All Chapters of ลวงรักวิศวะเถื่อน: Chapter 71 - Chapter 75

คนตัวสูงยังคงตวัดลิ้นรัวเร็ว หยอกเย้าร่องรักของเธออย่างบ้าคลั่ง เขาไม่มีหยุดจังหวะให้เธอหายใจเลย จนกระทั่งความคั่งค้างที่อยู่ภายในถูกปลดปล่อยออกมาเป็นของเหลวสีใสที่พุ่งทะลักเข้าไปในโพรงปากของเขาทุกหยาดหยด "อร้ายยยย" มุกดากรีดร้องออกมาด้วยความเสร็จสม สะโพกสวยกระตุกหลายครั้งจนหมดแรงฟุบลงตรงบ่าของเขา เป็นจังหวะให้คนตัวสูงที่จัดการร่องรักของเธอเสร็จแล้ว ยกตัวเธอขึ้นอุ้มเดินไปยังโซฟาในห้องนั่งเล่น เขาวางเธอให้นอนหงายลงบนโซฟาตัวยาว ขณะที่เขายืนจ้องมองร่างกายขาวผ่องของเธอ พลางถอดเสื้อผ้าบนร่างกายของตัวเองออกจนหมดทุกชิ้น เมื่อเขาเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า แก่นกายยาวใหญ่ที่ขึ้นแข็งตั้งลำก็ปรากฏต่อหน้าของเธอ ถึงแม้จะเห็นมาหลายครั้ง ทว่าเธอก็ไม่สามารถทำใจให้ชินกับความอลังการและน่ากลัวของมันได้เลย ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่เห็น เธอก็จะรู้สึกเสียวท้องน้อยวูบวาบ มือและเท้าจิกเกร็งขึ้นมาทันที เพราะเคยสัมผัสความเสียวซ่านและน่ากลัวของมันมาแล้ว ทำให้ทุกครั้งจะรู้สึกตื่นเต้น ใจกระหน่ำเต้นรัวราวกับมีใครเข้ามาตีกลองอยู่ในอกของเธอ เวกัสที่เห็นใบหน้าของหญิงสาวขึ้นสีแดงก่ำ ก็ยิ้มกริ่มออกมา อีกทั้งยังท้าทายสายต

“โอ้ยยย พี่เบาหน่อย อ๊าสสส”มุกดาร้องครางแทบขาดใจ แต่ทว่าเขากลับยิ่งชอบใจ ตอกอัดเร็วขึ้น เอ็นร้อนจ้วงแทงลึกสุดโคนทุกครั้ง หัวแดงก่ำครูดผนังอ่อนนุ่มด้านในแรงจนเธอเสียวซ่านสุดขีด มือข้างหนึ่งตบก้นเธอแรง ๆ หลายครั้ง จนขึ้นรอยแดง อีกข้างเลื่อนลงไปสะกิดติ่งสีสดจนเธอตัวเกร็ง มุกดาเสียวจนตาพร่ามัว ร้องครางไม่เป็นภาษา น้ำสีใสพุ่งทะลักหลายรอบ แต่เขาก็ยังไม่หยุด ยังคงกระแทกดุเดือดต่อเนื่องนาทีแล้วนาทีเล่า ซอยถี่ยิบไม่ผ่อนแรง จนในที่สุดร่างเล็กก็ตัวสั่นสะท้านสุดขีด “อ๊าสสสส ไม่ไหวแล้ว อร้ายย”เสียงเธอแผ่วลง จังหวะเดียวกับที่ร่องรักบีบรัดแน่นสุดกำลัง ก่อนที่ร่างเธอจะทรุดฮวบลงกับเตียง หมดสติไปทันที เวกัสสูดลมหายใจแรง กระแทกต่ออีกไม่กี่ครั้ง น้ำรักอุ่นร้อนพุ่งทะลักเข้าไปเต็มโพรงอ่อนนุ่มของเธออีกครั้ง "อึก อ๊าสสส โอ้ววว"เขาคำรามดังลั่น ก่อนจะทิ้งร่างลงทาบทับร่างอ่อนปวกเปียกของเธอ มือลูบผมเธอแผ่วเบา กระซิบข้างใบหูเล็ก “จำไว้นะ ว่าเธอเป็นของฉัน ถ้าฉันไม่ให้ไป เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น" เช้าต่อมา เป็นเวลาเกือบบ่ายโมงแล้ว ทั้งที่วันนี้มุกดามีเรียนเช้า แต่ทว่าเวกัสที่ไม่มีเรียน และตื่นก่อนเธอต

"จะไปไหนคะ" โมจิที่เห็นคนตัวสูงกำลังจะวิ่งตามผู้หญิงคนนั้นออกไป เธอก็รีบเดินมาจับแขนของเขาเอาไว้ทันที จากตอนแรกที่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นก็คือผู้หญิงที่เขาดีลมานอนด้วยเหมือนทุกครั้ง ทว่าตอนนี้มันกลับไม่ใช่เมื่อเธอรู้สึกว่าเขาแคร์ผู้หญิงคนนั้นมากกว่าเธอ "ก็ไหนบอกว่ารอโม สรุปว่าพี่โกหกโมเหรอคะ" "ฉันไม่ได้โกหก" "หึ แล้วพี่จะวิ่งตามเธอไปทำไมคะ พี่ก็แค่ปล่อยเธอไปไม่ใช่เหรอ" คนตัวสูงส่ายหน้ารัวทันที"ฉันปล่อยไปไม่ได้" โมจิยิ้มออกมาอย่างข่มขื่น นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่เคยเห็นท่าทางสับสนและอ่อนไหวของเขาขนาดนี้ ครั้งสุดท้ายน่าจะคือตอนที่เธอตัดสินใจที่จะไปเรียนต่อเมืองนอก ตอนนั้นเขาเองก็ทำท่าทางแบบนี้กับเธอเหมือนกัน "พี่เปลี่ยนใจไปชอบเธอแล้วเหรอคะ" เวกัสนิ่งเงียบ ใบหน้ายังคงหงุดหงิดที่ไม่สามารถวิ่งตามมุกดาออกไปได้ ส่วนผู้หญิงตรงหน้าก็เอาแต่ตั้งคำถามกับเขาไม่หยุด "พูดมาสิคะ วันก่อนพี่ยังบอกฉันอยู่เลยว่ารอโมกลับมา" "....." เวกัสยังคงนิ่ง เขายกมือขึ้นปัดผมไปมาด้วยความหงุดหงิดกับสถานการณ์ตอนนี้ คนตรงหน้าเขาก็ไม่สามารถให้คำตอบได้ ส่วนคนที่เพิ่งวิ่งออกไป เขาก็อยากจะตามเธอกลับมา สรุปแล้วความรู้สึก