All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 261 - Chapter 270

"แม่เรามือไม่ว่าง" เขาเอ่ย ไข่มุกพยายามเรียกสติกลับมา ความที่ไม่เคยได้เตรียมใจเอาไว้ในการรับกับสถานการณ์นี้ทำให้หญิงสาวดูเงอะงะและทำอะไรไม่ถูก"ส่งโถข้าวมาให้ป้าเถอะค่ะคุณมุก" ป้านวลกล่าว ไข่มุกจึงยื่นโถข้าวให้ จากนั้นก็ยกมือไหว้เขา"ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ทราบ"หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา พยายามบังคับตัวเองไม่ให้สั่น รีบยื่นมือไปรับลูกมาอุ้ม เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ร่างเล็กอยู่ในอ้อมแขนทำให้ไข่มุกค่อยๆ กลับมามีสติอีกครั้ง ลูกคือที่ยึดเหนี่ยวจิตใจอย่างแท้จริงสำหรับหล่อน สติบอกว่าอย่าแสดงอาการผิดปกติออกไปอีกเป็นอันขาด"ไม่เป็นไร"ทรงพลตอบสั้นๆ เขารู้สึกประหลาดใจกับท่าทางของหญิงสาวผู้นี้ แต่ก็ไม่ติดใจอะไร ร่างสูงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำ หยิบหนังสือแม็กกาซีนขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา อดไม่ได้ที่จะหันไปมองด้านหลัง เห็นแม่ครัวคนใหม่อุ้มลูกเดินลิ่วเข้าไปในห้องครัว...ทำไมเจ้าหล่อนถึงทำหน้าตาตกใจมากมายขนาดนี้ด้วย เขาไม่ใช่ผีสักหน่อย... เขาไม่เคยรู้จักหญิงสาวผู้นี้อย่างแน่นอน... แต่จะว่าไปก็เหมือนจะเคยเห็น... ว่าแต่เคยเห็นที่ไหนเท่านั้นเอง เขานึกไม่ออกจริงๆ อาหารถูกลำเลียงมาวางที่โต๊ะจนครบ กลิ่นหอมฉุยไปทั่วห้อง แต่ไม

"แม่มุกขา...น้องขวัญมาแล้ว แม่มุกขา..." เสียงเล็กเรียก ทำให้ไข่มุกค่อยๆ รู้สึกตัวอีกครั้ง หญิงสาวลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟาในห้องรับประทานอาหาร อาการปวดหัวจนแทบแตก แต่ก็ฝืนลืมตาขึ้น เห็นร่างสูงยืนมองนิ่งๆ ร่างเล็กวิ่งเข้ามาหา เขารีบคว้าตัวเอาไว้ ยกขึ้นอุ้ม"อย่าเพิ่งเข้าใกล้แม่...เขาไม่สบาย"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นกับเด็กน้อย ทรงพลยังไม่ทราบว่าเขากำลังคิดอะไร รู้แต่เขาคิดถึงเกาะรังนางและคืนนั้น เหตุการณ์คืนนั้นผุดเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง ประกอบกับกลิ่นหอมจากตัวคนไม่สบายมากระตุ้นเตือนความทรงจำที่ลางเลือนเต็มทีให้กลับคืนมา... เขาไม่อาจคิดอะไรเลอะเลือนได้ เพราะแค่กลิ่นนั้นก็ไม่สามารถจะเอามาเป็นหลักฐานสรุปข้อสันนิษฐานอะไรได้เลย เพียงแต่ทำให้มันไปสะกิดความรู้สึกผิดที่เขาเก็บซ่อนไว้ในหัวใจให้ผุดขึ้นมาอีกครั้งเท่านั้นเอง"แม่ขา...แม่มุกเป็นอะไรคะ น้องขวัญจะหาแม่มุก..."เสียงเด็กน้อยดังขึ้น มองผู้เป็นแม่แล้วก็ดิ้นจะลงจากอ้อมแขนไปหาแม่ให้ได้"แม่มุกปวดหัวนิดหน่อยจ้ะ น้องขวัญอย่าร้องนะคะ จำสัญญาของเราได้ไหมคนเก่งของแม่"ไข่มุกเอ่ยกับลูก"น้องขวัญจำได้... ถ้าน้องขวัญไม่ร้อง แม่มุกก็จะไม่ร้อง.

ทรงพลห่มผ้านวมหนาให้คนไม่สบายจนถึงคอ เมื่อแน่ใจว่าหลับแล้วจึง เดินออกจากห้องรับรองแขก ตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง จัดการล้างมือให้สะอาดและเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตทำงานออกแขวน เลือกเสื้อโปโลคอปกสีฟ้ามาสวมแทน ร่างสูงเดินกลับลงไปข้างล่าง ในห้องรับประทานอาหาร มารดากำลังนั่งจิบน้ำชาและดูเด็กน้อยตักข้าวต้มกุ้งใส่ปากด้วยสายตาเอ็นดู"น้องขวัญจะหาแม่มุก"หญิงร้องหาแม่ทันทีเมื่อเห็นเขา ทรงพลหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ เด็กน้อย ซึ่งเวลานี้ก็นั่งอยู่ระหว่างกลาง"ทานข้าวให้หมดก่อน ถ้าไม่หมดก็จะไม่พาไปหาแม่"เขาบอกกับเด็กหญิง แกล้งขู่เล่นนิดหนึ่ง คุณหญิงได้ยินโทนเสียงผ่อนคลายของลูกชายที่เอ่ยหยอกล้อน้องขวัญ ท่านยิ้มเอ็นดูออกมา... น้องขวัญก็ก้มหน้าตักข้าวต้มทานอย่างต้องการให้หมด เพื่อที่จะได้ไปหาแม่ชายหนุ่มยกกาแฟขึ้นดื่มอย่างช้าๆ ภายในสมองกำลังครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่"อายุกี่ขวบแล้วครับแม่" เขาหันไปถามมารดา"คนนี้น่ะเหรอ...เห็นแม่เขาว่าจะสามขวบอีกไม่กี่วันนี้เอง เกิดวันที่ 1 มีนาคม ที่รู้ก็เพราะเด็กๆ ที่เกาะเขาพูดกัน"ท่านเล่าให้ผู้เป็นลูกชายฟัง คุณหญิงยิ้มเมื่อนึกถึงภาพการรวมตัวกันของเด็กๆ ที่เกาะ ช่างเป็นภาพที่

"เฮ้อ...มาได้คืนเดียวก็มาป่วยซะแบบนี้ แม่ทำบาปจริงๆ โอ๋...ไม่ร้องนะคนดีของย่า เดี๋ยวเราไปเล่นตุ๊กตากันดีมั้ยคะ น้องขวัญอยากจะเป็นหมอไม่ใช่เหรอ ไปหัดเป็นหมอกัน จะได้มารักษาแม่มุกไง ดีมั้ยคะ" คุณหญิงเอ่ยปลอบและหลอกล่อให้เด็กน้อยหยุดร้อง"น้องขวัญอยากเป็นหมอ น้องขวัญจะได้รักษาแม่มุกเวลาไม่สบาย"เสียงเครือตอบ หยุดสะอื้นแต่น้ำตายังไหลอยู่ ทรงพลดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเช็ดแก้มยุ้ยให้อย่างเบามือ"ดีเลย ถ้างั้นไปกันเถอะลูก ให้ใครไปเอาของเล่นมา""ผมสั่งให้อรไปเอามาแล้วครับ" ทรงพลตอบ"พลทานข้าวเถอะลูก แม่จะพาน้องขวัญไปที่ห้องรับแขกใหญ่" มารดาเอ่ย ทรงพลขยับตัวลุกขึ้น"ผมอุ้มแกเองครับแม่"ชายหนุ่มรีบอาสา เพราะมารดาเองก็สูงวัยแล้ว เขาไม่อยากให้ท่านอุ้มเด็กแล้วสะดุดล้ม น้องขวัญหยุดร้องไห้ เมื่อเห็นอรยกตะกร้าของเล่นมาถึง จากนั้นคุณหญิงก็หลอกล่อให้เด็กน้อยเล่นจนลืมเรื่องแม่ทรงพลไปทำงานในตอนบ่ายกริ๊ง-กริ๊งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูเห็นชื่อคนโทรมาก็กดรับสาย"สวัสดีครับ""ฮัลโหลที่รัก คุณโอเคหรือเปล่าคะ อันรอโทรศัพท์คุณทั้งเช้าเลย ไหนว่าจะโทรหาคะ"เสียงอรุณีดังมาตามสาย ทำให้ทรงพลนึกขึ้น

โครงการของมิรันตีกับพิณตะวันที่นำผลผลิตจากชุมชนสู่สากลประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ดังไปไกลถึงอังกฤษ เพราะมีบิดาบุญธรรมของโก้นำไปเปิดตัวที่นั่นสามีของมิรันตีเป็นลูกผู้ชายแท้ ทรงพลยอมรับโก้ได้แล้ว หลังจากได้รู้จักโก้มากขึ้นผ่านวายุ แม้ไม่ได้พบกัน แต่ลูกผู้ชายอกสามศอกที่ไม่จิตใจคับแคบจนเกินไปนัก ย่อมรู้ว่าคนไหนดีคนไหนเลว... ย่อมรู้แพ้ รู้ชนะและรู้จักการให้อภัย... อภัยให้ทั้งตัวเองและผู้อื่น"ไข่มุกมาถึงได้คืนเดียวก็ล้มป่วย...วันนี้เป็นวันที่สี่ อาการดีขึ้นแล้วล่ะ เป็นไข้หวัดใหญ่ น้องขวัญเขาน่ารักมาก"ทรงพลเอ่ยเล่ามิรันตีนิ่งฟัง... ความสงสัยในส่วนลึกยังคงค้างคาอยู่ในใจของหญิงสาว... มิรันตีถึงกับเข้าไปคุยกับคุณทิพย์ ไถ่ถามถึงคืนนั้นที่ทรงพลเมาจนตกลงไปในทะเลและหัวแตกเพราะไปกระแทกกับโขดหิน... คุณทิพย์บอกว่าได้ใช้ให้นงนุชทำแผลให้เขา มิรันตีก็ตามไปถึงบ้านของนงนุช ไถ่ถามก็ได้ความว่า นงนุชได้วานให้ไข่มุกทำแทน เพราะนงนุชรีบจะเข้าเมืองกับสามี... เวลานี้ มิรันตีก็ได้คำตอบว่าใครเป็นคนทำแผลให้ทรงพล... แล้วยังไงต่อล่ะทีนี้..."ใช่ค่ะ ทุกคนรักและเอ็นดูแกมากๆ เลย น้องขวัญทั้งน่ารัก ฉลาด และอ้อนเก่งช่า