All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินียุค 80: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากมู่เฉินกลับออกไปแล้ว เมิ่งเหยาก็หันมาทำงานต่อโดยคิดหาขนมของว่างอาหารเช้าทั้งแบบตะวันตกและท้องถิ่น รวมไปถึงรูปแบบผสมผสานที่น่าสนใจมาเตรียมเอาไว้ทำขายในร้านเพิ่มเติมช่วงพักกลางวันมู่เฉินกลับมาหาเมิ่งเหยาที่ร้านตามที่นัดหมายไว้ เมื่อมาถึงเขาก็ได้กลิ่นหอมของอาหารที่ชวนให้ท้องร้องขึ้นมาทันที ก่อนจะเดินเข้าไปหาเมิ่งเหยาด้านใน เมื่อเมิ่งเหยาได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้นเธอจึงเดินออกมาดู พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้แก่มู่เฉินที่ยิ้มรับกลับมาให้เธออย่างอ่อนโยน“เธอทำอาหารงั้นเหรอ”“ใช่ค่ะ ฉันทำมื้อกลางวันให้คุณ จะได้ไม่เสียเวลาทำงานของคุณหมอยังไงล่ะคะ” เมิ่งเหยาเอ่ยยิ้มๆ‘เมิ่งเหยาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ที่บังเอิญเจอกันในร้านข้าวอบ มู่เฉินต้องรีบร้อนทานอาหารมากแค่ไหนเพื่อกลับเข้าไปทำงานต่อ ความจริงคุณหมออย่างเขาถ้าไม่มีเธอมาอยู่แถวนี้ก็คงจะรีบทานอาหารในโรงอาหารของโรงพยาบาลนั่นน่ะแหละ เธอจึงถือโอกาสทำอาหารให้เขาล่วงหน้า พอมาถึงจะได้พร้อมทานไม่ต้องรอให้เสียเวลา’“ต่อไปนี้ถ้าคุณมีเวลา ให้ฉันทำมื้อเที่ยงให้คุณทานก็แล้

การเปิดร้านเจ่าชานวันแรกสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี สกุลซุนกับสกุลฉินแยกย้ายกันกลับไปทำงานหลังจากแสดงความยินดีพร้อมอุดหนุนเมิ่งเหยาและนั่งพูดคุยกันนานนับชั่วโมงส่วนชิงเหยียนไม่ยอมกลับบ้านสกุลซุนไปพร้อมแม่บ้านหลี่ แต่กลับขอตามมู่เฉินไปสอบถามตำแหน่งงานว่างที่โรงพยาบาลแพทย์ทหารแทนอย่างดื้อรั้น ทั้งที่มู่เฉินเคยบอกไปก่อนหน้านี้แล้วว่าไม่มีตำแหน่งงานว่างที่เหมาะสมกับเธอ‘ไม่มีงานให้ทำที่นี่จริงๆด้วย ขอทำงานที่ร้านยัยเมิ่งเหยานั่นก็โดนปฏิเสธ เอายังไงดีล่ะ จะอยู่บ้านสกุลซุนต่อไปเฉยๆอีกเป็นปีก็คงไม่ได้ พ่อกับแม่ต้องตามตัวเธอให้กลับไปช่วยงานที่บ้านก่อนแน่’ ชิงเหยียนคิดหนทางเพื่อหาข้ออ้างอาศัยอยู่ต่อที่บ้านสกุลซุนหลังจากสอบเข้ามหาลัยไม่ติด‘หากเธอมีงานทำแล้วส่งเงินกลับไปที่บ้านได้ พ่อกับแม่เธอก็คงจะไม่ว่ากล่าวอะไร หรือไม่อีกทางหนึ่งก็คือ..เธอต้องจับมู่เฉินให้ได้ หาหนทางทำข้าวสารให้กลายเป็นเข้าสุกซะ เพียงเท่านี้เธอก็จะมีขาทองคำให้เกาะกินสุขสบายไปทั้งชาติ แล้วยังได้แก้แค้นเอาคืนเมิ่งเหยาด้วย’ ชิงเหยียนคิดทบทวนแผนการในใจ เธอจะหาวิธีทำให้มู่เฉินตกเป็

เมิ่งเหยาอาบน้ำเสร็จพร้อมผลัดเปลี่ยนชุดออกมาเป็นเสื้อกับกางเกงนอนผ้าฝ้ายเนื้อบางเบาสบายลายกระต่ายน้อยน่ารัก ที่ไม่แน่ใจว่าเมิ่งเหยาจงใจเลือกมาเพื่อรอหมาป่าตัวโตมาตะครุบเธออยู่หรือเปล่านะ แต่ที่แน่ๆคือตอนนี้มู่เฉินคิดเห็นใจสาวน้อยเกรงว่าจะทำให้เธอตื่นตกใจกลัวไปเสียก่อนจึงหยิบเสื้อกล้ามมาใส่แทนที่จะโชว์เนื้อหนังให้เธอดูเป็นอาหารตามื้อดึกแบบเต็มๆเหมือนเมื่อครู่แล้วมู่เฉินเห็นชุดนอนลายน่ารักที่เมิ่งเหยาสวมใส่ออกมาแล้วก็อดยิ้มเอ็นดูเธอไม่ได้‘ถ้าเธอคิดล่อลวงฉันจริงตามคำพูดของชิงเหยียนก่อนหน้านี้ คงไม่ใส่ชุดนอนแบบนี้มาหรอกนะ' มู่เฉินคิดพลางส่ายศีรษะไปมาพร้อมอมยิ้มน้อยๆให้กับข่าวลือไร้สาระก่อนหน้านี้ที่ว่าเมิ่งเหยารักชอบพอเขา ทั้งยังต้องการยั่วยวนและจับเขาแต่งงานเพื่อความสุขสบายในวันข้างหน้าด้วย‘พอมาถึงตอนนี้แล้วเขาไม่สามารถคิดไปในทางนั้นได้อีกเลย เพราะเมิ่งเหยาสวย เก่ง ฉลาด ทั้งยังสร้างเนื้อสร้างตัวได้อย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เธอกลายเป็นเศรษฐินีตัวน้อยไปแล้ว มีทรัพย์สินเงินทอง ห้องชุด ร้านอาหารและที่ดินอื่นๆอีกหลายแห่งในเมืองเซินเจิ้นนี้ ซึ่งพ่อของเขาเคยบอกให้ฟังหล

เมื่อชิงเหยียนส่งของว่างให้มู่เฉินสำเร็จแล้ว เธอก็หลบออกไปอยู่ไม่ห่างจากห้องของเขามากนัก เพื่อรอเวลาให้ยานอนหลับที่เธอใส่ลงไปในของว่างมื้อพิเศษออกฤทธิ์ ชิงเหยียนอดทนรออยู่นานราวครึ่งชั่วโมงเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน จากนั้นจึงเดินกลับไปเคาะประตูห้องของมู่เฉินอีกครั้งคราวนี้ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา ชิงเหยียนนึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ จากนั้นจึงค่อยๆเปิดประตูห้องของมู่เฉินเพื่อเข้าไปทำตามแผนการขั้นต่อไปเมื่อเข้ามาภายในห้อง ชิงเหยียนก็เห็นถ้วยของว่างที่นำมาให้วางอยู่บนโต๊ะทำงานของมู่เฉิน โดยของว่างหมดไปกว่าครึ่งหนึ่ง ซึ่งเพียงแค่นั้นก็ทำให้มู่เฉินหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้ว ชิงเหยียนยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นก็เดินตรงไปหามู่เฉินที่เตียง ก่อนจะหยุดยืนจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“พี่มู่เฉิน พี่นี่หล่อเหลา หน้าตาดีถูกใจฉันมากเลยนะคะ ฉันชอบพี่มานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่พวกเราอยู่ด้วยกันที่เมืองหวงซานนั่นแหละ แต่ครอบครัวสกุลลู่กับสกุลซุนที่เป็นสหายสนิทอยู่บ้านติดกันกลับมีทีท่าว่าจะให้พี่กับเมิ่งเหยาหมั้นหมายกันเอาตั้งแต่เด็ก ทำให้ฉันต้องคิดหาทางกำจัดน

สามครอบครัวสกุลลู่ สกุลฉินและสกุลซุนมาร่วมทานอาหารด้วยกันที่ภัตตาคารเฉียนอัน สถานที่คุ้นเคยที่สกุลซุนชอบมาทานอาหารกันบ่อยๆ โดนมื้อนี้สกุลลู่ของเมิ่งเหยาเป็นฝ่ายออกหน้าขอเป็นเจ้ามือบ้างเพื่อฉลองความสำเร็จให้กับบุตรสาวทั้งเรื่องการเรียนและกิจการค้าขาย“ได้ข่าวว่าเหยาเอ๋อจะกลับเมืองหวงซานไปพร้อมกับอาลู่และซินเจียงเลยสินะ นายท่านฉินเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นเนื่องจากได้ยินเหม่ยลี่เล่าให้ฟังก่อนหน้านี้“ใช่แล้วล่ะ เหยาเอ๋อตั้งใจจะไปพัฒนาไร่ชาลู่ชางเฉินแล้วก็ต่อยอดทำธุรกิจเพิ่มเติมที่นั่นด้วย” นายท่านลู่ตอบกลับสหาย“แบบนี้แล้วเสี่ยวเฉินกับเหยาเอ๋อจะเอายังไงล่ะ จดทะเบียนกันแล้วไม่ใช่เหรอ แยกกันอยู่แบบนี้ได้ยังไงกัน” คุณนายฉินถามไถ่ขึ้นมาอีกคน ทั้งนี้ก็เพราะเหม่ยลี่ยุยงขอให้พ่อกับแม่ช่วยซักถามเผื่อว่าเธอจะรู้แจ้งคลายกังวลลงได้บ้าง เนื่องจากเวลาที่เธอสอบถามเพื่อนรักอย่างเมิ่งเหยาแล้วกลับได้คำตอบเพียงว่า‘รอดูกันต่อไปเถอะ’ เพียงเท่านั้น ซึ่งทำให้เหม่ยลี่หงุดหงิดขัดใจไม่น้อยเลยกับสองสามีภรรยาคู่นี้“เรื่องนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับพวกเขาทั้งสองคนนั่นแหละ” นายท่านซุนเป็นคน