดนการสวนสะโพกเข

“ขอโทษนะครับนาย บางทีนี่มันอาจจะเกินตัวคนอย่างผมไป...” นิรุตเอ่ยขึ้นมาด้วยความลังเลพลางลอบสังเกตสีหน้าของดีแลนไปด้วย แต่พอมาเฟียหนุ่มเอ่ยอนุญาตเขาจึงกล้าที่จะพูดต่อ“พูดออกมา”“ตอนนี้นายรู้สึกยังไงกับคุณแชมเปญ และเด็กที่อยู่ในท้องเหรอครับ”ดีแลนนิ่งไปเพราะเขาไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของตัวเองที่มีให้กับเธอและลูกอย่างจริงจังแบบนี้มาก่อนเลยจากวันนี้ที่ได้ไปหาบุญชัยที่เรือนจำมา เขาพบว่าตัวเองยังคงเกลียดชังผู้ชายคนนั้นไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าเขาก็ไม่ได้รู้สึกขัดใจตรงไหนตอนที่ได้ยินเหล่าแม่บ้านทุกคนต่างเรียกแชมเปญซึ่งเป็นลูกสาวของผู้ชายคนนั้นว่าเป็นนายหญิงเช่นกันทั้ง ๆ ที่เธอเป็นลูกสาวของผู้ชายคนนั้น แต่ราวกับความผูกพันที่ได้ใช้เวลาร่วมกันที่นี่ในฐานะของพ่อและแม่ กลับทำให้ดีแลนไม่ได้อยากจะผลักไสเธอออกไปแม้จะรู้ว่าเธอเองก็เกลียดชังเขาเช่นกัน“กูเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะที่ผ่านมากูใช้ชีวิตอยู่กับการแก้แค้นมาตลอด แต่พอเป็นผู้หญิงคนนั้น...ตอนนี้กูกลับไม่ได้รู้สึกเกลียดเธอแล้ว”“ผมขอโทษนะครับนาย ถึงผมเพิ่งจะรู้จักเธอได้ไม่นาน แต่ผมมองว่าคุณแชมเปญกับผู้ชายคนนั้นแตกต่างกันมาก มีแค่ความเป็นพ่อลูกกันเท่า

ดีแลนมือสั่นเทาหลังได้ฟังคำพูดของคนเป็นแม่ที่ทิ่มแทงใจดำของเขาจนต้องย้อนดูการกระทำของตนเองในอดีตที่ได้ปฏิบัติกับแชมเปญแบบนั้น ก่อนรัมภาจะพูดต่อเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอที่แม้แต่ดีแลนเองก็เพิ่งจะเคยได้รับรู้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน“อีกอย่างแม่น่ะ...ไม่อยากจะเกลียดหรือรู้สึกแค้นใจใครอีกแล้ว” เธอพูดขึ้นพลางนึกถึงเรื่องที่เคยเกิดเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนไปด้วย ซึ่งเหตุการณ์เหล่านั้นยังคงช่วยเตือนใจเธออยู่จนถึงทุกวันนี้“ดีนจำได้มั้ยตั้งแต่ที่เกิดอุบัติกับพวกเราในคืนนั้นและพ่อของลูกก็จากพวกเราไป”“ครับ”“ตั้งแต่ตอนนั้นแม่ไม่เคยมีความสุขเลย เพราะแม่เอาแต่โกรธพ่อของลูกที่ตัดสินใจทำแบบนั้นโดยทิ้งพวกเราไว้ และเอาแต่นึกแค้นคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายทั้งหมด จนเวลาผ่านไปหลายปีและแม่ได้เห็นลูกโตขึ้นจนเป็นผู้ใหญ่แล้ว มันเลยทำให้แม่รู้สึกว่า...นี่ลูกชายของแม่โตขึ้นมากขนาดนี้แล้วเหรอ ที่ผ่านมาดีนเป็นยังไงบ้างนะ เพราะแม่จำช่วงเวลาตั้งแต่ตอนนั้นและช่วงที่ลูกของแม่กำลังเติบโตขึ้นไม่ได้เลย” รัมภาสบตากับลูกชายที่โตขึ้นมากของเธอทั้งน้ำตา ขณะที่ดีแลนเองก็รู้สึกตกใจกับความคิดที่ถูกเก็บซ่อนไว้ของแม่ตัวเองเหมื