All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินียุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

มู่เฉินขับรถตรงมารับเมิ่งเหยาที่ร้านเมิ่งจื่อ เขาถือโอกาสเข้าไปทักทายสองแม่ลูกสกุลฉินด้วยก่อนจะร่ำลาออกมาพร้อมกับเมิ่งเหยา“มาถึงเร็วจังนะคะ” เมิ่งเหยาอดพูดจาเย้าแหย่คนหน้านิ่งที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้เธอไม่ได้ เพราะปกติเขาทำงานที่โรงพยาบาลจะกลับบ้านช้าเป็นประจำ จนไม่ค่อยได้อยู่ทานมื้อเย็นกับคนในครอบครัวอยู่แล้ว“นัดเธอเอาไว้แล้วก็ต้องรักษาเวลาสิ” มู่เฉินตอบกลับไปโดยยังคงมองตรงไปยังทางข้างหน้า“ขอบคุณค่ะ” เมิ่งเหยาเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้มน้อยๆมู่เฉินขับรถมาไม่ทันไรก็ถึงตัวตลาดสดของชุมชนที่เต็มไปด้วยพืชผักผลไม้และวัตถุดิบสดใหม่ มีเครื่องปรุงและวัตถุดิบหลากหลายชนิดทั้งของสดของแห้ง ซึ่งความจริงแล้วตลาดชุมชนแห่งนี้ก็ไม่ได้ไกลจากร้านเมิ่งจื่อเท่าใดนัก ที่สำคัญเมิ่งเหยายังเคยมาซื้อหาวัตถุดิบจากที่นี่เพื่อกลับไปปรุงอาหารให้ทุกคนได้ทานกันหลายครั้งหลายหนแล้วด้วย“ฉันก็นึกว่ามีตลาดสดแห่งใหม่ที่คุณจะพาฉันไปเสียอีก” เมิ่งเหยากล่าวน้ำเสียงออกจะผิดหวังเล็กน้อย“ก็ที่นี่ไงล่ะมีของสดมากมาย อีกทั้งยังสะอาดและราคาเหมาะสมด้วย หากเธอชอบเดินเที่ยวตลาดนั

ผ่านไปราวสามเดือนที่เมิ่งเหยานำสินค้าจากมิติพิเศษออกมาวางขายในร้านเมิ่งจื่อ เธอทำเงินรายได้จากการขายสินค้าพวกนี้ชนิดที่เรียกได้ว่าไร้ต้นทุนมากถึงสามแสนกว่าหยวนแล้ว ซึ่งเกินกว่าที่เธอคาดคิดเอาไว้มาก สินค้าที่นำมาวางขายหมดในระยะเวลาอันรวดเร็ว ทำให้เธอต้องขนมาเติมเดือนละ สี่ถึงห้าครั้งด้วยกันหักเงินที่เอาไปลงทุนกับร้านอาหารเช้ารวมทั้งที่พักอาศัยชั้นสองและค่าตึกแล้ว เมิ่งเหยายังเหลือเงินอีกไม่ต่ำกว่าสองแสนหยวน เพียงแค่นี้เธอก็นับได้ว่าเป็นเศรษฐินีน้อยๆแล้ว แต่เมิ่งเหยาก็ไม่คิดหารายได้หลักจากการขายสินค้าในมิติพิเศษตลอดไป เพียงตั้งใจหาเงินมาลงทุนเปิดร้านอาหารเช้าเท่านั้น และเหม่ยลี่กับคุณนายฉินเองก็เข้าใจในเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเธอจึงมักจะบอกกับลูกค้าเสมอว่าสินค้ามีจำนวนจำกัด หมดแล้วหมดเลยอาจจะหามาขายไม่ได้อีก ทำให้มีคนมาแย่งซื้อกันแทบทุกวัน ส่วนเมิ่งเหยาก็ค่อยๆลดปริมาณรวมทั้งชนิดสินค้าที่นำออกมาขายจากมิติพิเศษลงไปเรื่อยๆเมื่อร้านเมิ่งจื่อโด่งดังเป็นที่นิยมมากขึ้นแล้วก็ไม่จำเป็นต้องขายสินค้าของเธออีก เพียงแค่ต้องคอยหาสินค้าใหม่ๆจากหลากหลายพื้นที่ลงวางขายผ

มู่เฉินขับรถตรงกลับบ้านมาเงียบๆ ก่อนจะเหลือบมองไปทางเมิ่งเหยาบ้างเป็นครั้งคราว สุดท้ายจึงเอ่ยปากถามเธอในเรื่องที่ค้างคาใจออกไป“เหยาเอ๋อ”“คะ”“เธอชอบจื่อหยางงั้นเหรอ” มู่เฉินถาม เมิ่งเหยามีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยที่จู่ๆเขาก็สนใจถามไถ่เธอในเรื่องพวกนี้ด้วย“ทำไมจู่ๆถึงถามฉันแบบนั้นล่ะคะ” เมิ่งเหยาถามกลับไป“ก็..ฉันเห็นว่าเธอพูดคุย ท่าทางสนิทสนมกันดีกับจื่อหยาง เวลาอยู่กับเขาก็ยิ้มหัวเราะดูมีความสุขทีเดียว เลยถามดูน่ะ”“ฉันก็คุยกับพี่จื่อหยางเหมือนที่คุยกับเหม่ยลี่นั่นแหละค่ะ พี่จื่อหยางนิสัยดี เข้ากับคนง่าย พูดคุยด้วยแล้วสบายใจ”“แล้วฉันล่ะ เธอมองฉันเป็นยังไง”“พี่มู่เฉิน อยากรู้ความคิดฉันงั้นเหรอคะ?” เมิ่งเหยาถามกลับไปอย่างไม่แน่ใจนัก“ใช่..ฉันอยากรู้ เธอตอบมาตามตรงได้เลย ว่าในสายตาเธอเห็นฉันเป็นคนแบบไหน”“พี่มู่เฉินเป็นคนเคร่งขรึม นิ่งๆ สุขุม ดูเป็นผู้ใหญ่..” เมิ่งเหยาจะพูดต่อแต่คิดทบทวนดูแล้วไม่พูดออกไปจะดีกว่า เพราะหากเขาได้ยินความคิดเธอจริงๆอาจจะไม่พอใจก็ได้“มีอะไรอีก พูดออกมาเถอะ รับรอ

เมื่อมาถึงภัตตาคารเฉียนอัน คุณนายซุนกับคุณนายฉินก็ทำหน้าที่ช่วยกันสั่งอาหารมาให้ทุกคน ซึ่งเป็นอาหารเหลาหน้าตาน่ารับประทานทั้งนั้น“ถูกใจเธอสินะที่ได้กินของอร่อย” มู่เฉินที่นั่งข้างเมิ่งเหยา เอ่ยเย้าแหย่เธอที่นั่งมองอาหารตรงหน้าพร้อมกับกลืนน้ำลายไปหลายอึก“แน่นอนสิคะ ดูสิมีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลย” เมิ่งเหยาตอบ“เหยาเหยา มีเป็ดย่างด้วยน่ากินจัง” เหม่ยลี่ที่นั่งติดกับเมิ่งเหยาอีกฝั่งหนึ่งมองไปยังเป็ดย่างที่พ่อครัวเข้ามาแล่เนื้อจัดเรียงใส่จานให้ทานกันถึงในห้องนอกจากนั้นก็ยังมีเคาหยกหรือหมูสามชั้นตุ๋นผักกาดดอง หอยเป๋าฮื้อเจี๋ยนน้ำแดง ปลานึ่งซีอิ๊ว ขาห่านอบหม้อดิน ปูผัดต้นหอม หอยเชลล์ผัดซอสน้ำมันพริกกับถั่วลันเตา กุ้งนึ่งกระเทียม ปีกไก่เหล้าแดง คะน้ากับเห็ดหอมและเห็ดเป๋าฮื้อเจี๋ยนน้ำมันหอย ซุปหัวปลาต้มเผือก ปูขนนึ่ง ตามด้วยรายการสุดท้ายเป็นเต้าหู้นึ่งราดซอสมันปู“อาหารน่ากินทุกอย่างเลยค่ะ” เมิ่งเหยาเอ่ยอย่างพอใจ“ปูขนนึ่งกับเต้าหู้นึ่งราดซอสมันปูนี่ พี่มู่เฉินสั่งมาให้เธอโดยเฉพาะเลยนะเหยาเอ๋อ เพราะรู้ว่าเธอชอบกินยังไงล่ะ”

หลังจากมู่เฉินได้ยินคำถามเชิงเย้าแหย่เขาจากปากเมิ่งเหยาก็คิดมันเขี้ยวพร้อมคว้าร่างบอบบางของเธอเข้ามาในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งทันที“ถ้าเธอไม่เป็นของฉันแล้วจะเป็นของใครกัน อย่าบอกนะว่านายจื่อหยางอะไรนั่นน่ะ” มู่เฉินเอ่ยถามพร้อมจ้องมองสบตาเมิ่งเหยา สีหน้าท่าทางแสดงออกถึงความหึงหวงอย่างไม่ปิดบัง“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่จื่อหยางซะหน่อย เขาเป็นแค่พี่ชายและมิตรสหายที่ดีคนหนึ่งก็เท่านั้น” เมิ่งเหยาตอบกลับไป“แล้วกับฉันล่ะ เธอคิดยังไง” มู่เฉินได้โอกาสถามความในใจเธอกลับไปทันที พร้อมมองสบตารอฟังคำตอบด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ เมิ่งเหยาแสร้งทำทีเป็นคิดหนักอยู่พักหนึ่ง“ว่ายังไงล่ะ เธอชอบฉันหรือเปล่า” จู่ๆ มู่เฉินก็กลายเป็นคนใจร้อนขึ้นมาเสียอย่างงั้น เมิ่งเหยาอดยิ้มให้กับท่าทีของเขาซึ่งราวกับว่าเป็นหนุ่มน้อยที่เพิ่งหัดมีความรักครั้งแรกไม่ได้“ถ้าไม่ชอบฉันคงไม่ปล่อยให้คุณกอดฉันเอาไว้แบบนี้หรอกค่ะ แม้นแต่จะก้าวเข้ามาในห้องนี้ยังไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำไป” เมิ่งเหยาตอบตามความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา เมื