Semua Bab สถานะ(รัก)คุณสามีจ้าง: Bab 71 - Bab 80

โรงพยาบาล“จับตาดูแชมเปญให้ดี และอย่าให้คนแปลกหน้าเข้ามาในชั้นนี้ได้เด็ดขาด” ดีแลนออกคำสั่งกับลูกน้องหลายสิบคนที่ยืนอยู่ซึ่งหลังจากนี้ทุกคนจะไปประจำตามจุดต่าง ๆ ของชั้นที่แชมเปญพักระหว่างรอคลอดลูกของเขา“ถ้าครั้งนี้มีใครทำพลาด กูจะไม่ไว้ชีวิตของมันไว้”เขากำลังรู้สึกถึงความคิดในสิ่งที่แชมเปญต้องการจะทำขณะที่เธอได้มีโอกาสมาคลอดลูกด้านนอก ซึ่งมันเป็นเพียงแค่การสันนิษฐานเบื้องต้นตามสัญชาตญาณมาเฟียของเขาเท่านั้น แต่ว่ามันก็เป็นข้อสันนิษฐานที่ดีแลนค่อนข้างจะมั่นใจมากเช่นกัน“อยากได้อะไรมั้ย?” ดีแลนเอ่ยถามคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย แต่หญิงสาวกลับหันหน้ามามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังก่อนจะเอ่ยถามออกมา“นายมีความสุขมากใช่มั้ยที่ได้ทำแบบนี้กับฉัน”จู่ ๆ แชมเปญก็รู้สึกเวทนาตัวเองและลูกขึ้นมาที่ต้องถูกกักขังราวสัตว์เลี้ยงแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่วันแบบนี้ต้องเป็นวันที่เธอควรจะมีความสุขกับครอบครัวที่ได้มีสมาชิกใหม่ แต่ภายในห้องกลับมีแค่เธอและเขาเท่านั้น โดยที่ครอบครัวของเธอก็ยังคงถูกผู้ชายคนนี้ทำร้ายอยู่ทำให้ทั้งชานนท์และปณิดายังคงต้องพยายามต่อสู้คดีเพื่อพาบุญชัยออกมาจากเรือนจำแห่งนั้น“เมื่อ

คำพูดแทงใจดำที่เต็มไปด้วยความจริงจนยากปฏิเสธทำให้ดีแลนค่อย ๆ คลายมือของเขาออกจากคอเสื้อของเฉิง ก่อนที่มาเฟียทรงอิทธิพลตรงหน้าจะเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นมาวางไว้บนโต๊ะเพื่อมอบให้เขา“ถ้าไม่เชื่อนายก็ลองอ่านจดหมายแผ่นนี้ดู ถึงฉันจะอ่านไม่ออกเพราะเธอเขียนด้วยภาษาไทย แต่จากข้อความที่ยาวขนาดนั้นก็ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะตั้งใจแสดงความรู้สึกที่มีต่อนายให้ได้รู้ก่อนที่จะจากไปนะ”ดีแลนลูบใบหน้าของตนเองเพื่อระงับอารมณ์โกรธก่อนจะหยิบกระดาษสีขาวที่เฉิงวางบนโต๊ะขึ้นมาอ่าน ซึ่งเพียงแค่มองครู่เดียวเขาก็รู้ได้แล้วว่านี่เป็นลายมือของแชมเปญ...ภรรยาและแม่ของลูกเขาถึง ดีนนายคงโกรธมากที่รู้ว่าฉันหนีไปแบบนี้ แต่ฉันเองก็ไม่สามารถจะปล่อยให้ลูกของฉันต้องถูกนายใช้เป็นเครื่องมือได้อีกต่อไปเหมือนกัน ฉันรู้ว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะขอให้นายให้อภัยพ่อของฉันและหยุดการแก้แค้นทั้งหมด แต่ฉันอยากจะบอกกับนายว่าฉันเองก็ได้ตั้งใจที่จะชดใช้ทั้งหมดคืนให้นายแล้วเหมือนกัน ทั้งร่างกายของฉันที่นายได้ไปเป็นของเล่นแก้เบื่อ เป็นดอกเบี้ยที่พ่อของฉันต้องจ่าย หรือเป็นอะไรที่ไร้ค่ามากกว่านั้นก็ตาม และทุกสิ่งทุกอย่างที่ครอ

“ดีน!”ทันทีที่รถคันหรูจอดสนิทหน้าบ้าน รัมภาก็รีบมาหาลูกชายของเธอทันทีด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากก่อนที่ดีแลนจะมาที่นี่นิรุตได้รายงานให้เธอฟังเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับดีแลนแล้ว และภาพใบหน้าที่อิดโรยของลูกชายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วงเขามากกว่าเดิม“เป็นยังไงบ้างดีน สีหน้าของลูกไม่ดีมากเลยนะ ได้นอนหรือกินอะไรบ้างหรือยัง”“ขอโทษนะครับแม่ แต่วันนี้ผมต้องการจะอยู่คนเดียวจริง ๆ” เป็นครั้งแรกที่ดีแลนปฏิเสธความหวังดีของคนเป็นแม่ออกมา แล้วเดินผ่านเธอไปเพื่อจะขึ้นไปบนห้องที่ถูกเตรียมไว้สำหรับลูกของเขาชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องขนาดใหญ่ด้วยสติที่เริ่มเลือนรางขึ้นเต็มที แต่ว่าภาพของอุปกรณ์สำหรับเด็กในห้องก็ยังคงชัดเจนมากสำหรับเขาในห้องนี้มีทั้งของเล่นหลายชิ้น เปลสำหรับเด็กทารก หรือแม้แต่หนังสือนิทานที่ลูกของเขาชอบฟังในตอนที่อยู่ในท้องซึ่งดีแลนก็ได้เตรียมไว้สำหรับลูกที่ยังไม่เคยเจอหน้าของเขาทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนชายหนุ่มไม่เคยมีความคิดเกี่ยวกับการสร้างครอบครัวเป็นของตัวเองจนแม้แต่ถึงวันที่รู้ว่าแชมเปญท้องซึ่งเขาก็ยังไม่อยากจะยอมรับเด็กคนนี้ แต่หลังจากนั้นที่เขาไ

หกเดือนต่อมา (บ้านของเฉิง)“กลับไปซะ ยังไงฉันก็ยังยืนยันคำเดิม” เฉิงเอ่ยไล่ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เพราะมันเป็นระยะเวลาครึ่งปีแล้วที่ดีแลนมักจะมาขอร้องเขาแบบนี้ทุกวันเพื่อให้บอกที่อยู่ของแชมเปญ แม้ว่าเขาจะปฏิเสธดีแลนทุกครั้งแต่ในวันต่อมาผู้ชายคนเดิมก็จะกลับมาหาเขาที่นี่เวลาเดิมทุกวันเช่นกัน“นี่มันครึ่งปีแล้วนะ เท่านี้ยังไม่พอใจคุณอีกหรือไง” ดีแลนเอ่ยถามด้วยสายตาที่เจ็บปวด สภาพของเขาในตอนนี้แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของคนที่เคยมีอำนาจและฐานะร่ำรวยแบบเดิมอีกต่อไปแล้วทั้งหนวดเคราที่ผุดขึ้นตามกรอบใบหน้า และผมที่ไม่ได้ตัดจากการละเลยชีวิตของตัวเอง ซึ่งหากไม่มีรัมภาที่คอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิดอยู่ ตอนนี้ดีแลนก็คงจะมีสภาพที่ย่ำแย่กว่าเดิมแล้ว“ฉันไม่ได้ทำไปเพื่อความพอใจหรือไม่พอใจของตัวเองหรอกนะ”“หรือผู้หญิงคนนั้นต้องการจะเห็นผมทรมานมากกว่านี้เหรอครับ?”เฉิงละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้าขึ้นมาสบตากับดีแลนเพียงนิดก่อนเขาจะกลับไปทำงานต่อแบบเดิม“แล้วแชมเปญเคยพูดอะไรถึงผมบ้างมั้ย? ตอนนี้เธอกับลูกสบายดีหรือเปล่า อย่างน้อยก็ควรให้ผมได้รู้เรื่องเกี่ยวกับเธอบ้างสิ!”“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายต้องการ

“นายมันโง่กว่าที่ฉันคิดไว้จริง ๆ”แม้จะถูกด่าแต่ดีแลนก็สามารถยิ้มออกมาได้ เนื่องจากเขาคิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเกลียดจนไม่ยอมพูดคุยกับเขาอีกต่อไปแล้ว แต่พอเธอตอบกลับมาแบบนี้มันทำให้ชายหนุ่มเริ่มมีหวังที่จะกลับไปเป็นอย่างเมื่อก่อนขึ้นมาอีกครั้งและถึงตอนนั้นเขาจะดูเธอเป็นอย่างดี เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดแบบครั้งนี้อีก“ดีแลนที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนแบบนี้ ทำไมนายถึงเอาแต่สนใจคนที่นายเกลียดมากกว่าชีวิตของตัวเอง”“ฉันไม่เคยเกลียดเธอเลยนะแชมเปญ ฉันเพิ่งมารู้ตัวว่าฉันรักเธอมากแค่ไหนหลังจากที่ฉันสูญเสียเธอไปแล้ว และตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันเองก็เอาแต่นึกถึงเธอแค่คนเดียวมาตลอดเหมือนกัน”“อย่าพยายามโกหกฉันเลยดีน ฉันโดนนายทำร้ายความเชื่อใจครั้งแล้วครั้งเล่าจนฉันไม่อยากจะกลับไปเจ็บปวดแบบเดิมอีกแล้ว” แชมเปญระบายความรู้สึกของเธอออกมาตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง พร้อมกับหยาดน้ำตาสีใสซึ่งหยดลงมาด้วยอารมณ์ที่สุดกลั้น เนื่องจากเธอยังคงสามารถจดจำความรู้สึกเหล่านั้นได้เป็นอย่างดีจนแชมเปญยังคงกลัวการที่จะกลับไปหาเขาอยู่“ถ้านายไม่ทำแบบนั้นทุกอย่างจะดีขึ้นมั้ยงั้นเหรอ? นายกล้าถามคำถามแบบนั้นออกมาได้ยังไงในเมื่อที่ผ่านมาฉันให