All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 251 - Chapter 260

"เดือนนี้เองจ้ะ 1 มีนาคม อย่างที่ตะวันทราบ ว่ามุกเขาเคารพและเชื่อฟังโก้มาก โก้เลยเกลี้ยกล่อมให้กลับมาที่เกาะ เพื่อเห็นแก่ลูก เพราะจะได้เอามาเลี้ยงกับโกมินทร์และวินไทน์ โก้เขาไม่ไว้ใจเรื่องความปลอดภัยถ้าหากอยู่ในเมือง มุกเขาก็รักลูกมาก ก็เหมือนเราๆ นี่แหละ เลยยอมฟัง""ได้ยังไม่ถึงเดือนเลยนี่คะ แล้วเป็นยัยหนูหรือไอ้หนูคะพี่มิงค์" ลริณาเอ่ยถามหลังจากนิ่งฟังด้วยความสนใจ"เพศหญิงจ้ะ มุกตั้งชื่อให้ว่า วรุณขวัญ เพราะตอนเกิดนั้นฝนตกหนักมากทั้งๆ ที่ไม่ใช่ฤดูฝน เลยถือว่าท่านเทพพิรุณให้เป็นของขวัญ หน้าตาน่าชังเหลือเกิน มิงค์ยังพูดว่าจะจองเอาไว้ให้โกมินทร์เลยนะ"มิรันตีพูดแล้วก็หัวเราะทำให้พิณตะวันและลริณาพลอยหัวเราะไปด้วย มิรันตีกับโก้นั้นเรียกลูกชายชื่อเต็ม เพราะเห็นว่าไพเราะและฟังเสนาะหูแบบไทยปนแขก มีชื่อพ่อและแม่อยู่ในนั้นด้วย"คุณมิงค์เล่ามาอย่างนี้ ทำให้ตะวันอยากจะเห็นหลานจริงๆ กลับไปคราวนี้เห็นจะต้องรับขวัญแม่ลูกคู่นั้นกันหน่อยดีไหมคะ สงสารมุกจัง ท้องเก้าเดือนและต้องอยู่ตามลำพัง ริณาคงจะไม่ทราบว่ามันเป็นความลำบากและทรมานแค่ไหนกับการอุ้มท้อง แต่พี่คิดว่าริณาจะได้เรียนรู้ในเร็ววันนี้ ส่วนพี่

เสียงเด็กเล่นกันดังเจี๊ยวจ๊าวตรงลานหน้าเรือนใหญ่ของนายหัวแห่งเกาะรังนาง เด็กน้อยสี่คนที่อยู่ในวัยเดียวกัน ต่อมาก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นของเด็กหญิงตัวเล็กบางกว่าเพื่อน"อย่าร้องสิน้องขวัญ พี่เปล่าทำแรงสักหน่อย ห้ามขี้แย ไม่งั้นไม่ให้เล่นด้วยอีกนะ"เสียงเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น ยืนเท้าสะเอวมองเด็กหญิงที่ล้มคุกเข่ากับพื้น ใบหน้าดวงน้อยมีน้ำตาไหลพรากๆ เด็กหญิงอีกคนก็รีบวิ่งไปปลอบเพื่อน"โอ๋ๆ ขวัญอย่าร้อง โกมินทร์ทำน้องแรง วาเลนเห็นนะ"เด็กหญิงวาลิณีตัวน้อยหันไปทำเสียงดุใส่เด็กชายโกมินทร์ ทั้งสามคนถูกสอนให้เรียกเด็กหญิงตัวน้อยว่า น้องขวัญ แม้จะเกิดห่างกันเพียงแค่เดือนเดียว เป็นเพราะเด็กหญิงตัวเล็กที่สุดในกลุ่มด้วยเด็กหญิงวาลิณีนั้นอยู่กรุงเทพฯ แต่บิดาและมารดามักจะพามาเที่ยวที่เกาะเสมอหากมีวันหยุดยาว และที่สำคัญ เวลานี้เด็กหญิงก็มีน้องชายคนหนึ่งอายุ 2 ขวบ ห่างกันแค่ปีเดียว ชื่อเด็กชาย วิศยุศ อิสรีพัฒน์วันเกิดของวาลิณีและวินไทน์คือ 14 กุมภาพันธ์ วันเกิดของโกมินทร์คือ 15 กุมภาพันธ์ เหล่าผู้ใหญ่เห็นพ้องต้องกันว่าจะจัดวันเกิดให้เด็กๆ ร่วมกัน ดังนั้นวายุกับลริณาก็จะพาลูกๆ มาเกาะนี้ในเวลาดังกล่าว

"อาหารอร่อยจริงๆ แม่ครัวของที่นี่มีฝีมือดีมาก"คุณหญิงพวงเพชรออกปากหลังจากรับประทานอิ่ม เธอรู้สึกว่าทานไปเยอะกว่าปกติ เพราะรสชาติที่มีความเป็นภาคใต้บวกกับภาคกลางของอาหารอย่างลงตัว มีการปรับรสชาติให้คนภาคกลางที่ไม่รับประทานเผ็ดอย่างเธอกินได้อย่างเอร็ดอร่อย"ฝีมือของไข่มุกเขาแหละค่ะคุณป้า เขาเก่งอย่างหาตัวจับยาก เวลามีแขกก็ได้เขานี่แหละค่ะเป็นหัวเรือใหญ่" มิรันตีเอ่ยเล่า ไข่มุกเป็นหญิงสาวที่มีความสามารถด้านการเรือนแทบทุกอย่าง เป็นคนนิสัยดีเรียบร้อยและไม่พูดมาก มิรันตีเอ็นดูเหมือนน้องสาวก็ว่าได้"ใช่ค่ะ แม่จินของตะวันนั้นถนัดอาหารท้องถิ่นที่ทำให้พวกเราชาวเกาะกินกัน แต่มุกเขาถนัดอาหารทุกพื้นภาค และสามารถประยุกต์เครื่องปรุงจนเกิดเมนูแปลกๆ ได้อย่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ค่ะ"พิณตะวันกล่าวเสริมมิรันตี ทำให้คุณหญิงพวงเพชรนึกอยากจะเห็นหน้าขึ้นมาตงิดๆ"คนไหนละ อยากเห็นจริง""เขากลับบ้านแล้วค่ะ น้องขวัญง่วงเลยพาไปนอน"ลริณาเป็นคนตอบ เพราะเด็กๆ ถูกจัดให้ทานอาหารก่อนและก็ดูการ์ตูนกันอยู่ในห้องรับแขกโดยมีไข่มุกคอยดูแล เวลานี้ เด็กๆ ก็มีโก้เข้าไปดูแทนไข่มุกที่อุ้มลูกกลับไปบ้านแล้วหลังจากคุยกันจนสมควรแก่เ

"พวกเรารักน้องขวัญเหมือนลูก จะส่งเสียให้ได้ร่ำเรียนเหมือนโกมินทร์ทุกอย่าง สุดแล้วแต่มุก ชีวิตเป็นของมุก เราเลือกเส้นทางที่คิดว่าดีที่สุดเพื่อตัวเองและคนที่เรารักได้อยู่แล้ว"ไข่มุกคิดว่าหล่อนกับน้องขวัญเป็นหนี้บุญคุณของโก้กับมิรันตี รวมถึงนายหัวและพิณตะวันมากมายเหลือเกิน คงไม่ต้องการรบกวนอีก การอยู่รับใช้ให้ที่เกาะไม่มีวันจะตอบแทนบุญคุณได้หมด แต่ถ้าหากไปอยู่กรุงเทพฯ อาจจะมีโอกาสขยับขยายการให้ลูกได้เรียนดีๆ ในขณะเดียวกันไข่มุกก็จะทำงานเก็บเงินให้ได้สักก้อน เพื่อเปิดร้านขายอาหารเล็กๆ... อยากจะยืนหยัดด้วยตัวเองและพิสูจน์ตัวเองให้ผู้มีพระคุณได้เห็นและได้ภาคภูมิใจ ไข่มุกอายุเพียงยี่สิบสามปีเอง ยังมีเวลาที่จะตั้งตัวได้ ถ้าหากอยู่ที่เกาะก็ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ ไม่มีโอกาสอะไรที่จะตอบแทนให้แก่บุคคลอันเป็นที่เคารพรักได้มากไปกว่าการใช้แรงกายตอบแทนคนเราเกิดมาทั้งทีควรพิสูจน์ตัวเองให้ได้ว่า...เราเกิดมาคุ้มค่าสมกับที่ได้เกิดมาไม่ใช่หรือ... หญิงสาวครุ่นคิดอย่างจริงจัง... อย่างน้อยก็เพื่อลูกเมื่อคุณหญิงพวงเพชรได้โทรมาหามิรันตีและเอ่ยถามเรื่องนี้ มิรันตีก็ได้ไปถามไข่มุก หญิงสาวได้ตัดสินใจตกลงจะไปทำงาน

"เช้าก็หกโมงครึ่งค่ะ คุณผู้ชายดื่มกาแฟและทานเช้า ก็ไม่เน้นอาหารหนักค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นพวกขนมปังปิ้งอะไรพวกนั้น คุณหญิงท่านจะทานตอนแปดโมงค่ะ กลางวันก็เที่ยงตรง คุณหญิงก็ทานอะไรง่ายๆ แค่ 1-2 อย่างค่ะ มื้อเย็นถึงจะเป็นอาหารหลัก แบบโบราณน่ะค่ะ ที่เน้นหนักมื้อค่ำ เวลาหกโมงตรง แต่ถ้าวันไหนคุณผู้ชายกลับมาทานด้วยก็จะเลื่อนไปเป็นหกโมงครึ่งถึงหนึ่งทุ่มค่ะ"ป้านวลเล่า เห็นว่าอยู่กับคุณหญิงมาตั้งแต่เป็นสาวรุ่นจนเวลานี้อายุอยู่ในวัยห้าสิบแล้วไข่มุกยิ้มรับทราบ จากนั้นแบ่งงานให้ทุกคน หญิงสาวจะทำผัดกุ้งพริกไทยสดสำหรับคุณผู้ชาย สำหรับคุณหญิงนั้น ไข่มุกจำได้ว่าตอนที่ไปเกาะคุณหญิงชอบรับประทาน จอแหร้ง หรือแกงกะทิกุ้งสดใส่ตะไคร้มากถึงกับเอ่ยปากชมและขอดูตัวแม่ครัว หญิงสาวจึงจะทำเมนูนี้ให้ท่านทานอีกครั้ง และจะทำหลนเต้าเจี้ยวรับประทานกับผักสดอีกหนึ่งเมนู ของหวานเป็นกล้วยไข่บวชชี เพราะเห็นมีอยู่ในตะกร้าเวลาหกโมง ทรงพลอาบน้ำเสร็จก็ลงมายังชั้นล่าง ร่างสูงเดินตรงไปยังห้องรับแขก มารดายังคงนั่งอยู่ตรงนั้นกับเด็กหญิงตัวเล็ก ชายหนุ่มเข้าไปนั่งโซฟาตรงกันข้าม เห็นท่านนั่งมองเด็กหญิงเล่นตุ๊กตาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความผ