All Chapters of PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Chapter 161 - Chapter 170

CARLOS GUERRERO POV "NO! AYAW KO SA IYO! Umalis ka dito!. Gusto ko si Mommy! Mommy! Mommy!" ang malakas na pag-iyak nang nagwawalang si Carlito Vance ang narinig ko pagkatapat ko pa lang sa pintuan ng private room kung saan ito naka confine. Kaagad kong binuksan ang pintuan para lang magulat sa aking nadatnan. Si Kizzel, nakapamaywang sa harapan ni Carlito at halatang galit "Ano ba? Hindi ka pa ba talaga titigil? Carlito, bakit mo pa hahanapin ang babaeng iyun gayung kahit kailan, hindi mo na siya magiging Mommy. Ako na ang bago mong Mommy kaya wala ka nang magagawa pa kasi ako na ang Love ng Daddy mo!" mataas ang tono ng boses na sagot ni Kizzel. Kaagad na nagsalubong ang kilay ko sa aking narinig. Ito kasi ang kauna-unahang pagkakataon na narinig ko ang ganitong klaseng tono ng boses ni Kizzel eh. Na para bang wala itong pakialam sa anak ko "No! HIndi po! Gusto ko si Mommy! Mommy! Mommy!" muling bigkas ni Carlito. Patuloy ito sa malakas na pag-iyak at halos patakbong nila

CARLOS GUERRERO POV KAHIT na gusto ko pang makausap si Valeria, wala na akong nagawa pa kundi ang ipasa ko ang cellphone kay Carlito na noon ay bigla nalang natigil sa pag-iiyak nang sabihin ko na gusto itong makausap ng Ina. "Momm?!" BAbalik po ba kayo dito? Umalis na po si Tita Kizzel, wala na pong mang-aaway sa iyo, Mommy." narinig ko pang excited nitong bigkas. WAla sa sariling napaupo ako sa couch na nasa gilid lang din ng kama nito. Tahimik akong makikinig sa pag-uusap ng mag-ina. "Po, hindi po kayo makakapunta ngayun? Bakit po, Mommy?" halata ang panlulumo sa mukha ni Carlito. Napansin kong muli itong naluha pero mabilis din nitong pinunasan. Tumitig sa akin bago dahan-dahan na tumango "Yes po, Mommy. Good boy po ako kasi big boy na po ako. Talaga po...mamaya? Pupunta po kayo dito sa akin mamaya?" excited nitong bigkas. Isang matamis na ngiti ang kaagad na gumuhit sa labi ni Carlito kaya hindi ko na din mapigilan ang mapangiti "I love you too, Mommy. Opo, good boy

VALERIA FUENTES POV Pagkatapos namin kumain, muli akong inihatid ni Wency sa hospital. "ARE you sure na dito ka lang? I mean, pwede mo na akong iwan dito sa hospital. Wency, umuwi ka na para makapag pahinga ka na din." nakangiting wika ko. Pwede naman akong magtaxi mamaya pauwi ng condo pagkatapos kong bisitahin si Carlito eh Kasalukuyan kaming nandito sa parking area ng hospital. Dadalawin ko ulit si Carlito at wish ko lang ,wala na doon ang mapapel na fiancée ni Carlos para wala na sanang gulo. Malapit nang maubos ang energy ko ngayung araw at sana walang asungot ba hahara-hara sa dadaanan ko mamaya. Ang gusto ko lang naman ay makita si Carlito at masigurado na maayos ang kalagayan nito bago ako uuwi ng condo magpahinga. "Ayos lang ako dito. Umakyat ka na doon para makita mo na ang anak mo. Dito lang ako, hihintayin kita." nakangiting sagot naman ni Wency sa akin. Hindi naman ako makapaniwala sa narinig. Hindi ko akalain na kaya nitong si Wency na mag stay ng mataga

CARLOS GUERRERO Hindi ko maiwasan na makaramdam ng pagkadismaya habang sinusundan ko ng tingin si Valeria. Ni hindi man lang nito pinansin ang naging alok ko na ihahatid na ito kung saan man ito ngayun, umuuwi. Isa pa, gusto ko din sana itong makausap para ikumpirma dito ang tungkol sa pagkakaroon namin ng isa pang anak Alam ko, nararamdaman ko na balak nitong itago sa akin ang bagay na iyun. Pero, hindi, hindi ako papayag. Hindi pwedeng habambuhay, itago sa akin ni Valeria ang sekreto na iyun. Kung talagang nagkaanak kami ulit, karapatan kong malaman iyun. Malungkot akong napailing. Muli kong naalala ang eksena sa loob ng kwarto in Carlito Vance kanina. Paulit-ulit na nakiusap si Vianna Claire kanina na mag stay na muna si Valeria pero hindi talaga ito pumayag. “Talaga bang mahal mo ang mga anak natin, Valeria? Bakit ba napakahirap mong pakiusapan?” mahina kong sambit. Pagkatapos kong sambitin ang katagang iyun, pasimple ko itong sinundan palabas ng hospital. Nakarating k

VALERIA FUENTES POV Mabuti na lang nadaan sa pakiusapan si Wency at kusa na itong pumayag nang sinabi kong pwede na itong umuwi. Kami namang dalawa ni Carlos, sa isang coffee shop pumasok. Gusto sana akong isama nito sa bahay nito pero hindi ako pumayag. Kung gusto nitong mag-usap kami dapat sa isang lugar kung saan kumportable ako. Alam ko na din kasi talaga ang karakas nitong Carlos at wala na akong tiwala dito “It’s getting late. Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo na.” malamig ang tono ng boses na bigkas ko. Naka-order na kami ng kape at sweets pero wala naman itong balak na magsalita. Nanatili itong tahimik habang salubong ang kilay na nakatitig sa akin. “Valeria, ano ang nangyari sa ating dalawa? Bakit tayo humatong sa ganitong sitwasyon?’” seryosong bigkas nito,. Hindi ko naman mapigilan ang mapismid. Ang tanong nitong si Carlos ay napakababaw. Tinatanong nito kung bakit kami humantong sa ganito? Bakit, sino ba ang nag-umpisa sa gulo? Sino ba sa aming dalawa