All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 221 - Chapter 230

"ขอบคุณมากครับ แต่ผมคงจะรับไม่ได้ เราเป็นเพื่อนกันได้ครับถ้าหากคุณต้องการ แต่ถึงขนาดรับผมเป็นลูกบุญธรรมนั้น มันไม่เป็นการยุติธรรมกับครอบครัวของคุณ""ผมตัวคนเดียว เมียกับลูกผมเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว เหตุการณ์ครั้งนี้มันทำให้ผมได้คิดในหลายๆ อย่างเลยทีเดียว โดยเฉพาะเรื่องเวลาที่เหลืออยู่ของชีวิต ซึ่งมันจะสิ้นสุดได้ในทุกเวลาที่เราไม่อาจจะรู้ได้ ผมอายุปูนนี้ เงินทองก็มีมากมายจนใช้ไม่หมด ไม่รู้ว่าจะดิ้นรนมากมายไปทำไม เกิดมาก็ทำงานจนกระทั่งทุกวันนี้ ไม่มีเวลาได้ใช้เงินที่หามาได้ จนเกือบจะตายไปโดยที่เอาอะไรไปด้วยไม่ได้เลย"เกริกเอ่ยพลางถอนหายใจ โก้เห็นแล้วว่าพวกฝรั่งต่างชาตินั้น โดยเฉพาะคนรวยที่บ้าทำงาน หาเงินเพื่อเก็บอย่างเอาเป็นเอาตาย นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่มีสรณะที่พึ่งทางใจอย่างแท้จริง พวกเขาหลงคิดว่าความสำเร็จและความสุขที่แท้จริงนั้น คือการได้เห็นตัวเลขในบัญชีธนาคารและจำนวนทรัพย์สินที่เพิ่มขึ้นเท่านั้นเองโก้รู้สึกดีใจที่เกิดมาพบกับที่พึ่งทางใจคือพระพุทธศาสนา ที่สอนให้คนใช้ชีวิตตั้งมั่นอยู่ในความดีและมีสติ ไม่ลุ่มหลงในวัตถุจนลืมสาระสำคัญของการเกิดมาเป็นมนุษย์ ซึ่งพระท่านว่

ชายหนุ่มรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงอย่างไม่อาจห้ามได้ บ้านหลังมหึมาดูหรูหราโอ่อ่าพอกันกับบ้านอิสรีพัฒน์ สิ่งที่ทำให้ใจเต้นแรงไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างราคาแพง แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าบิดามารดาของหล่อนจะยอมรับคนที่ไม่มีอะไรอย่างเขาได้หรือไม่ต่างหากมิรันตีจูงมือคนหน้าเข้มเข้าไปถึงห้องรับแขกก็พบกับบิดาและมารดานั่งรออยู่แล้ว หญิงสาวยกมือไหว้"สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ คิดถึงที่สุดเลย" มิรันตีรีบถลาไปกอดมารดาและบิดา มารดาทำตาโตที่เห็นว่าหล่อนรูปร่างเปลี่ยนไปกว่าที่คิด ไอ้ที่เห็นจากวิดีโอคอลล์ว่าอวบและน้ำหนักขึ้นนั้น เวลานี้ดูใหญ่กว่าในจออีก"นั่น...โก้ ค่ะ แฟนมิงค์เอง โก้คะ คุณพ่อกับคุณแม่ของฉันเองค่ะ" หญิงสาวรีบเอ่ยแนะนำเมื่อเห็นอีกคนยืนกุมมืออยู่ที่เดิม โก้ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง มิรันตีลุกขึ้นไปจูงมือของเขา พามานั่งที่โซฟายาวตรงกันข้ามกับบิดาและมารดา"ไหว้พระเถอะพ่อหนุ่ม เอ๊ะ หน้าคุ้นๆ นะ อ้อ เคยเจอที่โรงพยาบาลใช่หรือเปล่า"คุณมัสมนเอ่ย แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเคยเจอเขาที่โรงพยาบาลครั้งหนึ่ง ตอนที่มิรันตีไม่สบาย ส่วนคุณมิตรก็ขมวดคิ้ว"เอ๊ะ หน้าคุณเหมือนคนที่เป็นข่าวอยู่นี่นะ ชื่อ โกศิษฐ์อะไรนั่นน่ะ" ท่านเ

ขณะที่ทุกคนอวยพรคู่บ่าวสาวอยู่ ก็ได้ยินเสียงหล่นตูม จากโขดหินสูงซึ่งอยู่ไม่ไกล เป็นโขดหินที่พวกโก้และพิณตะวันชอบมากระโดดน้ำเล่นกันสมัยเด็ก"เฮ้ย...คุณคนนั้นตกน้ำ!" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นโก้ได้ยินก็รีบวิ่งไปทันที คลื่นซัดโขดหินแรงพอสมควรกับค่ำคืนที่เป็นคืนพระจันทร์ข้างขึ้น ชาวเลนั้นคุ้นเคย และชาวกรุงไม่คุ้นชินด้วยแน่"ตรงไหน เอาไฟฉายมาเร็ว" โก้เอ่ยสั่ง วิ่งขึ้นไปยืนบนโขดหินก้อนหนึ่ง มันมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องซึ่ง แถวนั้นมีโขดหินระเกะระกะในน้ำเป็นแถวเป็นแนว ถ้าหากไม่รู้ทำเลก็จะต้องหัวร้างข้างแตกอย่างแน่นอนโก้เห็นหัวคนโผล่ขึ้นมาจากระยะสิบเมตร ชายหนุ่มรีบพุ่งตัวลงไปในทะเล เหล่าชาวบ้านก็เอาไฟฉายมาส่องให้ เขาว่ายไปถึงตัวทรงพล ก็คว้าคอล็อกแล้วลากขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเล มีก้องกระโดดมาช่วยอีกแรง"ม่ายต้องช่วย! เอิ๊ก!" คนเมาทำเสียงอ้อแอ้ ปัดป่ายมือไปมา"หัวแตก"โก้เอ่ยกับไอลวิลและวายุที่ยืนใกล้ที่สุด ไม่ได้สนใจคนที่ผลักมือของเขาออกจากตัว ชายหนุ่มลากขึ้นไปทิ้งที่หาดทราย"เดี๋ยวก้องเอารถใส่ไปไว้ที่กระท่อมที่คุณทรงพลเขาพัก จะให้คุณทิพย์ไปช่วยทำแผลให้" ไอลวิลเอ่ยสั่งก้อง"นายไม่ต้

เกิดอะไรขึ้น?! ที่นอนข้างๆ มีรอยเลือดจางๆ และมีดอกไม้ตกอยู่... เขาหยิบขึ้นมาพิจารณา... จำได้รางๆ ว่าเห็นหญิงสาวชาวเกาะหลายคนที่เอาดอกไม้นี้มัดกับผม... ทรงพลสะดุ้งอีกครั้ง... ร่างนุ่ม ริมฝีปากหอมหวานกับเสียงครางแผ่วพลิ้วเบาๆ กลับคืนสู่ความทรงจำที่ลางเลือนเต็มที"ฉิบหายแล้ว... ไม่ได้ฝันไปหรือนี่"เขาพึมพำกับตัวเอง... แต่ก็รู้สึกวูบโหวงและปวดหัวจี๊ดเมื่อพยายามนึกว่าเขานอนกับผู้หญิงคนไหน ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินสะโหลสะเหลไปหน้ากระจก มองดูสภาพที่แทบจะดูไม่ได้ของตัวเอง เขาไม่เคยปล่อยตัวเองให้ดูสกปรกและเลอะเทอะแบบนี้เลยสักครั้งเดียว ทุกอย่างต้องเนี้ยบและดูดีเสมอ ทรงพลยกมือขึ้นลูบหน้า... หัวใจยังคงปวดหนึบกับการที่มิรันตีแต่งงานและเจ้าบ่าวไม่ใช่เขาชายหนุ่มหันไปมองที่นอนที่แสนยุ่งเหยิงอีกครั้ง... ใครกัน?!โก้เดินมายังกระท่อมของทรงพลในเวลาเช้า เพราะอยากจะรู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นอย่างไรบ้าง หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว มิรันตีก็กำลังเตรียมตัวจะไปหาพิณตะวันกับลริณา ทั้งสามคนนัดหมายกันจะไปยังโรงเก็บมะพร้าว เพื่อดูแลเหล่าพนักงานทที่กำลังผลิตงานฝีมือกันอยู่ ไอลวิลพาเหล่าผู้ใหญ่จากกรุงเทพฯ ลงเรือเพื่อชมรอบๆ เก

อากาศยามห้าโมงเย็นดูครึ้มหม่นคล้ายฝนกำลังจะตก ท้องฟ้าอึมครึมและมีลมพัดกรรโชกเป็นระยะ เดือนกุมภาพันธ์เช่นนี้ไม่ใช่ฤดูฝน แต่เป็นช่วงที่มีพายุพัดผ่านโซนทวีปเอเชีย ประเทศไทยจึงพลอยโดนหางพายุไปกับเขาด้วยลริณาเร่งฝีเท้าที่กำลังก้าวเร็วๆ ไปตามฟุตบาทด้านหลังมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นซอยเพื่อเดินออกไปสู่ถนนใหญ่ เพิ่งเรียนทำอาหารซึ่งเป็นคอร์สที่สนใจมานานเสร็จ วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ที่ทุกคนต่างแฮปปี้กับการมีนัดเดตกับแฟนคืนนี้ แต่ลริณาไม่ได้สนใจเลย มีดอกกุหลาบจากหนุ่มๆ บ้างตั้งแต่ตอนเช้า แต่ก็เอาไปไหว้พระแล้วลริณาเรียนจบหลังจากที่พิณตะวันแต่งงาน จากนั้นก็ช่วยบิดามารดาทำงานที่บริษัทอย่างเต็มตัว ตกลงใจไม่ไปเรียนเมืองนอก และไม่เรียนปริญญาโทด้วย แต่เทคคอร์สที่ตัวเองสนใจแทน เวลานี้ก็เทคคอร์สการทำอาหารที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้นเป็นคอร์สสั้นๆ ตอนเย็น โชคดีที่มหาวิทยาลัยอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานจึงมาเรียนได้ ลริณาคิดว่ามันเป็นการค้นหาศักยภาพในตัวเอง เพราะลริณาเกิดมาก็มีทุกอย่างเพียบพร้อมบริบูรณ์ ไม่ต้องหยิบจับทำอะไรเลย จนตอนนี้จึงต้องการรู้ว่าตัวเองเก่งอะไรหรือชอบอะไรเป็นพิเศษบ้าง การเรียนบริหารและการบัญชีนั้นเป็นสิ่