All Chapters of ลวงรักวิศวะเถื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

เวกัสสบถออกมา ก่อนจะเอ่ยต่ออีกประโยค ที่ทำเอาคนที่ได้ยิน จากตอนแรกที่ตกใจกับคำต่อว่าของเขา ถึงกับหลุดยิ้มออกมาทันที "ถ้าเธออยากถ่าย ฉันก็จะไปส่งเธอที่หน้าร้าน แต่ฉันไม่ลงจากรถไปด้วยนะ เพราะฉันไม่ชอบสถานที่อะไรแบบนั้น" "จริงนะ" น้ำชาระบายยิ้มออกมา รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยเขาก็ยังแคร์ความรู้สึกของเธอบ้าง แสดงว่าหากเธอค่อย ๆ ละลายความเย็นชาของเขาที่มีต่อเธอไม่นานเธออาจจะประสบผลสำเร็จก็ได้ใครจะไปรู้ เวลาต่อมา รถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ค่อย ๆ จอดและดับเครื่องยนต์ที่หน้าร้านขายวัสดุก่อสร้างแห่งหนึ่ง ในตลาดตัวเมือง โดยน้ำชาเป็นคนลงไปจัดการซื้อของทุกอย่างตามรายการที่จดเอาไว้ในกระดาษ ส่วนคนขับอย่างเวกัสนั้นเลือกที่จะนั่งรออยู่บนรถ เขาหยิบโทรศัพท์ออกมามีข้อความที่ถูกส่งเข้ามาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นรายชื่อของคนที่ส่งข้อความมาหา เขากดเข้าไปอ่านทันทีอย่างไม่รอช้า ตัวเล็ก: อาทิตย์หน้าเจอกันค่ะ ตัวเล็ก: หวังว่าพี่คงจะไม่ลืมสัญญา ในใจของเขารู้สึกสว่างวาบขึ้นมา มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอคนนี้ยังคงเป็นแสงสว่างของเขาอยู่เสมอ ขนาดว่าตั

"อย่าท้าฉันนะแอริน" คนตัวสูงพูดจบก็ดึงข้อมือเล็กเดินออกมาจากด้านหลังชั้นวางหนังสือทันที สวนทางกับต้นกล้าเพื่อนสนิทที่ส่งสายตามามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ "ไอ้ต้าร์ มึงจะไปไหน?" แต่ทว่าคนตัวสูงก็ไม่สนใจ เขายังคงดึงมือเธอออกไปจากห้องสมุด เดินตรงไปยังห้องน้ำด้านหลังของอาคารเรียนเก่า ผลักตัวเธอเข้าไปในห้องน้ำที่แทบจะผุพังนั้นทันทีด้วยความแรงจนร่างเล็กกระเด็นชนเข้ากับฝาผนัง "โอ้ยย!!!" "ไม่ต้องมาสำออย ร้องโอดโอย เก็บเสียงเธอไว้ครางตอนถูกฉันเx็ดดีกว่า" "ไอ้ผู้ชายทุเรศ!! ไอ้สกปรก!! ชอบพูดจาหยาบคาย คิดไว้แล้วว่าคนอย่างนายนิสัยมันก็ต่ำสถุนแบบนี้นี่แหละ" ต้าร์ขยับเดินเข้าไปใกล้เธอ ใช้มือหนาบีบคางเล็กแน่น จนแอรินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่ทว่าเธอก็ยังคงเชิดหน้าท้าทายสายตาของเขาด้วยความไม่เกรงกลัว"เอาสิ อยากเอาก็เอา" "หุบปากของเธอไปซะแอริน บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องมาท้า ยังไงฉันก็ต้องเอาเธออยู่แล้ว ที่พาเข้ามาในห้องน้ำ ก็เพราะว่าจะเอา ได้ยินไหม" แคว้ก!!! คนตัวสูงฉีกเสื้อยืดของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นชุดชั้นในสีดำที่ห่อหุ้มอกอวบขาวผ่อง ที่เขาใช้มือดึงมันลงมา ก่อนจะก้มลงใบหน้าลงไปฟัดอย่างแรง จนเนิน

"ทำไมมึงไม่ลองคุยกับต้าร์ดี ๆ ว่ะ กูว่าเขาก็ดูไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น" หลังจากทานข้าวเที่ยงเสร็จทั้งสองคนก็เดินมานั่งเล่นที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ห่างไกลจากคนอื่นพอสมควร เพราะยังพอมีเวลานั่งพักหายใจ ก่อนจะไปทำงานต่อในช่วงบ่าย "น้อยไปล่ะสิ มึงไม่รู้หรอกเวลามันพูดกับกูสองคน มันพูดว่าอะไรบ้าง มันชอบเอาเรื่องคลิปมาขู่ ทำให้กูเกลียดมัน" "เกลียดแล้วมึงจะทำอะไรได้ว่ะ เกลียดแล้วมึงมีทางหนีเขาพ้นหรือเปล่า คลิปมึงก็อยู่กับเขา สู้มึงทำตัวดี ๆ ไม่ดีกว่าเหรอว่ะ เผื่อบางทีมึงอาจจะมีความสุขก็ได้ ไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจอยู่แบบนี้" "ไม่มีวันหรอก มันไม่ใช่สุภาพบุรุษ กูก็จะทนเท่าที่กูจะทนได้ หากวันไหนกูทนไม่ได้แล้วมันอยากจะปล่อยคลิปกูขึ้นมา ก็ให้มันปล่อยไปเลย อย่างมากกูแค่หายไปจากโลกใบนี้" "คิดอะไรบ้า ๆ เรื่องนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ นะเว้ย ถ้าให้คิดจริง ๆ เนี่ย มึงเป็นคนเริ่มเรื่องนี้ก่อนด้วยซ้ำ ถ้ามึงไม่ทำท่าทีรังเกียจหรือชอบต่อว่าเขาบ่อย ๆ กูว่าบางทีเขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้นก็ได้ อีกอย่างเขาก็มีบุญคุณไปช่วยมึง ถ้าไม่ได้เขาป่านนี้มึงก็คงจะเป็นเมียไอ้โรคจิตนั่นไปแล้ว" แอรินเม้นปากแน่น ดวงตากลมโตทอดมอ

"แล้วมันยุ่งยากตรงไหนคะ ในเมื่อตอนที่ฉันเดินเข้ามา ฉันก็เดินเข้ามาเอง พอฉันอยากจะออก ฉันก็จะออกไปเอง พี่ไม่มีสิทธิ์มาห้ามหรือบังคับฉันทั้งนั้น" "ก็ลองดูสิ ถ้าฉันยังไม่เบื่อ เธอก็ห้ามออกไปไหนทั้งนั้น" มุกดาปากเหวอ น้ำตาไหลลงอาบสองแก้ม ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะพูดประโยคนี้ออกมา เธอยกกำปั้นทุบหน้าอกแกร่งของเขารัว ๆ ด้วยความคับแค้นใจ ที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย สุดท้ายสิ่งที่เธอคิด มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้ "พอได้แล้วมุกดา" "ฮึก ฉันไม่เข้าใจว่าพี่ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ฮึก ในเมื่อพี่ไม่ได้คิดอะไรกับฉัน พี่แค่ต้องการร่างกายของฉัน พี่จะไปหาผู้หญิงคนอื่นก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ มีผู้หญิงมากมายขนาดไหนที่ต้องการนอนกับพี่" "แต่ฉันไม่ต้องการนอนกับผู้หญิงพวกนั้น ฉันต้องการนอนกับเธอ เข้าใจหรือเปล่า เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ฉันติดใจเธอ ตั้งแต่ฉันเอากับเธอฉันก็ไม่เคยคิดอยากไปเอากับคนอื่น" ร่างเล็กระบายยิ้มข่มขื่นออกมาทั้งน้ำตา ถ้าหากเขาจะพูดถึงความภูมิใจ เธอบอกตามตรงเลยว่าไม่มีความภูมิใจในตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เธอไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ ที่เธอต้องการมันไม่ใช่แค่ความสุขทางกาย แต่เธอต้องการความสุขทางใจจากเขาด้วย

หลังจากบทรักในห้องน้ำผ่านพ้นไป ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นต่างคนต่างแต่งตัวให้เรียบร้อย บรรยากาศระหว่างกันกลับมาอึมครึมอีกครั้ง "เธอนี่เก่งนะ" คนตัวสูงเอ่ยขึ้นมา มองร่างเล็กที่กำลังติดกระดุมเสื้อนักศึกษา "หมายความว่าไง?" "ก็หมายความว่า ฉันคิดไม่ผิดไง ว่าเธอมันร้อนแรงขนาดไหน ฉันเอาไม่กี่ครั้งเธอก็เก่งขึ้น จนฉันไม่ต้องสอน ไม่ต้องบอกว่าต้องการอะไร" "ฉันหัดเรียนรู้ไง" เธอหันมาสบตากับเขาหลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ดวงตากลมโตจ้องมองเขา พลางยกยิ้มมุมปาก "อยู่กับคนเลวแบบนาย ฉันก็ต้องปรับตัวให้มันเข้ากับนายไง" "นี่!!!" "โอ้ยยย!" มือหนากำข้อมือเล็กแน่น จนแอรินส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ แต่ทว่าเธอก็ไม่ได้ทำสีหน้าหวาดกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย ยังคงเชิดหน้าขึ้นเพื่อเป็นการท้าทายเขาต่อ "ฉันเลวยังไงมันก็ผัวเธอนั่นแหละ" "ผัวเหรอว่ะ" "....." "คำนี้มันมีไว้ใช้สำหรับคนที่ฉันเต็มใจจะให้เป็นผัวเท่านั้น ซึ่งมันไม่ใช่นาย เพราะนายบังคับฝืนใจฉันให้ต้องมาอยู่ในสถานะนี้" "แน่ใจเหรอว่าฉันบังคับ เมื่อกี้เธอเป็นคนเอ่ยชวนฉันด้วยซ้ำไป เป็นคนขย่มฉันจนแตก เธอเองมันก็ร่านไม่แพ้กันนั่นแหละ" ต้าร์กัดฟันพูดออกมาให้เธอรู้สึ