Semua Bab หัวใจในตะวัน: Bab 241 - Bab 250

"ตกลง ทุกอย่างแล้วแต่คุณ จะหนึ่งเดือน ครึ่งปี หรือกี่เดือนก็ได้ ถ้าคุณต้องการหย่า ผมพร้อมเสมอ"ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดี โดยไม่ได้สังเกตใบหน้าเรียวที่ดูเศร้าลงไป ลริณาฟังคำว่า...เขาพร้อมเสมอที่จะหย่าให้ รู้สึกแปลบปลาบในหัวใจอย่างเงียบๆ เพราะมันแสดงถึงความที่เขาไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันอะไรเลยกับหล่อน พร้อมจะหย่าได้ทุกเมื่อทั้งสองจดทะเบียนสมรสกันในวันนั้น ลริณารู้สึกเหมือนทุกอย่างคล้ายกับความฝันเมื่อก้มอ่านชื่อ... ลริณา อิสรีพัฒน์ ในใบทะเบียนสมรส แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีใจอะไรเลย... เพราะมันเกิดจากภารกิจอื่นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความรักเหมือนคนส่วนใหญ่ที่เขาจดทะเบียนสมรสกันหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทั้งสองก็ได้รับอุปการะทารกหญิงตามต้องการ... ทั้งสองให้ชื่อว่า...วาลิณี อิสรีพัฒน์ เป็นการรวมชื่อพ่อกับแม่และเกิดวันวาเลนไทน์ด้วย จึงเรียกชื่อเล่นว่า... น้องวาเลน ทั้งสองครอบครัวได้ทราบเรื่องต่างก็ดีใจมาก แต่ไม่มีใครระแคะระคายถึงรายละเอียดเรื่องการจดทะเบียนสมรสเลย เพราะไม่มีใครตระหนักถึงข้อกฎหมายในเรื่องนี้ คิดว่ารับเด็กมาเลี้ยงเป็นเรื่องง่ายลริณาพาเด็กน้อยมาเลี้ยงที่บ้าน... จัดห้องติดกับห้องนอนของห

วายุถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาสองเดือนแล้ว ตั้งแต่วันวาเลนไทน์ตอนที่เห็นหล่อนได้รับดอกกุหลาบเต็มห้องจากนายพีท...ลริณาก้มมองร่างกระจ้อยร่อยในอ้อมแขน เวลานี้ยัยหนูเบือนหน้าหนีขวดนม แสดงว่าอิ่มแล้ว ดวงหน้าเล็กเท่างบน้ำอ้อยเงยขึ้นมองทำตาปริบๆ ชูกำปั้นทั้งสองมือ หญิงสาวเอานิ้วให้กำ มือน้อยก็กำแน่นแล้วเขย่าไปมา ลริณาหัวเราะออกมา เลี่ยงที่จะตอบคำถามโดยการก้มไปเล่นกับลูก"โตขึ้นจะเป็นนักมวยหรือยังไงคะวาเลน ชอบกำหมัดดีจริงๆ"เสียงหวานเอ่ยหยอกล้อกับเด็กน้อย วายุเอาขวดนมวางที่โต๊ะข้างเตียง หันกลับมามองแม่กับลูก... หล่อนหัวเราะมีความสุขกับร่างเล็ก... จะมีเขาหรือไม่ ทั้งสองก็ดูจะมีความสุขดี... เขากลายเป็นส่วนเกินไปหรือนี่ ใบหน้างามยิ้มกับลูก ผมหล่นมาระใบหน้าเล็กของยัยหนูวาเลนน้อย ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปปัดออกและจับไปทัดหูให้ เขายิ้มที่ลูกกำมือทำท่าชกอากาศ"ไม่ใช่ลูกของแม่ตะวันสักหน่อย ลูกของแม่ริณา จะต้องเรียบร้อยอ่อนหวานเหมือนแม่ ใช่ไหมคะวาเลน"เสียงนุ่มเอ่ยกับเด็กหญิง ซึ่งก็เงยหน้าแล้วยิ้มเห็นเหงือกให้ ชูมือกระดี๊กระด๊าใหญ่ ทำให้สองคนต่างหัวเราะพร้อมกัน ลริณาหันไปมองเขา ใบหน้าหล่อเหลาขาวจัดก้มอยู่ใน

เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน ทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ไหลพรากๆ ออกมาราวกับทำนบเขื่อนแตก น้ำตาแห่งความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจทั้งน้อยใจกับสิ่งที่ผ่านมาเขารักลริณาตอนไหน ในเมื่อเห็นเขาควงกับผู้หญิงเป็นประจำอย่างที่เห็น"คนบ้า! ฮือๆ ไม่ต้องมาโกหก รักริณาแล้วทำไมควงผู้หญิงอื่นเต็มเมืองไปหมดแบบนี้ ฮือๆ"หญิงสาวร้องไห้แล้วก็ทุบเขาตุบใหญ่ตรงหน้าอก ผลักร่างสูงแล้วเดินกลับไปที่เตียง นอนคลุมโปง เสียงร้องไห้ฮักๆ ทำให้วายุต้องเดินกลับไปแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ ดึงร่างบางมากอด"ร้องไห้ทำไม ไหนบอกพี่มาซิ พี่ไม่ได้โกหก พี่รักริณาจริงๆ ไม่รักพี่ก็ไม่เห็นต้องร้องไห้นี่"เขาเอ่ย ไม่เก่งเรื่องเดาอารมณ์ของผู้หญิงเลยจริงๆ"ริณาเห็นคุณเดตผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เอาเวลาไหนมารักริณากัน ตั้งแต่ริณาเรียนปีหนึ่งจนทุกวันนี้...ไม่เคยเห็นคุณวาว่างเว้นจากการควงผู้หญิง" เสียงตัดพ้อต่อว่า ร้องไห้สะอื้นกับอกของเขาจนเสื้อของเขาเปียกชื้นด้วยน้ำตาของหล่อน"ไม่รู้เหมือนกัน เพิ่งมาตระหนักเมื่อกี้นี่เองว่า...รัก... เพิ่งมารู้ตอนที่คิดว่าริณาจะหย่าและสักวันริณาจะต้องแต่งงานกับใครสักคนที่ริณารัก พี่รู้สึกปวดหน้าอกทันที...มันจี๊ดขึ้นมาต

รุ่งเช้า ลริณาตื่นขึ้นมาเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดัง แปลกใจที่ไม่ได้ยินเสียงยัยหนูร้อง เพราะปกติจะตื่นเพราะเสียงลูก ก่อนที่นาฬิกาจะปลุกในเวลาเจ็ดโมง หญิงสาวลุกขึ้น รอยบุ๋มบนหมอนทำให้นึกถึงเมื่อคืนนี้ที่ถูกเขาจูบอยู่เนิ่นนาน หญิงสาวหน้าร้อนผ่าว ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากเบาๆ จำได้ว่า... เขาบอกรัก"ไปไหนกันแต่เช้า" ลริณาพึมพำเมื่อเห็นว่าเปลของยัยหนูว่างเปล่า และต่อมาก็จำได้ว่ามีนัดต้องพาลูกไปหาหมอ จึงรีบก้าวลงจากเตียง เขาพูดว่าจะออกจากบ้านเจ็ดโมงครึ่งนี่ ลริณารีบเข้าห้องน้ำจัดการอาบน้ำสระผมอย่างรวดเร็ว สิบห้านาทีก็ออกมา หยิบเสื้อยืดสีชมพูอ่อนกับกางเกงผ้าฝ้ายสีดำมาสวม รวบผมมัด ผัดแป้งเพียงเบาบางและทาลิปปาล์มก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อยเสียงประตูเปิด หญิงสาวหันไปมอง ร่างสูงเข็นรถยัยหนูเข้ามา"ตื่นแล้วหรือ" เขาทักเสียงอ่อนโยน ใบหน้าดูละมุนและมีรอยยิ้มน้อยๆ น่ามอง"ค่ะ ไปไหนมาคะ ทำไมไม่ปลุกริณาด้วย"หญิงสาวเอ่ยถาม ยังไม่ค่อยกล้าสบตาคมเข้มนานนัก เพราะรู้สึกเก้ออายกับเหตุการณ์เมื่อคืนที่ถูกเขาจูบจนตัวอ่อนระทวยในอ้อมกอด"พี่เห็นริณาหลับสบาย ยัยหนูร้องเลยรีบลุกจัดการให้นมและทำความสะอาด พาไปเดินเล่น ได้เจอคุณย

"ไม่คุยแน่ใช่ไหม...จะจูบแล้วนะ ห้ามโวยวายทีหลังล่ะ เพราะพี่ให้โอกาสริณาแล้ว" เขาเอ่ย เชยคางเล็กขึ้นแล้วก้มไปหา ประกบปากลงบนเรียวปากอิ่ม คนตัวเล็กเกร็งร่างขึ้นแล้วรีบลืมตามองอย่างตื่นตระหนก"ไม่ ไม่เอาค่ะ อย่า..." รีบเอ่ยห้ามและเบี่ยงหน้าหนี"เสียใจด้วย มันสายไปเสียแล้ว" เขากระซิบเหนือริมฝีปากอิ่มแล้วก็กดปากลงไปอีกครั้ง จุมพิตด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้ ลริณาตัวแข็ง กำเสื้อของเขาเอาไว้แน่น ปากได้รูปดูดเรียวปากเล็กแล้วสอดลิ้นเข้าไป หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำรุนแรงเหมือนมันจะกระโดดออกมาข้างนอก ลิ้นหนาไล้แตะกับลิ้นเล็ก ดูดดื่มกลีบปากล่างและบนสลับกัน ลริณาตัวอ่อนกับอกกว้าง"อื้อ..." เสียงเล็กครางในลำคอวายุร่างกายร้อนระอุ หัวใจสั่นสะท้านกับความหอมหวานและบริสุทธิ์จากร่างนุ่ม ชายหนุ่มจุมพิตดื่มด่ำ มือลูบไล้เรียวแขนแล้ววกไปวนเวียนอยู่แถวทรวงอก"ริณาจ๋า..."เขาครางเรียกชื่อ ลริณาตัวสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและตื่นตระหนกกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ มือใหญ่เกาะกุมทรวงอกแล้วบีบเคล้นเบาๆ ปากอุ่นเลื่อนมาจูบไซ้ซอกคอ ไล้ลิ้นแตะตรงจุดชีพจร"คุณวา...อืม..." เสียงเล็กครางแผ่วออกมา วายุเงยหน้าขึ้นมอง"เป็นขอ