All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินียุค 80: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อมู่เฉินกลับไปแล้ว เมิ่งเหยาก็รู้สึกหายใจหายคอได้คล่องขึ้นเยอะเลยทีเดียว“เหยาเหยา..พี่มู่เฉินนี่หล่อเหลาน่าดูเลยนะ มองด้านหน้าด้านหลังดูดีไปหมดเลยล่ะ เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ชอบเขาแล้ว” เหม่ยลี่ถามหยั่งเชิงเพื่อนสาวที่เธอรู้ดีว่าแอบชอบมู่เฉินมาตั้งแต่อยู่ชั้นมัธยมต้น“ดูดีแล้วไง ดูดีแต่เย็นชา นิ่งขรึม ที่สำคัญยังไม่ชอบขี้หน้าฉันด้วย ยัยชิงเหยียนนู่น..คนรักตัวจริงของเขา”“หา จริงเหรอ ไม่น่าหรอกมั๊ง” เหม่ยลี่เอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ไม่น่าอะไรล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันบอกกับบ้านสกุลซุนไปนานแล้วว่ากำลังมองหางานพิเศษทำอยู่ ตาหน้านิ่งนั่นก็น่าจะรู้นะ แต่ไม่เห็นจะใส่ใจหรือสนใจช่วยเหลืออะไรเลย พอเมื่อเช้านี้ชิงเหยียนเพิ่งจะเอ่ยปากขึ้นมาว่าอยากทำงานพิเศษบ้าง เขาก็รีบนำเสนอตำแหน่งงานว่างในโรงพยาบาลแพทย์ทหารที่เขาทำงานอยู่ให้เธอทันที” เมิ่งเหยาบอกข้อมูลสดๆร้อนๆให้เพื่อนรักฟัง“อือ งั้นเหรอ ช่างเถอะยังไงเพื่อนของฉันก็สวยเลิศอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องไปง้อผู้ชายสกุลซุนหน้านิ่งคนนั้นเลยนี่เนอะ เอาไว้ฉันจะแนะนำผู

มู่เฉินขับรถออกมาโดยคราวนี้เมิ่งเหยาจำต้องมานั่งข้างหน้าคู่กับเขาด้วย ระหว่างทางทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกัน บรรยากาศเงียบจนเมิ่งเหยารู้สึกอึดอัด‘โครกก ครากก’ จู่ๆเจ้าท้องตัวดีของเมิ่งเหยาก็ประท้วงดังขึ้น ทำเอาเจ้าตัวอดเขินไม่ได้“หิวเหรอ” มู่เฉินถามเสียงเรียบ“ค่ะ” เมิ่งเหยาตอบรับสั้นๆ มู่เฉินไม่ได้พูดอะไรอีกได้แต่ขับรถและมองทางข้างหน้าต่อไปเงียบๆ‘เดี๋ยวเข้ามิติพิเศษไปหาของอร่อยกินก็ได้’ เมิ่งเหยาคิด เธอโทรแจ้งทางบ้านสุกลซุนไปแล้วว่าไม่ต้องทำอาหารเผื่อเพราะตั้งใจจะไปทานมื้อเย็นกับสองแม่ลูกสกุลฉินนั่นเองเมิ่งเหยานั่งสงบปากสงบคำ คิดทบทวนสินค้าน่าสนใจที่จะนำมาขายเพิ่มเติม คิดเพลินไปไม่ทันไรรถของมู่เฉินก็หยุดจอดนิ่งสนิทอยู่กับที่ เมิ่งเหยาจึงเงยขึ้นมามอง‘ไม่ใช่บ้านสกุลซุนนี่นา ที่ไหนละเนี่ย’ เมิ่งเหยางง เพราะเบื้องหน้าเป็นเหมือนตลาดร้านค้ายามค่ำคืนสักแห่ง“นี่..ที่ไหนเหรอคะ พวกเราไม่ได้จะกลับบ้านกันหรอกเหรอ” เมิ่งเหยาเอ่ยปากถามมู่เฉิน“ฉันยังไม่ได

เมิ่งเหยาเมื่อมาถึงร้านเมิ่งจื่อก็พบว่าสองแม่ลูกสกุลฉินกำลังนั่งพูดคุยยิ้มแย้มยินดีอะไรกันอยู่“มีเรื่องอะไรงั้นเหรอคะ ดูมีความสุขจัง” เมิ่งเหยาเอ่ยถาม“คุณแม่คิดผลกำไรเดือนที่ผ่านมา พบว่าเรามีรายได้เพิ่มมากขึ้นเทียบจากหลายเดือนก่อนหน้านี้กว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ ต้องขอบคุณเธอจริงๆเหยาเอ๋อ” เหม่ยลี่เอ่ยด้วยความดีใจ“นั่นสิ เพราะเหยาเอ๋อแท้ๆเลยที่เอาสินค้าดีๆน่าสนใจมาขาย ทำให้มีทั้งลูกค้าเก่าและลูกค้ารายใหม่ๆเข้ามาซื้อของเพิ่มมากขึ้น คนแน่นร้านทุกวันเลย ต้องยกนิ้วให้จริงๆ” คุณนายฉินเอ่ยเสริม“หนูก็ต้องขอบคุณคุณน้ากับลี่เอ๋อเหมือนกันค่ะที่แบ่งพื้นที่ขายสินค้าดีๆในร้านเมิ่งจื่อให้กับหนู ไม่งั้นตอนนี้หนูอาจจะทำเงินได้ไม่มากพอที่จะเปิดร้านอาหารเช้าก่อนเข้ามหาลัยแน่” เมิ่งเหยาเอ่ยขอบคุณเพื่อนรักและคุณนายฉินที่รักเอ็นดูเธอราวกับลูกสาวแท้ๆคนหนึ่ง‘เพียงหนึ่งเดือนกว่าๆเธอได้เงินมาเกือบแสนหยวนแล้ว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเธอไม่มีต้นทุนอะไรจึงเก็บผลกำไรได้แบบเน้นๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้เธอก็ไม่จำเป็นต้องเ

เมิ่งเหยาเดินดูทำเลร้านและที่พักอาศัยต่อตลอดทั้งช่วงบ่าย ก่อนจะร่ำลาเหม่ยลี่แล้วแยกย้ายกันไปเนื่องจากเป็นเวลาเย็นมากแล้ว เหม่ยลี่ต้องกลับไปช่วยแม่เธอปิดร้านเมิ่งจื่อ ส่วนเมิ่งเหยาตั้งใจเดินสำรวจอาหารการกินในบริเวณนั้นอีกพักใหญ่ เพื่อคิดรายการอาหารที่เหมาะสมกับร้านเจ่าชาน หรือร้านที่มีความหมายตรงตัวว่าร้านอาหารเช้านั่นเอง‘ร้านอาหารแถวนี้ไม่มีใครทำอาหารตะวันตกเลยแฮะ ร้านอาหารเช้ากึ่งร้านน้ำชาของเธอต้องขายดีแน่ เธอจะอบขนมเบเกอรี่แบบตะวันตกกับคุกกี้มาขายด้วย น่าจะสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำเลยล่ะ ก่อนเรียนจบร้านของเธอทางนี้ต้องมั่นคงดีแล้ว จากนั้นเธอจะปล่อยให้เหม่ยลี่ดูแลรับช่วงต่อ ส่วนตัวเธอจะกลับไปสร้างธุรกิจส่งเสริมไร่ชา สนับสนุนให้ครอบครัวมีรายได้เพิ่มมากขึ้น ฐานะมั่นคง ร่ำรวยมั่งคั่งต่อไป’ เมิ่งเหยาคิดอย่างเพลิดเพลิน พร้อมยิ้มให้กับอนาคตอันสดใสของตัวเองแต่แล้วเมิ่งเหยาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีฝ่ามือร้อนหนาเอื้อมมาจับไหล่บอบบางด้านขวาของเธอ“พี่มู่เฉินนั่นเอง ตกใจหมดเลยค่ะ พี่มาทำอะไรคะเนี่ย” เมิ่งเหยาถามพร้อมถอนหายใจอย

หลังเมิ่งเหยาตามนายท่านซุนไปที่ห้องทำงานแล้วสามแม่ลูกก็นั่งลงพูดคุยกันทันที“พ่อของลูกมีเรื่องอะไรจะคุยกับเหยาเอ๋อกันน่ะ” คุณนายซุนเอ่ยปากถามบุตรชาย“ผมเองก็สงสัยเหมือนกันครับ” ลี่จิ่นตอบก่อนหันไปมองทางมู่เฉินพร้อมกับคุณนายซุนด้วยสีหน้าแววตาตั้งคำถามเผื่อว่ามู่เฉินจะรู้ แต่เขากลับส่ายหน้าให้แม่กับน้องชายเป็นการปฏิเสธ เพราะเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน“คุณลุงมีเรื่องอะไรจะคุยกับหนูงั้นเหรอคะ” เมิ่งเหยาเอ่ยปากถามนายท่านซุนเมื่อเข้ามาในห้องทำงานแล้ว“ลุงมีเรื่องจะถามหนูหน่อยน่ะ” นายท่านซุนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มใจดี“เชิญคุณลุงถามมาได้เลยค่ะ”“หนูตั้งใจจะซื้อห้องชุดสองห้องแถวมหาลัยเซินเจิ้นงั้นเหรอ” นายท่านซุนถามคำถามที่เขาเพิ่งจะได้รับรายงานมาจากซินอู่ผู้จัดการบริษัทซุนซางเฉินคนสนิทของเขา เรื่องที่มีคนต้องการซื้อห้องชุดหนึ่งในอสังหาริมทรัพย์ที่เขาครอบครองอยู่โดยมีผู้สนใจซื้อถึงสองรายด้วยกัน และหนึ่งในนั้นก็คือเมิ่งเหยาที่พอนายท่านซุนรู้ชื่อสกุลและลักษณะท่าทางคร่าวๆของเมิ่งเหยาหลังจากซักถามซินอู่เพิ่มเติม เขาก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเลย“ใช่ค่ะ อย่าบอกนะคะว่าห้องชุดพวกนั้นเป็นของบริษัทคุณลุง” เมิ่งเหยา