Lahat ng Kabanata ng PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Kabanata 151 - Kabanata 160

CARLOS GUERRERO POV "CARLITO, Carlito Vance, hindi pa ako tapos sa iyo. Bumalik ka dito." sigaw ko kay Carlito nang tuluyan na itong nakalabas ng kwarto Sa kauna-unahang pagkakataon, sinuway ako ng anak ako. Nakarinig ako ng salita na taliwas sa gusto kong mangyari Naging masunurin naman itong bata noon pa eh pero simula noong nakita muli nito si Valeria kahapon sa mall, alam kong may nagbago sa ugali ng anak ko "DAd, totoo po ang sinaabi ni Carlito, Tita Kizzel is nice po pero hindi po namin siya Mommy. For us, She's just a friend. Dad, I want Mommy. Gusto ko na po siyang makasama ulit. Miss na miss ko na po siya." akmang susundan ko na sana si Carlito nang biglang nasalita si Vianna. Natigilan naman ako at napatitig sa luhaang mukha nito Halatang matagal na oras na itong umiiyak, maga ang mga mata at namumula na ang pisngi nito. Ang mahaba nitong buhok ay gulong gulo na. "Your mom doesn't like us anymore." seryosong wika ko. Mariin ko pang naipikit ang aking mga mata at

CARLOS GUERRERO POV Mommy---Mommy." narinig kong paulit-ulit na usal ni Carlito. Mabilis ko itong dinaluhan at sinuri kong gising na ba. May luha sa gilid ng mga mata nito habang paulit-ulit pa rin nitong sinasambit ang katagang Mommy. Pakiramdam ko, parang may libo-libong karayom na bumaon sa puso ko habang pinagmamasdan ko si Carlito. Hangang sa panaginip, dala pa rin pala nito ang alaala nang tunay nitong Ina. Si Valeria Fuentes. "Anak, don't worry...hahanapin ko ang Mommy. Mamaya lang, pagising mo, nandito na siya." mahina kong bigkas. Umaasa na sana marinig nito ang sinabi ko at nang huminto ito sa pagsasalita. Siguro, epekto pa rin ng gamot kaya hangang ngayun, hindi pa rin ito nagsising. Isa akong ama at mula nang isilang, iniingatan ko na sila at masakit para sa akin na makitang nahihirapan ngayun si Carlito. Hinalikan ko muna ito sa noo bago ako dahan-dahan na tumayo. Inilabas ko sa bulsa ang aking cellphone at may tinawagan. "Agosto, nandito lang sa Manila si V

VALERIA FUENTES POV "Nasa hospital si Carlito at bilang Ina, hinahanap ka niya." muling wika ni Carlos na parang isang bomba na sumabog sa pandinig ko. Bigla kong naramdaman ang pagkabog ng dibdib ko sa matinding pag-aalala. Kahit naman na hindi ko nakasama ang mga anak ko sa loob ng ilang taon, mga anak ko pa rin sila at ang malaman ngayun na naakasidente at nasa hospital si Carlito, nagbigay sa akin ng matinding takot sa puso ko. Ni hindi ko na nga mapigilan ang maluha habang nakatitig ako ngayun kay Carlos "Kumusta siya?" mahina at halata ang panginginig sa boses na tanong ko dito "Okay na siya...may mga bali siya sa katawan but I assure you na magiging maayos din siya. Kaya lang, hinahanap ka niya. Valeria, kailangan ka ng anak natin." seryoso nitong bigkas. HIndi naman ako nakaimik at kahit papaano, bahagyang gumaan ang kalooban ko sa nalaman na ligtas na pala sa kapahamakan si Carlito. Iyun lang naman ang mahalaga at wala nang iba. "Paano siya nabangga? Akala ko ba

VALERIA FUENTES POV "Ate Valeria!" tawag sa akin ni Zara pagkapasok ko pa lang sa loob ng private room kung saan naka confine ang anak kong si Carlito. "Ate, nandito ka." muling wika ni Zara. Tipid naman akong napangiti dito "Kumusta siya, Si Carlito?" seryosong tanong ko dito "Kanina, nagising siya pero nakatulog din kaagad. Siguro, epekto pa rin ng mga gamot na naiturok sa kanya." sagot din naman nito sa akin Hindi ko na pinansin pa ang presensya ni Carlos at naglakad na ako patungo sa higaan ni Carlito kung saan bumungad sa paningin ko ang nakakawang hitsura ng anak ko. May benda ito sa bente at braso at makikita din ang ilang galos sa ibang bahagi ng katawan nito "Sabi ng doctor, ligtas na siya sa kapahamakan pero ang pagaling ng injured niya ay posibleng abutin ng ilang buwan." mahinang bigkas ni Carlos. Hindi ko na namalayan pa na nasa tabi ko na pala ito. Nakatayo at nakatitig din kay Carlito Gayunpaman, hindi ko na pinansin pa ang mga sinabi nito bagkos, nau

CARLOS GUERRERO POV "CARLOS, kung gutom ka, inaantok naman ako. Sorry, hindi kita masasamahan para magkape." sagot ni Valeria sa alok ko Walang paligoy-ligoy, buo ang loob na para bang isa na lamang akong istranghero sa paningin nito. Mapait naman akong ngumiti "Ayos lang...pero, pwede ko bang kunin ang numero mo? I mean, mamaya pagising ni Carlito, tiyak na hahanapin ka niya. Tsaka, kapag malaman ni Vianna na dinalaw mo ang kapatid niya, tiyak na magseselos iyun.'" muli kong bigkas. Nabigo man ako na mapapayag ito sa paanyaya kong samahan muna ako na magkape, sana, hindi ako mabigong kunin ang number nito lalo na at wala man lang akong nakikitang kahit na anong reaction sa mukha nito Siguro nga, nagbago na si Valeria. Siguro nga, wala na akong halaga para dito Sabagay, sa dami ng mga nangyari sa amin at sa dami ng mga kasalanan na ginawa ko dito noon, baka nga hangang langit ang galit nito sa akin eh. Kung hindi ko siguro ibinalik dito ang hasyenda fuentes, baka hindi na