Semua Bab ลุ้นรักพี่ชายร่วมห้อง: Bab 51 - Bab 60

บทที่52“แล้วทำไมจะจูบไม่ได้ล่ะ?”“ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่ จะจูบได้ไงเล่า”“ถ้าอย่างนั้นเราก็มาเป็นอะไรกันเถอะนะ” ผมแกล้งทำท่าจะเข้าจู่โจม“พี่กู๊ดออกไปเลย” คนตัวเล็กเลยทั้งผลัก ทั้งดัน ทั้งถีบสารพัด จนตัวผมขยับไปอยู่อีกฝั่งของเตียงนอนเลย ตัวแค่เนี้ยเอาแรงมาจากไหนนักหนาก็ไม่รู้“พี่กู๊ดกลับห้องไปเลย แซนด์จะนอนคนเดียว”“ไม่กลับ ถ้ายังคุยกันไม่รู้เรื่องแบบนี้ก็อยู่มันแบบนี้แหละ ไม่ต้องนอนมันแล้ว” ให้มันรู้กันไปว่าจะปิดปากเงียบไม่ยอมบอกอะไรก็เอาเลย ผมไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว เพราะยังไงเสียคืนนี้ผมก็ยึดห้องนี้อยู่ดี จะยึดทั้งห้อง ยึดทั้งเตียง แล้วก็ยึดเจ้าของห้องด้วย คอยดูละกันไอ้ตัวดื้อมันหนีไปนอนที่โซฟาอีกมุมของห้อง ปล่อยให้ผมครองเตียงนอนอยู่คนเดียว เรียกให้มานอนด้วยก็ทำเมิน แถมยังมาทำปากคว่ำใส่อีกเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยนะแซนด์!“เตียงนุ่มจัง ท่าทางจะหลับสบายกว่าโซฟา” ผมแกล้งพูดลอยๆ แอบดูปฏิกิริยาของคนตัวเล็กที่ยังคงนอนขดตัวนิ่งอยู่ที่โซฟา แถมยังหันหลังให้กันอีก“ไปนอนที่โซฟา ระวังตื่นมาจะปวดหลังนะ” ยังคงนิ่งเหมือนเดิม“หลับแล้วจริงดิ?” เงียบ สงสัยจะหลับจริงๆ ถ้าปล่อยให้นอนอยู่อย่างนั้น มีหวั

บทที่54 “ครับ พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมเอ่ยถามพี่สาวคนสวยออกไป ซึ่งผมจำได้ว่าผมไม่เคยเจอ และไม่รู้จักพี่เขามาก่อน “มีคนฝากพี่มาบอก ให้น้องไปหาที่ตึกนิเทศน่ะ เขารออยู่ที่โถงบันไดชั้นสาม แต่เขาให้น้องไปคนเดียวนะ” “อ้อ ครับ ขอบคุณมากครับ” พี่คนสวยเดินไปแล้ว ผมเลยได้แต่มองหน้าไอ้ภีมแบบงงๆ ว่าใครให้ผมไปหาที่คณะ เพราะตอนนี้พี่ๆ คนอื่นก็น่าจะอยู่ที่โรงละครกันหมดแล้ว แต่ก็ช่างเถอะ ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ ผมมาที่ตึกของคณะ แต่ทุกอย่างกลับเงียบเชียบ ไม่เห็นจะมีใครสักคน เพราะช่วงเวลานี้นักศึกษาส่วนใหญ่จะไปรวมตัวกันที่โรงละครกันหมด หรือไม่ก็ไปร่วมกิจกรรมอยู่ด้านนอก ผมเดินขึ้นบันไดมาที่โถงบันไดชั้นสามตามที่พี่คนสวยบอกเอาไว้ และผมก็เจอกับพี่แคลีนที่เวลานี้อยู่ในชุดที่พี่เขาจะต้องใส่แสดงละคร “พี่แคลีน?” “ใช่ ฉันเอง” “พี่มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” ผมเอ่ยถามออกไปอย่างสงสัย ที่อยู่ ๆ พี่เขาก็นัดให้ผมมาหาที่ตึก แทนที่จะคุยกันตั้งแต่ที่โรงละคร แถมเวลานี้ก็ใกล้ที่จะแสดงแล้วด้วย “ฉัน

บทที่56สรุปแซนด์เอ็นข้อเท้าฉีก ดีนะที่ผมพามาตรวจอย่างละเอียดอีกที ส่วนเจ้าตัวพอรู้ว่าตัวเองเอ็นข้อเท้าฉีกเท่านั้นแหละ คนที่ปากแข็งว่าไม่ได้เป็นอะไร ก็บ่นปวดข้อเท้าขึ้นมาทันทีเลยคุณหมอใส่เฝือกแล้วก็จัดยาสำหรับทานแก้ปวดมาให้ พร้อมกับไม้เท้าหนึ่งอัน ไอ้ตัวดื้อมันเดี้ยงแบบนี้เลยไม่มีฤทธิ์เดชอะไรกับผมมาก เพราะแค่จะเดินด้วยตัวเองยังทำไม่ได้เลย ต้องให้ผมช่วยประครองอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนเข้าห้องน้ำก็ต้องให้ผมพาเข้าไปส่ง“สรุปว่าเมื่อวานพี่กู๊ดโทรคุยอะไรกับพี่ดีนที่โรงพยาบาลครับ” เมื่อวานหลังจากที่ปล่อยให้คุณหมอใส่เฝือกให้แซนด์ ผมก็เลยออกมาโทรหาไอ้ดีน เพราะอยากรู้เรื่องราวทั้งหมด“เรื่องแคลีน ดีนมันเล่าให้ฟังว่ามันได้ยินแคลีนคุยกับแซนด์ที่บันได เสียงดังมาก เลยเดินไปดู” ผมบอก“ว่าแต่ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงไปที่นั่นได้ พี่เห็นแค่ว่าก่อนการแสดงแคลีนก็หายตัวไป จีนมันโทรตามให้วุ่นแต่ไม่คิดว่าจะไปก่อเรื่อง แถมหลังแสดงละครจบก็หายตัวไปเลย”“คือมีพี่คนหนึ่งมาบอกกับแซนด์ว่ามีคนอยากคุยด้วย ให้แซนด์ไปหาที่โถงคณะ พอแซนด์ที่นั่นก็เจอกับพี่เขา”“คราวหน้า อย่าไปพบใครโดยที่พี่ไม่ได้ไปด้วย และถ้าเกิดเรื่องอะไรแบ

บทที่58 “แซนด์ครับ ตอนนี้ขาแซนด์ก็หายเป็นปกติแล้ว จะยอมพี่ได้หรือยังครับ” คำพูดและสายตาที่มองมา ทำเอาผมแทบใจละลายเลย แล้วอยู่ดีๆ พี่มันวกมาเรื่องนี้ได้ยังไงวะ? แต่ก็ใช่ว่าจะมีแค่พี่กู๊ดคนเดียวเสียเมื่อไหร่ที่คิดเรื่องนี้ ผมก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีความต้องการไม่ต่างกันนั่นแหละ “ให้พี่ได้ไหมครับ” พี่กู๊ดถาม มองเข้ามาในแววตาของผมอย่างต้องการคำตอบ ผมมองแววตาที่เว้าวอนของคนตรงหน้า ก็แทบจะละลายอยู่บนตักแล้ว แววตาแบบนี้ผมจะปฏิเสธได้เหรอ? “ครับ..” สิ้นสุดคำพูด ร่างของผมก็ถูกอุ้มลอยขึ้นมาทั้งตัวในท่าเจ้าสาว ก่อนที่จะถูกพามาที่ห้องนอนของพี่กู๊ด ร่างของผมถูกวางลงที่เตียงนอนอย่างทะนุถนอม เหมือนกลัวว่าผมจะบุบสลาย ก่อนที่ร่างของพี่กู๊ดจะตามลงมาคล่อมทับร่างผมเอาไว้ “พี่รักแซนด์ รักมากที่สุด” มือหนาของพี่กู๊ดเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผมออก ก่อนที่ปากร้อนชื้อของพี่เขาจะทาบทับลงมาที่เรียวปากของผม “พร้อมไหม?” พี่กู๊ดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า “พะ พร้อมครับ” ผมบอกออกไปด้วยใจเต้นรัว ก่อนที่เ

บทที่60 Sand : say วันนี้เป็นวันที่จะจะต้องไปทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ของพี่กู๊ด ผมเตรียมตัวตั้งแต่เช้า ทั้งที่เรามีนัดกันช่วงเย็นที่บ้านของพี่กู๊ดแท้ๆ จนถูกพี่กู๊ดมันแซว แต่คนมันตื่นเต้นนี่นา จะได้เจอพ่อกับแม่ของแฟนเป็นครั้งแรกเชียวนะ ไม่รู้ว่าท่านจะว่ายังไงบ้างที่ผมคบกับลูกชายคนเดียวของตระกูลแบบนี้ ถึงพี่กู๊ดจะบอกว่าท่านโอเคกับเรื่องของเรา แต่ผมก็อดเป็นกังวลไม่ได้อยู่ดี ช่วงเย็นผมกับพี่กู๊ดมาที่บ้านของเขาที่อยู่แถบชานเมือง และสิ่งปลูกสร้างที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าตอนนี้อย่าเรียกว่าบ้านเลยเถอะ ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ถึงจะถูก “พร้อมไหม?” พี่กู๊ดกุมมือของผมเอาไว้ “โห มือเย็นเชียว ตื่นเต้นมากเลยเหรอเนี่ย” พี่กู๊ดเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ก็นิดหน่อย แต่แซนด์โอเคครับ” ผมบอก พยายามฝืนยิ้มเข้าสู้ เพราะไม่อยากให้พี่กู๊ดต้องเป็นห่วง “ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปในบ้านกันเถอะ” พี่กู๊ดจูงมือของผมเดินเข้ามาภายในบ้าน และคนที่เดินออกมาต้อนรับเราสองคนก็คือคุณแม่ของพี่กู๊ด “มากันแล้วเหรอลูก” พี่กู๊ดโผเข้ากอดคุณป