All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 281 - Chapter 290

เวลาเย็น ทรงพลกลับมา คุณหญิงก็ได้เล่าให้ฟังถึงเรื่องที่ท่านได้พูดกับไข่มุก ซึ่งทำให้ชายหนุ่มดีใจมาก เขากอดมารดาแน่นที่ท่านสามารถช่วยแก้ปัญหาเปราะแรกให้เขาได้อย่างสวยงามอย่างที่เรียกว่า บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น นี่แหละหนาที่เขาว่าอย่าดูถูกภูมิปัญญาคนแก่คนโบราณ คนหนุ่มจบนอกอย่างเขายังคิดได้ไม่เท่าท่านเลย"ขอบคุณครับแม่ อย่างน้อยผมก็จะสบายใจไปเปราะหนึ่งว่าเขาจะไม่อุ้มลูกหนีผมไปสักวันหนึ่ง""จ้ะ...แต่ที่เหลือ พลก็ใช้ความสามารถเอาเองก็แล้วกันนะ...พลไม่ได้รังเกียจหนูมุกเขาไม่ใช่หรือลูก"คุณหญิงเอ่ยถามตรงๆ"ไม่เลยครับแม่ ผมต้องการรับผิดชอบเขาและต้องการทำทุกอย่างเพื่อชดใช้กับความผิดของตัวเอง ผมอยากจะดูแลเขากับลูกไปตลอดชีวิต"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง"แต่มันไม่ใช่ความรักนี่ลูก พลจะทำเพื่อความรับผิดชอบและเพื่อลูกแม่เข้าใจ แต่คนสองคนที่จะอยู่ด้วยกันไปจนตลอดรอดฝั่งนั้น มันจะต้องมีความรักเป็นตัวหล่อเลี้ยงเชื่อมใจนะลูก"ท่านเอ่ยเพื่อให้เขาได้คิด ทรงพลนิ่งไป เขาเคยรักมิรันตีมากมาย ได้รู้จักคำว่ารักและการสูญเสียที่เจ็บปวดที่สุด... เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะรักผู้หญิงคนไหนได้อย่างที่เคยรักมิรันตีหรื

ไข่มุกสวมเสื้อสีขาวเก็บชายเข้าในขอบกระโปรงสีน้ำตาลยาวครึ่งน่อง รองเท้าส้นสูงหนึ่งนิ้วสีดำ มัดรวบผมเช่นเคย น้องขวัญตื่นเต้นดีใจมากที่กำลังจะได้ไปเที่ยวห้างสรรพสินค้า เวลาสิบโมงเช้า ทรงพลก็จูงมือเด็กน้อยไปยังรถโดยมีไข่มุกเดินตาม เขาหันไปมองคนที่ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมชอบกล... เจ้าหล่อนเหมือนจะไม่อยากไป และเหมือนถูกบังคับกริ๊ง-กริ๊งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทรงพลล้วงออกมา เห็นชื่ออรุณี จึงกดรับสาย"สวัสดีครับ""พลขา คุณอยู่ไหนคะนี่ อันโทรไปที่ออฟฟิศเห็นคุณอนงค์ว่าคุณไม่เข้า อันโทรหาเมื่อคืน คุณก็ไม่ได้รับสาย เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"เสียงของอรุณีดังมาตามสาย"ขอโทษที พอดีเมื่อคืนผมทิ้งโทรศัพท์ไว้...อีกห้อง" เขาเอ่ยไปในโทรศัพท์ ชำเลืองมองคนที่เดินตามหลังนิดหนึ่ง"คืนนี้วันศุกร์ คุณจะมาค้างที่คอนโดอันมั้ยคะ เราไม่ได้เจอกันเลยนะคะช่วงนี้ มันเกิดอะไรขึ้นคะพล"เสียงอรุณีเริ่มไม่พอใจและต้องการคำตอบ"ผมยุ่งหน่อยช่วงนี้""คุณพ่อขา เปิดประตูสิคะ" เสียงน้องขวัญดังขึ้น ทรงพลจึงรีบกดรีโมตเปิดประตูรถให้ลูก"นั่นเสียงเด็กจากไหนคะพล ทำไมเรียกคุณว่าพ่อละคะ" อรุณีได้ยินจึงถามเสียงตกใจ"ลูกสาวผมเอง...แค่นี้ก่อนนะอัน แ

****วันเกิดของน้องขวัญมาถึง เป็นวันศุกร์ ก็มีการตักบาตรที่หน้าบ้าน ตอนบ่ายทรงพลก็พาลูกและไข่มุกไปเที่ยวทะเลที่หัวหิน ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ทรงพลก็พยายามจะทำดีเพื่อให้หญิงสาวคลายความระแวงและความห่างเหิน หล่อนมีระยะห่างและมีกำแพงกับเขา... สิ่งนี้คือสิ่งที่ทรงพลสัมผัสได้ชัดเจน เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรจึงจะทลายกำแพงนั้นได้ทรงพลได้บอกเลิกกับอรุณี ซึ่งก็โวยวายอยู่นานพอสมควร แต่ทรงพลไม่สนใจ เขาสามารถตัดขาดคนทุกคนได้เพื่อลูกและครอบครัวที่เขาต้องการไข่มุกตัดสินใจเรียนต่อปริญญาตรีภาควันเสาร์-อาทิตย์ตามที่คุณหญิงแนะนำ หญิงสาวเลือกเรียนภาษาอังกฤษ เพราะสามารถนำไปต่อยอดได้ มิรันตีกับพิณตะวันได้ขอให้ไข่มุกเข้าไปช่วยงานโครงการที่ออฟฟิศของบริษัทของมิรันตี เพราะไข่มุกถือเป็นมือขวาของโก้ในเวลานั้นตอนเริ่มโครงการใหม่ๆ หญิงสาวมีความสามารถเรื่องงานฝีมือและเป็นครูฝึกของคนที่เกาะส่วนแม่ครัวนั้น คุณหญิงก็หาเอาใหม่ ซึ่งก็ได้หญิงวัยกลางคนที่เป็นอดีตเชฟมา ฝีมือถูกปาก ก็หวังว่าจะอยู่กันได้นานไข่มุกเริ่มยุ่งและไม่มีเวลาคิดมากเรื่องของตัวเอง ทำให้รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่ามากขึ้น หญิงสาวเดินทางไปออฟฟิศโดยแท็ก

ต่างก็นั่งนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ร่างเล็กดูเหมือนจะสั่น ทรงพลหันไปมองก็เห็นว่าใบหน้าเรียวมีน้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ เขาดึงเข้าไปกอด"อย่าร้องไห้...มุก... ได้โปรดเถอะ อย่าร้อง"เขาเอ่ยเสียงสะท้านด้วยอารมณ์เจ็บปวดกับการเห็นหล่อนเจ็บปวดโดยที่เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรอีก"ผมขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง"เขาเอ่ยออกมา ทำให้ไข่มุกชะงัก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาของเขาแดงช้ำด้วยความรู้สึกผิดเขารู้หรือว่าน้องขวัญเป็นลูกแท้ๆ ของเขา... ?"คุณรู้เหรอคะ?" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเครือ ชายหนุ่มพยักหน้า"ผมรู้นานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่คุณไม่สบายแล้วคุณละเมอ"เขาเอ่ยบอกความจริง ไข่มุกนิ่งอึ้ง ย้อนกลับไปคิดดู... ทำไมตัวเองโง่อย่างนี้นะ น่าจะเอะใจว่าเขากับคุณหญิงรักน้องขวัญมาก ราวกับเลือดเนื้อเชื้อไข ไข่มุกคิดเป็นคนซื่อเกือบเซ่อ จึงคิดตามประสาซื่อว่าเขาไม่รู้ เขาแค่เอ็นดูน้องขวัญมากเท่านั้นเอง หญิงสาวถอนหายใจ... เศร้ากับการที่เหมือนตัวเองเป็นคนโง่เง่าเหลือเกินในสายตาของเขากับคุณหญิง"ได้โปรดเถอะ...ให้อภัยผมได้ไหม...ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ สำหรับคุณที่จะลืมได้ แต่ขอให้ผมได้มีโอกาสแก้ตัวสักครั้งจะได้ไหม ผม

หน้าตานั้นไม่สำคัญเลย แต่หล่อนก็เป็นคนสวยน่ามองคนหนึ่ง ถ้าหากแต่งหน้าเหมือนสาวชาวกรุง รับรองว่าสวยงามไม่แพ้เหล่าสตรีคนใดที่เขาเคยควง แต่ความโดดเด่นที่แปลกแตกต่างจากสตรีทั้งหลาย ก็คือความอ่อนน้อมถ่อมตน รู้จักกาลเทศะ ซึ่งเป็นลักษณะที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในตัวผู้หญิงทุกวันนี้ผู้หญิงปัจจุบันส่วนใหญ่ล้วนแต่มีทัศนคติที่ว่า จะต้องปากกล้าปากดีเพื่อแสดงถึงความเชื่อมั่นในตัวเอง โดยหารู้ไม่ว่า มันน่ารำคาญมากในความรู้สึกของทรงพล เขาคิดว่าความเชื่อมั่นในตัวคนคนหนึ่งนั้น ไม่ใช่อยู่ที่ความปากไวและเถียงเก่งจนชนะ หรือการแสดงความ สตรอง ด้วยการต่อสู้ให้รู้แพ้รู้ชนะไปข้างหนึ่ง สำหรับเขามันอยู่ที่ความรู้จักกาลเทศะว่าเวลาไหนควรพูดและเวลาไหนควรเงียบมากกว่าคนที่สามารถเงียบได้ในขณะที่ถูกรุก คือคนที่ชนะอย่างแท้จริง เพราะความรู้จักยับยั้งอารมณ์ รู้จักใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหวนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าหากใครทำได้ ถือว่าคนนั้นชนะ มารดาใช้คำว่า ขันติบารมี คือมีความอดทนอดกลั้น คนแบบนี้มากว่าที่เขานิยม... ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำไมเขาถึงไม่ยอมตกลงปลงใจกับผู้หญิงคนไหนสักคน นั่นก็เป็นเพราะผู้หญิงเหล