Semua Bab สถานะ(รัก)คุณสามีจ้าง: Bab 81 - Bab 90

“แอ๊ะ!”“ชิชาของพ่อเก่งจังนะ หนูรู้ด้วยเหรอว่านิทานเรื่องนี้พ่อเคยอ่านให้ฟังตอนหนูยังอยู่ในท้องของแม่” ดีแลนชวนลูกสาวพูดคุยอย่างมีความสุขขณะที่เขากำลังอ่านหนังสือนิทานเล่มโปรดให้เด็กน้อยฟังไปด้วย ซึ่งดูเหมือนชิชาเองก็น่าจะจำเสียงของคนที่คอยอ่านหนังสือให้เธอฟังได้ จากการที่เด็กน้อยพยายามส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาเพื่อตอบกลับดีแลนทุกประโยค“ยิ้มของหนูสดใสเหมือนแม่จริง ๆ ด้วยนะ แถมหนูยังยิ้มเก่งเหมือนกับแม่ด้วย”“พ่ออยากให้หนูเหมือนกับแม่เยอะ ๆ นะ เพราะแม่เป็นผู้หญิงที่ดีมากจริง ๆ” ดีแลนจิ้มแก้มลูกสาวของเขาเบา ๆ ขณะกำลังเล่าเรื่องราวของแชมเปญให้ชิชาได้ฟังไปด้วย สุดท้ายมาเฟียหนุ่มก็อดใจไม่ไหวที่จะโน้มลงไปหอมแก้มนุ่มของลูกสาวฟอดใหญ่ จากนั้นจึงไล่ประทับจูบบนเนื้อนิ่มทุกส่วนของร่างกายเธอ“นายไม่คิดว่าตัวเองกำลังมีความสุขมากเกินไปหรือไง?” แชมเปญที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเหน็บแนมคนที่กำลังมีความสุขอยู่กับลูกสาวของเธอจนออกนอกหน้า โดยที่ตอนนี้ของเล่นที่ดีแลนได้เตรียมมากำลังกระจัดกระจายอยู่ทั่วห้องของลูกเธอ รวมถึงตุ๊กหมีตัวนั้นที่ชิชาเองก็ยังคงกอดเอาไว้แนบชิดบนหน้าตักของเขา“เธอก็รู้ว่าลูกขอ

สามวันต่อมา (บ้านของดีแลน)“เธอแน่ใจใช่มั้ยว่าไม่ได้ฝืนใจที่จะมาอยู่กับพวกเราที่นี่” ดีแลนถามย้ำ ขณะที่กำลังขับรถพาแชมเปญกับชิชาย้ายเข้ามาที่บ้านของพวกเขาด้วยกัน แม้เขาจะถามแบบนั้นแต่ว่าแชมเปญก็ต้องใช้เวลาเตรียมตัวถึงสามวันกว่าจะยอมพาลูกของเธอย้ายเข้ามาบ้านหลังใหม่“ถ้าจะบอกว่าไม่ได้อึดอัดใจก็คงเหมือนโกหกแหละ แต่ฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกแย่ที่ต้องมาที่นี่เหมือนกัน”พอได้เห็นแม่ของดีแลนที่อยู่สภาพแบบนั้นในวันนั้นแชมเปญก็ไม่กล้าปฏิเสธคำเชิญออกมา ด้วยความรู้สึกผิดที่มีอยู่เต็มอกเพราะรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เธอต้องนั่งบนรถวีลแชร์นั้นตลอดชีวิตว่าเกิดจากอะไร แต่ว่ามันก็ไม่ได้แย่นักในความรู้สึกของแชมเปญที่รักลูกมาก เพราะรัมภาเองก็ดูเป็นผู้หญิงที่ใจดีไม่ต่างจากแม่ของเธอเลย“ขอบคุณนะ ฉันสัญญาว่าจะดูแลเธอกับลูกตลอดเวลาที่อยู่ที่บ้านหลังนี้ให้ดีที่สุด”“แอ้!”ดีแลนทำท่าจะโน้มเข้าไปประกบริมฝีปากกับหญิงสาวด้านข้างแต่ว่าเขาก็ไม่สามารถจะทำได้จากการที่มีเสียงของเด็กตัวน้อยคอยขัดขวางอย่างได้จังหวะพอดิบพอดี ทำให้แชมเปญอดที่จะพูดถึงลูกสาวของเธอออกมาไม่ได้หลังจากเห็นสีหน้าที่ผิดหวังของดีแลน“บางครั้งชิชาก็นิสัยเหม

สามวันต่อมา“นิด”เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นขณะที่นิดซึ่งเป็นแม่บ้านคนสนิทของรัมภากำลังทำหน้าที่ในการเข็นรถวีลแชร์พาคุณท่านของบ้านเดินเล่นอยู่บริเวณในสวนตอนเช้า ก่อนแชมเปญจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ทั้งคู่เพื่ออาสาในการดูแลรัมภาด้วยตนเอง“เดี๋ยวหนูเข็นให้นะคะ”“จะดีเหรอลูก”“หนูเต็มใจจะทำให้ค่ะ” แชมเปญตอบด้วยรอยยิ้มจากนั้นจึงรับหน้าที่ในการพารัมภาเดินเล่นในช่วงเช้าต่อแม้ว่าทั้งคู่จะปรับความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องในอดีตกันแล้ว แต่ว่าลึก ๆ แชมเปญก็ยังคงรู้สึกผิดกับครอบครัวของดีแลนจนอยากจะทำอะไรเพื่อพวกเขาบ้างอยู่ดีในการชดเชยสิ่งที่ทั้งสองคนได้สูญเสียไป จึงทำให้หลังจากวันนั้นแชมเปญก็ได้พยายามที่จะดูแลรัมภาซึ่งเคลื่อนไหวช่วงล่างด้วยตัวเองไม่ได้ด้วยตัวของเธอเอง“อากาศตอนเช้าที่นี่ดีมากเลยนะ ดีนเองก็เคยบอกว่ามันเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาเลือกบ้านอยู่ที่นี่เหมือนกัน”“ค่ะ...”“เป็นยังไงบ้างหลังจากได้อยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว แต่แม่มองว่าสีหน้าของลูกดีขึ้นนะ”“หนูสุขสบายมากเลยค่ะ แล้วก็พักผ่อนได้เต็มอิ่มเพราะดีแลนช่วยดูแลลูกด้วย”ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือไม่ เพราะตั้งแต่ที่ดีแลนเจอกับลูกและได้มีโอกาสดูแล

“ว่ายังไงนะ!”ทั้งสามคนเอ่ยออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจกับเรื่องราวที่เหนือกว่าความคาดหมายไปมาก ขณะที่แชมเปญซึ่งได้นึกถึงสีหน้าของทุกคนเอาไว้ก่อนแล้วไม่ค่อยประหลาดใจเท่าไหร่นักต่อสิ่งที่เกิดขึ้น“ตอนที่คุณพ่อถูกจับตัวไปเป็นช่วงที่หนูท้องได้สองเดือนค่ะ และหลังจากนั้นที่หนูหนีไปจากเขาก็เป็นช่วงกำหนดคลอดพอดี จนตอนนี้ลูกของพวกเราอายุเกือบเจ็ดเดือนแล้ว”“พ่อไม่รู้จะพูดยังไงดีเลย” บุญชัยซบหน้าลงบนฝ่ามือด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เพราะเขาคงดีใจมากกว่านี้หากผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ดีแลน“แม่ดีใจกับลูกด้วยนะ” ปณิดาเป็นคนแรกที่เอ่ยแสดงความยินดีกับลูกสาวของเธอเนื่องจากเธอเข้าใจความรู้สึกของการที่ได้เป็นแม่คนเป็นอย่างดี ว่าลึก ๆ แล้วแชมเปญต้องการการแสดงความยินดีจากครอบครัวมากที่สุดแม้เรื่องทุกอย่างอาจจะไม่ได้ถูกใจพวกเธอมาก แต่ว่ามันก็เป็นเส้นทางที่ลูกของเธอได้เลือกแล้ว“ฮึก...ขอบคุณนะคะแม่” แชมเปญสวมกอดแม่พร้อมทั้งน้ำตา เพราะถ้อยคำแสดงความยินดีของปณิดามีผลเป็นอย่างมากกับเธอในตอนนี้“แชมเปญ”“คะ?”บุญชัยที่เงียบไปนานจู่ ๆ ก็เรียกชื่อของลูกสาวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ราวกับกำลังคิดถึงเรื่องบางอย่างอยู่ ทำให้

หกเดือนต่อมา (บ้านของดีแลน)“จะไหวใช่มั้ยเนี่ย” รัมภาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่ลูกชายของเธอเอาแต่ใช้เวลาเกือบครึ่งวันอยู่ในครัวจากการทำเค้กวันเกิดให้กับหลานสาวของเธอ โดยไม่สนใจสายตาของแม่และเมียที่กำลังจับตามองเขาอยู่เลย“หนูบอกเขาแล้วนะคะว่าให้ไปซื้อเค้กที่ทำเสร็จแล้ว แล้วมาแต่งหน้าเค้กเองก็ได้ เพราะยังไงชิชาก็ยังกินไม่ได้อยู่ดี แต่ดีนเอาแต่ยืนกรานว่าจะทำเองอย่างเดียวเลย”วันนี้ชิชาลูกสาวของเธออายุครบหนึ่งขวบแล้ว และดีแลนเองก็ต้องการอยากจะจัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดให้ยิ่งใหญ่ที่สุดเพื่อลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา ซึ่งแชมเปญก็ไม่ได้ขัดความต้องการของสามี เนื่องจากลึก ๆ แล้วเธอคิดว่าดีแลนอาจจะต้องการชดเชยช่วงเวลาที่สูญเสียไปซึ่งเขาไม่มีโอกาสได้อยู่กับลูกตอนที่ชิชาลืมตาดูโลกครั้งแรก ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนั้นมันก็ยังคงทำให้เธอรู้สึกผิดอยู่ตลอดแม้ว่าเวลาจะผ่านมาร่วมปีแล้วก็ตาม เพราะตั้งแต่วันนั้นดีแลนก็ได้พิสูจน์ตัวเองให้เธอกับลูกเห็นว่าเขาเป็นคนที่ดีขึ้น และรักเธอกับลูกจริง ๆ“ดีนรักชิชามากจริง ๆ นะ เพราะขนาดแม่เองยังไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าเขาจะไปเดินเลือกซื้อของทุกอย่างด้วยต